Δημοσιεύθηκε: 29/04/2006 17:15 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
ANTREAS έγραψε:
Αγαπώ τους φίλους μου, τους αγαπώ πολύ.
Μαζί όλοι κουβεντιάζουμε,
και χαίρομαι, γιατί…
οι φίλοι μου κι εγώ – οι φίλοι μου κι εγώ,
είμαστε αγαπημένοι, τους φίλους μου αγαπώ!
Πολύ παρακμιακό τραγουδάκι όμως.... Ή παιδικό είναι ή κάτι δεν πάει καλά με αυτόν που το έγραψε... _________________ [ Ικαρία | mrpc's blog | Babysitters ]
Δημοσιεύθηκε: 29/04/2006 19:54 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
mrpc έγραψε:
Πολύ παρακμιακό τραγουδάκι όμως.... Ή παιδικό είναι ή κάτι δεν πάει καλά με αυτόν που το έγραψε...
Οχι ρε mrpc ,πρέπει να το ακούσεις μελοποιημένο
άλλο πράμα σου λέω , να το λέει η Φαραντούρη ...
Ετσι όπως το διαβάζεις στεγνό , χάνει όλο του το μεγαλείο .
Κόκινε
Για βάλε μια τελεία ανάμεσα στο "μέρα (τελεία) ελα"
έτσι το καταλαβαίνω ...
χωρίς τελεία ή έστω ένα κόμα , τα πράματα είναι θωλά. _________________ -
Ηλικία:46 Φύλο:
Ένταξη: Jul 02, 2003 Δημοσιεύσεις: 1334 Κατοικίδιο Τόπος: city of angels Euro: 15483 Items
Δημοσιεύθηκε: 29/04/2006 23:38 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
xronia polla se olous sas...esto kai arga _________________ www.nikaria.gr
Τι κι αν με έσπασες κομμάτια πάλι θα ενωθώ,
πάλι μπρος τα δυο σου μάτια ίσια θα σταθώ,
και με την καρδιά στα χέρια θα ρθω να σου πω,
πήγαινε με ως τα αστέρια ή ως τον γκρεμό!
Δημοσιεύθηκε: 30/04/2006 09:44 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
mrpc έγραψε:
ANTREAS έγραψε:
Αγαπώ τους φίλους μου, τους αγαπώ πολύ.
Μαζί όλοι κουβεντιάζουμε,
και χαίρομαι, γιατί…
οι φίλοι μου κι εγώ – οι φίλοι μου κι εγώ,
είμαστε αγαπημένοι, τους φίλους μου αγαπώ!
Πολύ παρακμιακό τραγουδάκι όμως.... Ή παιδικό είναι ή κάτι δεν πάει καλά με αυτόν που το έγραψε...
Κι όμως, η Αγάπη ουδέποτε εκπίπτει…
…Αλλά, τώρα, που οι ευχές εκπίπτουν (τι «παρακμή» κι αυτή!) και αυτές και ξεθωριάζουν, ας φιλοσοφήσουμε κάπως διαφορετικά και… ποιητικά:
Κυριακή πρωί, ώρες ξεκούρασης μετά από άλλη μία δύσκολη εβδομάδα.
Ξεκούραση στη βεράντα, επιτέλους άνοιξη, με καφεδάκι και εφημερίδα.
"Μα γιατί επιτέλους δεν την κόβω αυτή τη συνήθεια! Ώρα για χαλάρωση είναι..."
Η ίδια σκέψη κάθε μέρα τέτοια ώρα...
Αυτό το ταξίδι στον κόσμο μέσα από 65 φύλλα χαρτιού, όλο έτσι καταλήγει...
Είναι κάποιες φορές, που νοιώθεις να πνίγεσαι...
Βάζεις δισκάκι στο player, σηκώνεις την ένταση σχεδόν στη διαπασών...
Έμφραγμα διπλό και πικρό κινίνο
το συναίσθημα που παίρνω και που δίνω,
ίσκιος σκοτεινός λάμπα της θυέλλης
τα πράγματα που θέλω και που θέλεις.
Κι αρρωσταίνω από την ίδια συνταγή
που δε βρίσκει αυτός ο κόσμος
στη ζωή μου εφαρμογή.
Σύρματα βραχνά βραχυκυκλωμένα
χίλια δυο λόγια που φτάνουνε σε μένα,
σύνθημα παλιό σαν κουβέντα τρύπια
κι άδικα τα γιατρικά που ήπια.
Κι αρρωσταίνω από την ίδια συνταγή
που δε βρίσκει αυτός ο κόσμος
στη ζωή μου εφαρμογή.
Η ώρα περνάει, σουρουπώνει, αλλά εκεί... Αυτό το ταξίδι δε το σταματάς!
Ξεχνάς όλη την κούραση της μέρας, το αίσθημα πνιγμού έχει μεταλλαχθεί...
Σε απορία απαξίας! Βλέποντας τη μακαριότητα του ντόπιου ψεύτη πολιτικάντη...
Σε μίσος! Από λόγια κι έργα των πλανηταρχαίων και των ανά τη Γη σκυλιών τους...
Σε πόνο! Δες, μια μάνα θηλάζει το μωράκι της κλαίγοντας πάνω στα χαλάσματα...
Σε οργή! Ένας πατέρας φιλάει τον δολοφονημένο ως τρομοκράτη 5χρονο γιο του...
Μ' αεροπλάνα και βαπόρια
και με τους φίλους τους παλιούς
τριγυρνάμε στα σκοτάδια
κι όμως εσύ δε μας ακούς.
Δε μας ακούς που τραγουδάμε,
με φωνές ηλεκτρικές,
μες στις υπόγειες στοές,
ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε
τις βασικές σου αρχές.
Ο πατέρας μου ο μπάτης
ήρθε απ' τη Σμύρνη το '22
κι έζησε πενήντα χρόνια
σ' ένα κατώι μυστικό.
Σ' αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε
τρώνε βρώμικο ψωμί
κι οι πόθοι τούς ακολουθούνε
υπόγεια διαδρομή.
Χτες το βράδυ είδα ένα φίλο
σαν ξωτικό να τριγυρνά,
πάνω στη μοτοσικλέτα
και πίσω τρέχανε σκυλιά.
Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα,
βάλε στα ρούχα σου φωτιά,
βάλε στα όργανα φωτιά,
να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα
η τρομερή μας η λαλιά.
Πείσμωσες... Έπαψες ολότελα να πνίγεσαι...
Η βραδιά είναι ωραία, αφήνεις την εφημερίδα, ετοιμάζεσαι και βγαίνεις για βόλτα.
Περνώντας να πεις ένα γεια στον κυρ-Κώστα, το μάτι πέφτει στην τηλεόραση.
Πιτσιρίκια με μάτια θάλασσες και χαμόγελο αγγελικό, παίζουν μέσα στα ερείπια...
Σηκώνεται η ψυχή σου αμέσως και δίνει ρεύμα! Βάζει χίλιες φωτιές, παντού!
Η ελπίδα ζει, αντιστέκεται και είναι ντροπή εσύ να πνίγεσαι!
Από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα επάνω, ακούγεται το ξεχασμένο player σου.
Συνεχίζεις τη βόλτα. Η ψηφιακή λαλιά του player όλο και σβήνει.
Μα συνεχίζει η δική σου η ανθρώπινη, που τινάχτηκε σα μαύρο πνεύμα.
Και τραγουδάς φωναχτά στο δρόμο...
Όπως και να ' ναι ο κόσμος, όσα κι αν έχει στραβά.
Έστω κι αν μείνω πια μόνος, πάντα θα φεύγω μπροστά.
Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν, στο φως δεν βάζουν φωτιά.
Όσες αλήθειες κι αν θα χουν, λεύτερη μένει η καρδιά.
Όπως και να' ναι τούτη η γη θα 'μαι στην πρώτη τη γραμμή!
Όπως και τώρα, τώρα -τώρα που είναι δίσεκτοι καιροί.
Όπως και να 'ναι ο κόσμος, δε θα σταθώ πουθενά.
Δεν καρτεράει ο χρόνος, πίσω ποτέ δε γυρνά.
Όπως και να 'ναι ο κόσμος, θα τραγουδώ στη ζωή.
Για να μερέψει ο πόνος, πρέπει να κλείσει η πληγή.
Όπως και να 'ναι τούτη η γη θα 'μαι στην πρώτη τη γραμμή!
Όπως και τώρα, τώρα -τώρα που είναι δίσεκτοι καιροί.
Όπως και να ' ναι ο κόσμος, όσα κι αν έχει στραβά.
Έστω κι αν μείνω πια μόνος, πάντα θα φεύγω μπροστά.
Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν, στο φως δεν βάζουν φωτιά.
Όσες αλήθειες κι αν θα χουν, λεύτερη μένει η καρδιά.
Η ώρα περνάει αλλά εκεί... εγώ ακόμα ταξιδεύω... ξεχνάω την κούραση της μέρας (ακούγοντας το προηγούμενο τραγούδι) και σκέφτομαι τις παλιές αγάπες που πέρασαν...
Παράθεση:
Πόσο σε ήθελα, πόσο σε θέλω
Ούτε εσύ το 'ξερες, ούτε εγώ ξέρω
Θυμάμαι σαν σήμερα πως ήσουνα χτες
μα ποτέ δεν ξεχνάω δεν ξέρεις τι θες
Κι αν σε τεμάχισα νιώθω πάλι τα ίδια
μακάρι να μην απεργούν άυριο τα σκουπίδια
Ποτέ δεν μετάνοιωσα γι 'αυτόν μου το φόνο
και τώρα μεσ' το κελί εσύ μου λείπεις μόνο...
Συνεχίζω την περιπλάνησή μου... από μακριά ακούγεται το cd player μου, αλλά εγώ βγαίνω έξω και τραγουδάω μόνος μου στο δρόμο:
Παράθεση:
Μία κλούβα αραγμένη
στη πλατεία περιμένει
βγαίνουν μπάτσοι και βαράνε
δίχως το λόγο να ζητάνε.
Τόσα χρόνια με πορείες
και με άδικες κηδείες,
όλοι οι μπάτσοι μας βαρούσαν
στο σκαμνί μας οδηγούσαν
Αυτή είναι η αστυνομία
που κερδίζει τον εαυτό μας
δίχως βία και μανία
μας γαμάει το εγώ μας
Σαν ρομπότ είναι οι μπάτσοι
σίγουρα όλοι είναι τσάτσοι
μα από πάνω βρίσκονται άλλοι
οι φονιάδες οι μεγάλοι.
Αν δεν θέλεις μια ζωή
να τους έχεις από πάνω
κάνε κάτι για να αλλάξεις
τη σαπίλα να πετάξεις
Και εκείνη την ώρα περνόντας έξω από το πούλμαν των ματ με μαζεύουν και με τουμπανιάζουν στο ξύλο... και έτσι τελειώνει άδοξα άλλη μια Κυριακή... _________________ [ Ικαρία | mrpc's blog | Babysitters ]
Δημοσιεύθηκε: 30/04/2006 22:21 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
despina έγραψε:
...Απαπα...Λίγους στίχους σας έγραψε ο άνθρωπος για να δείξει την αγάπη του, και τον αποπήρατε!
Θεέ μου!
Σε τούτα τα άπιστα – καταραμένα χρόνια,
που δεν πιστεύουν οι άνθρωποι,
ούτε αγαπούν κανένα…
εγώ πιστεύω και αγαπώ ολόθερμα Εσένα!
Πιστεύω σαν τη μάνα μου – πιστεύω σαν παιδάκι…
πίνω τ’ αθάνατο νερό, κι αφήνω το φαρμάκι!!..
Προσθηκη στα αγαπημενα Αποστολη θεματος. Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης You can attach files in this forum You can download files in this forum