Ποίηση

Δημοσιεύθηκε: 12/12/2005 06:38 Θέμα δημοσίευσης:

Βάλτε να πιούμε

Τα όνειρα που βυζάξαμε με της καρδιάς μας το αίμα
πέταξαν και χαθήκανε μες της ζωής το ρέμα.
Μα τάχα εμείς παντοτινά τ 'άφταστα θα ζητούμε;
Βάλτε να πιούμε

Τα περασμένα σβήσανε, το τώρα δε θα μείνει
τροφή των χοίρων έγιναν και οι πιο λευκοί μας κρίνοι
μα τάχα πρέπει τους νεκρούς αιώνια να θρηνούμε;
Βάλτε να πιούμε

Αδέλφια κάτω η βάρκα μας στο μόλο μας προσμένει
Ελάτε οι ταξιδιάρηδες να πιούμε συναγμένοι
στο περιγιάλι το φαιδρό κι ας γλεντοτραγουδούμε
Βάλτε να πιούμε

Τάχατε κι όποιος δε μεθά κι όποιος δεν τραγουδήσει
κι όποιος στ 'αγκάθια περπατά μια μέρα δεν θ 'αφήσει
τ 'αγαπημένο μας νησί που έτσι γερά πατούμε
Βάλτε να πιούμε

Πες μας που πάει ο άνθρωπος τον κόσμο σαν αφήνει
πες μας που πάει ο άνεμος, που πάει η φωτιά σαν σβήνει
σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούμε
Βάλτε να πιούμε

Στο ξέχειλο ποτήρι μας είναι όλα εκεί γραμμένα
Καπνοί 'ναι τα μελλούμενα κι αφρός τα περασμένα
καπνός κι αφρός το γέλιο μας κι εμείς που τραγουδούμε
Βάλτε να πιούμε

Ακουσε, δε βιαζόμαστε να φύγουμε βαρκάρη
μα σαν είναι ώρα γνέψε μας, δε σου ζητούμε χάρη
μα όσο να φύγεις πρόσμενε κι αν θέλεις σε κερνούμε
Βάλτε να πιούμε

(Κ. Καρθαίος)

=====
kokkine ρίξε μια ματιά και στο http://www.pramnos.net/postt71.html

Τελευταίο ταξίδι

Καλό ταξίδι, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου
και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα!
Να 'μουν στην πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάζω γύρου
σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα.

Η τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει,
μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω,
να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι,
δίχως να ξέρω πού με πας και δίχως να γυρίσω!

Κώστας Καρυωτάκης

Μερικά ακόμα από τον Κώστα Καρυωτάκη

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
μ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού,
και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράση.

Ας υποθέσουμε πως είμαστε κει πέρα,
σε χώρες άγνωστες, της δύσης, του βορρά,
ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,
οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.
Για να μας δεχθή κάποια λαίδη τρυφερά,
έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.

Ας υποθέσουμε πως του καπέλλου ο γύρος
άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν,
τα παντελόνια μας και, με του πτερνιστήρος
το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.
Πηγαίνουμε -- σημαίες στον άνεμο χτυπούν --
ήρωες σταυροφοόροι, σωτήρες του Σωτήρος.

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
από εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής,
κι ας τραγουδήσουμε, -- το τραγούδι να μοιάση
νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής --
τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,
και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάση.

ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ
ΠΕΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.
Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα 'ναι
ζήτημα ύψους.

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ' ένα
Αμάλθειο κέρας.

(Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμα σου!)
Ονειρο ανάγλυφο, θα 'ρθω κοντά σου
κατακορύφως.

Οι ορίχοντες θα μ' έχουν πνίξει.
Σ' όλα τα κλίματα, σ' όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.

Α! πρέπει τώρα να φορέσω
τ' ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
Ετσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ' αρέσω.

ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ηταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Oλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ
Αν κάποτε με δεις να κλαίω
να ξέρεις, δε θα 'ναι από λύπη
μα θα 'ναι απ΄ανίσχυρο θυμό.
Αν κάποτε με δεις να κλαίω
να ξέρεις, δε θα 'ναι από αγάπη
μα θα 'ναι πίκρας αναφιλητό.

Αν κάποτε με δεις να κλαίω
να ξέρεις, δε θα 'ναι από οίκτο
μα θα 'ναι για κάποια αδικία.
Αν κάποτε με δεις να κλαίω
να ξέρεις, δε θα 'ναι απο πόνο
μα θα 'ναι για την παράλογη κακία.

Κι αν κάποτε, κοιτώντας με στα μάτια βαθιά,
διακρίνεις αόρατα δάκρυα μες στο σκοτάδι
να ξέρεις, δε θα 'ναι για κάποιον στόν 'Αδη
μα θα 'ναι δάκρυα που φέρνει η Μοναξιά.

Πολύ καλές επιλογές. Θα οργανωθώ και θα βάλω και εγώ.

Το φεγγάρι αλλάζει

Είναι βραδιές που ξεφτίζει το φεγγάρι,
ασημιά ροκανίδια γεμίζει τον κάμπο
ο μακελάρης άνεμος.
Μικρό χαμοπούλι ριγμένο στο χώμα
η τελευταία λάμψη,
η τελευταία ελπίδα.
Το δέντρο μαράθηκε,
ο φίλος σκοτώθηκε,
το λάβαρο κάηκε…
κομμάτι – κομμάτι σκορπίζεις πατρίδα.

Είναι βραδιές που λιώνει το φεγγάρι,
σταγόνα – σταγόνα υγραίνει την πόλη,
υγραίνει τα μάτια μας.
Σκουριάζουν τα είδωλα,
σ’ ένα παλιό τουφέκι
σκούριασαν κι οι ιδέες.
Η αφίσα ξεθώριασε,
οι δρόμοι ησύχασαν,
το πλήθος κοιμήθηκε…
ταίριαξε στις ψυχές το «δε βαριέσαι αδερφέ.»

Είναι βραδιές που το φεγγάρι αυτοκτονεί,
αιμάτινες στάλες χαλάνε τον ύπνο μας,
χαλάνε τα όνειρά μας.
Μονάχα ρόδα και παπαρούνες
με ζωή πλημμυρίζουν
στο θάνατο του φεγγαριού.
Τα μάτια σκοτείνιασαν,
τα λόγια ξεθώριασαν,
τα στήθια πουλήθηκαν…
έριξαν την αγάπη στο κρεβάτι του μπουρδέλου.

Είναι βραδιές που το φεγγάρι ξενυχτάει,
παίζει στ’ αστέρια «τα μήλα»,
παίζει στα μάτια μου «αμπάριζα».
Αηδόνια τρελαίνουν την αύρα,
την αύρα που χαϊδολογά
τον θηρευτή των ονείρων.
Ένα παιδί γεννιέται,
ένα στάχυ ξεφυτρώνει,
μια σημαία κυματίζει…
σαν τραγουδούν χίλιες φωνές:

Αυτός ο κόσμος
δεν μπορεί παρά να ζήσει.

Θοδωρής Βοριάς
Από την ποιητική συλλογή «Το τρύπιο ταβάνι»
Εκδόσεις Ερωδιός –Θεσσαλονίκη 2005

Βλαδιβοστόκ, Βλαδιβοστόκ
η ώχρα των σπιτιών σου
ξεφλούδισε και έπεσε
πάνω στα πεζοδρόμια.
Φύσηξε η περεστρόικα
κι έγιναν ίσα κι όμοια
μέλη του κόμματος παλαιά
και μέλη κάποιας πόρνης,
που για μια τσίχλα, ένα μπλουτζήν,
πουλάει την ομορφιά της
σ' εμπόρους καπιταλιστές,
χοντρούς και ματσωμένους.
Βλαδιβοστόκ, Βλαδιβοστόκ
μαυρίζει η ψυχή μου
έτσι που σε κατάντησαν
ο Γκορμπατσώφ κι ο Γιέλτσιν.
Γαμώ το σπίτι σας, γαμώ
κωλοαμερικάνοι.

IRA μου , αν είναι δικό σου αυτό το ποιήμα
θέλει κάποια εργασία στις ομοιοκαταληξίες.
Πάντως καλή προσπάθεια .

Κοίτα ένα πετυχημένο πως πάει

Δεν ειμαι γω σπορά της τύχης
ο πλαστουργός της νιας ζωής
εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης
όριμο τέκνο της οργής

Λοιπόν -> τύχη ανάγκη , & ζωής οργή

Ότι θές , πες μου

ΟΠΛΑ - ΒΙΑ - ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΟΠΛΑ - ΒΙΑ - ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Τι θέλει να πει ο ποιητής Salonika;
Εδώ σε θέλω να δεις ομοιοκαταληξία...που χάθηκες;

Ωκεανέ, που κρατάς την ψυχή μου
δώσ' μου τη πίσω
"Στην κατάξερη πέτρα όπου στάθηκα
τη δαρμένη απ' το κύμα
γύρω αγναντεύω προσμένοντας κάποιο
μήνυμα.
Θάρθει τάχα; πώς, πότε, από που;
της Ναζαρέτ οι δρόμοι κλειστοί.
Μα όλοι προσμένουν.
Άλλοι με λίγη πίστη κι άλλοι με πολλή
κι άλλοι χωρίς πίστη - μα προσμένουν.
Γιατί άλλο απ' το να προσμένουν δεν έχουν.
Ναυαγοί που ξεμπάρκαραν απ' το πλοίο
των ονείρων
μ' ένα κατεπείγον SOS
που κανείς δεν ήταν να δεχτεί
ναυαγοί χωρίς γλώσσα κοινή
στη Βαβέλ, όπου πύργο να υψώσουν,
παράξενο αλήθεια πόση δείχνουν επιμονή.
Κι όλο γκρεμίζεται ο πύργος,
κι όλο στα ερείπια χτίζουν, άλλους πύργους
βέβαιοι πως κι αυτοί θα πέσουν.
Μα προσμένουν.
Ποιός θα φέρει το μήνυμα, πότε, από που;
Στην πέτρα την κατάξερη όπου στάθηκα
έρημο τοπίο παντού.
Κι εμπρός ο μέγας ωκεανός.
Εκεί απόμεινε η ψυχή μου.
Εκεί, μια λικνίζεται, μια παραδέρνει.
Σταγόνα νερού αρμυρή, θολή σταγόνα.
Κι εγώ εδώ, σ'αυτήν την πέτρα, χωρίς ψυχή.
Ωκεανέ, που κρατάς την ψυχή μου
δωσ' μου την πίσω!"
Μανόλης Κορνήλιος