Ποίηση

Επίλογος από τα Σφυρίγματα του αλήτη

"Αλήτη! Απόψε είν' η βραδιά τόσο καλή, τόσο καλή.
Μπορείς να πας να κοιμηθείς σ' ένα παγκάκι, αλήτη!
Πλάτυνε η σκέψη τη ζωή τόσο πολύ, τόσο πολύ,
που έκανε ο άνθρωπος τη γη κι όλο το σύμπαν σπίτι.

Δεν έχεις δάκρυα να θρηνείς, ούτε κουράγιο να πονείς,
ούτε κραυγές υστερικές να βγάνεις πέρα ως πέρα.
Είσ' ένα κύμα σιωπηλό μιας τρικυμίας παντοτινής,
που γαληνεύει ανήσυχα στην ήσυχη εσπέρα.

Κι όταν θα βρεις το λυτρωμό σ' ένα παγκάκι ξαπλωμένος
και θα σιγήσει ο σίφουνας κι η θύελλα της ζωής σου,
αλήτη, δεν θα πεις ποτέ πως ήσουν κουρασμένος
απ' τον αγώνα το σκληρό της άρρυθμης ψυχής σου.

Αλήτη! Απόψε είν' η βραδιά τόσο καλή, τόσο καλή.
Μπορείς να πας να κοιμηθείς σ' ένα παγκάκι, αλήτη!
Πλάτυνε η σκέψη τη ζωή τόσο πολύ, τόσο πολύ,
που έκανε ο άνθρωπος τη γη κι όλο το σύμπαν: σπίτι."

Τεύκρος Ανθίας

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

"Πανσέληνος Βάζω το ραδιόφωνο δυνατά
να μην ακούω τους χτύπους της καρδιάς μου.

Η κοπέλα στο αντικρινό διαμέρισμα γδύνεται.
Πέταξε την φούστα της στο κρεβάτι.
Τεντώνει τα μικρά της στήθη στον καθρέφτη.

Στριγκλιές ...!
Τα φρένα των αυτοκινήτων στο δρόμο.

Βλέπω τη σκιά της στο τζάμι.
Νομίζει πως δεν τη βλέπει κανείς.

Τα γύρω φώτα σβήνουν ένα ένα.
Μαζί με τη νύχτα έπεσε ψύχρα.

Τυλίχθηκε σε μια άσπρη ρόμπα.
Πηγαίνει ... έρχεται ... ξεβάφεται ...

Τα φανάρια των αυτοκινήτων ματώνουν το δρόμο.
Το ραδιόφωνο παίζει λατινοαμερικάνικους ρυθμούς.

Πού πήγε διάβολε .... δεν τη βλέπω ...
Hard rock ... Το χρειάζομαι απόψε.

Οι εξατμίσεις αχνίζουν στην παγωνιά.

Beatles και Close your eyes and I'll kiss you.
Τι κρίμα ! Απόψε δεν έχει φεγγάρι.
I can't get no satisfaction."

Δ. Ι. Λο'ί'ζος
28 Σεπτεμβρίου 1983

Πικραμένος αναχωρητής

"Θα φύγω σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό λιθάρι
να στήσω το κρεβάτι μου κοντά στη νερομάνα
του κόσμου που βροντοχτυπούν οι χοντρές φλέβες του ήλιου,
ν' απλώσω εκεί την πίκρα μου, να λυώσει όπως το χιόνι.

Μήν πιάνεσαι απ' τους ώμους μου και στριφογυρίζεις
άνεμε!
φεγγαράκι μου!
Καλέ μου!
Αυγερινέ μου!

Φέξε το ποροφάραγκο! Βοήθα ν' ανηφορήσω!
Φέρνω ζαλιά στις πλάτες μου τα χέρια των νεκρών!
Στη μια μεριά έχω τα όνειρα, στην άλλη τις ελπίδες!
Κι ανάμεσα στις δυο ζαλιές το ματωμένο στέφανο!

Μη με ρωτάς καλέ μου αϊτέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου! Ρίχτε στο δρόμο συνεφιά να μη γυρίσω πίσω!
Κυττάχτηκα μες στο νερό, έκατσα και λογάριασα,
ζύγιασα το καλό και το κακό του κόσμου. Κι αποφάσισα,
να γίνω το μικρότερο αδερφάκι των πουλιών!"

Νικηφόρος Βρεττάκος

Μετά

Mάρτυρες για τα λάθη σου δεν είχες. Mόνος μάρτυρας
ο ίδιος εσύ. Tα τακτοποίησες, τα μονόγραψες, τα σφράγισες
σε λευκούς πάντοτε φακέλους σα να ετοίμαζες
τη δίκαιη διαθήκη σου. Ύστερα
τα τοποθέτησες προσεχτικά στα ράφια. Tώρα, γαλήνιος,
(ίσως και κάπως φοβισμένος) ούτε βιάζεσαι
ούτε καθυστερείς, γνωρίζοντας ότι, μετά το θάνατό σου,
θ' ανακαλύψουμε πόσον ωραίος ήσουν,
πόσο πολύ πιο ωραίος πέρα απ' τις αρετές σου.

Ρίτσος Γιάννης

Aθήνα, 16.1.1988

Ο χαμένος καιρός δε χάνεται
Οι ώρες που σκοτώνουμε επιζούν
Κάποιος θεός τις συμμαζεύει
Ζητά πίστη για λύτρα
Και 'μεις πληρώνουμε

Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε 'μας

Τα δάκρυα σαν εξατμίζονται δε χάνονται
Η θλίψη που σκορπάμε επιζεί
Κάποιος θεός τη συγκεντρώνει
Ζητά δύναμη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε

Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε 'μας

Τα όνειρα που εγκαταλείψαμε
Τα λόγια που δεν είπαμε
Τα απραγματοποίητα θαύματα
Οι γιορτές που αναβλήθηκαν
Οι αστερισμοί που αγνοήθηκαν
Τα ταξίδια που ακυρώθηκαν
Δεν χάθηκαν
Κάποιος θεός τα φροντίζει

Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε 'μας

-Γιάννης Αγγελάκας

O Αγγελάκας ζωγραφίζει όταν γράφει ποίηση.

Κάθε βράδυ ξενυχτάω πίνω και παραμιλάω μεσ' το πλήθος να γυρίσεις σου ζητάω
μόνο μια στιγμή ένα λεπτό
Δεν τελειώνουνε τα βράδια των φιλιών σου τα σημάδια που μου άφησες μετράω
κι όλα όσα μου 'πες σ' αγαπώ

Σίγουρα ξέρεις πως περνάω πως είμαι και που πάω πως ακόμα σ' αγαπάω
γι λες για όλα αυτά
Σίγουρα μ' έχεις ξεπεράσει και λες θα του περάσει όπου να 'ναι θα ξεχάσει
πως είναι θέμα χρόνου τελικά

Κάθε βράδυ περιμένω σαν αγρίμι πληγωμένο
με τη σκέψη πως σε χάνω αρρωσταίνω
πόσο θέλω απόψε να σε δω
Η καρδιά σε σώμα ξένο έχεις φύγει και πεθαίνω
τ' άρωμα σου ανασαίνω μα εσύ δεν είσαι πια εδώ

Σίγουρα ξέρεις...

Ποιητική συλλογη: Σταμάτης Γονίδης

Στον Θ.Π....

Tο θεσσαλικό βαπόρι

Σ ωκεανό ξεφύτρωσες,
μες το μυαλό τρυπώνεις,
και στη ζωή μας ρίζωσες,
φουρτούνα ξεσηκώνεις.

Ήρθες με στίχους μαγικούς,
απ της ψυχής τα μέρη,
μας πήγες μ’ αναστεναγμούς,
σ ολακερο τ ασκέρι.

Στον Όλυμπο, στο Λίβανο,
στου Πηνειού την κύτη,
στων αστεριών τον λήθαργο,
κοντά στη Νεφερτίτη.

Βαπόρι -τρελοβάπορο
με βυθισμένη πλώρη
Λάρισα-Σαραντάπορο,
Αγιά-Μεταξοχώρι.

Μας γύρισες, μας μέθυσες,
κοιτώντας στ ανοιχτά,
στο σύμπαν μας ξενάγησες,
για πάντα στα βαθιά.

Βρίσκεις ανάσα και τροφή,
σε λησμονιάς τραγούδι.
Σε μια γωνιά, σε μια κορφή,
σ ενα γυμνό κλαρούδι.

Όπου κι αν είσαι πέρασε,
έλα να με ταράξεις,
ένα τραγούδι κέρασε,
της ξενιτιάς τις πράξεις.

Βαπόρι -τρελοβάπορο
με βυθισμένη πλώρη
Λάρισα-Σαραντάπορο,
Αγιά-Μεταξοχώρι.

κατι που εγραψα για εναν απ τουσ λογους που με κανουν να γραφω! Στην υγεια σου Θαναση...

Πολύ καλό!

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
στεκότανε κοντά στη φωτιά
και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα
από μια αγάπη παλιά: " ποτέ πια " !

Η γυναίκα που μιλούσε στα κύματα
χόρευε σε μια ακρογιαλιά
ένα βαλς μανιασμένο με λυτά τα μαλλιά
και προχώρησε στα βαθιά.

Η γυναίκα που έσκαβε μνήματα
και δεν είχε μιλιά
κοιτούσε τον θάνατο σαν μια αγάπη παλιά
και ψιθύριζε με μάτια σβηστά.

Για όλα αυτά που ζήσαμε, μόνοι με τους μόνους
μοιράζοντας τους πόνους.
Tις ώρες που δακρύσαμε, μόνοι με τους μόνους
μοιράζοντας τους πόνους.

"Διάφανα Κρίνα"

Ο κόσμος τους

Δένω τα μάτια και τα χέρια
να μη βλέπω άλλο πια
τα σκληρά τους μαχαίρια
τη μικρή τους καρδιά.

Και κοιμούνται και ξυπνάνε
μας χτυπάνε όπου βρούν
μηχανές που περπατάνε
που δεν ξέρουν να ζουν.

Κλείνω στόμα και μύτη
τους βαρέθηκα πια
να με λένε αλήτη
και γελώντας, μαλλιά.

Τώρα μόνος σαν τσακάλι
στα βουνά τριγυρνώ
για το κλούβιο τους κεφάλι
ούτε που θα νοιαστώ.

Παύλος Σιδηρόπουλος

Άφησα να μην ξέρω
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου
αίνιγμα: δεν έλυσα κανένα.
Oύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.
Tο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιος είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Mε το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ' αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Aίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.

Oύτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Kι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αν είσαι ή κρήνη,
θα 'ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Aναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.

Δημουλά Κική
(από Tο λίγο του κόσμου, Στιγμή 1994)

"Θα 'ρθει ο καιρός που θα σπάσω την πόρτα,
και η καρδιά μου στο φως θα χιμήξει.
Θα φύγω μακριά,
θα πετάξω ψηλά,
θα πετάω σ' ασύλληπτα ύψη,
και τότε πια δεν μπορεί,
αυτή η χλωμή,
αυτή η φτηνή η τιποτένια μου θλίψη,

θα μείνει ορφανή,
θα γυρνάει σαν τρελή,
θα ζητάει να με βρει και δε θα με βρίσκει,

Κι ούτε πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει
δεν πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει"

Αγγελάκας

Σκάψε! Τι βλέπεις;

Ανθρώπους και πουλιά, νερά και πέτρες!

Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;

Ιδέες κι ονείρατα, αστραπές και φαντάσματα.

Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;

Δε βλέπω τίποτα! Νύχτα βουβή, πηχτή σα θάνατος. Θα ΄ναι ο θάνατος.

Σκάψε ακόμα!

Αχ! Δεν μπορώ να διαπεράσω το σκοτεινό μεσότοιχο! Φωνές γρικώ και κλάματα, φτερά γρικώ στον άλλον όχτο!

Μην κλαις! Μην κλαις! Δεν είναι στον άλλον όχτο! Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!

N. Kαζαντζάκης

Κάνω μία σκέψη να ξεκινήσω από Σεπτέμβρη ένα λογοτεχνικό περιοδικό. Αυτό είναι ένα δείγμα για το εξώφυλλο του τεύχους 1.

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει, /στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει /στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες. /Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες. /Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη, /στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει, /μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες. /Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, /χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε. /Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις. /Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. /Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις /είναι το καταφύγιο που φθονούμε" Κ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ