Δημοσιεύθηκε: 13/08/2009 08:34 Θέμα δημοσίευσης: Re: τα πεζά του Μαράκου
Η ΑΛΩΣΗ
Οι πολύ κολλητές φιλίες όπως λεν οι κακές γλώσσες, οδηγούνε κάποτε σε οδυνηρές εκπλήξεις. Αυτό έγινε λοιπόν όταν ο αυτοκράτορας Αλέξιος ο Α, παραχώρησε το 1082 Μού Χού, πολλά προνόμια στους φραγκολεβαντίνους χασομέρηδες και ρεμπεσκέδες απ την Δύση ,που την είχανε αράξει για τα καλά σαν φιλοξενούμενοι του στη Βασιλεύουσα.. Τα ατίθασα και κακομαθημένα αυτά κοπρόσκυλα , που πρώτη φορά βλέπανε τέτοια μεγαλεία, σε σχέση με τις αχυροκαλύβες που ζούσανε παρέα με τις κοπριές των γαιδάρων τους, δεν άργησαν να το ρίξουνε στο πλιάτσικο χωρίς αβρότητες και τάκτ. Ότι γυάλιζε στο μάτι τους το άρπαζαν με το έτσι θέλω και χωρίς να δώσουνε λόγο σε κανένα. Έτσι γουστάριζαν ,έτσι έκαναν.
Όμως ο κατοπινός αυτοκράτορας Ανδρόνικος ο Α, ένα χλιαρό ανθρωπάκι που έκανε την παλαβή για να μην ανέβει το ζάκχαρο του ,με όλη τούτη την Δυτικόφερτη σαβούρα που είχε ενσκήψει σαν τις ακρίδες στην αυτοκρατορία, όταν είδε ότι η πίεση του έσπασε το μανόμετρο , πήρε την μεγάλη απόφαση να κάνει αντίσταση ξεσηκώνοντας τον λαό. Όμως στα τελικά τα ζωηρά αυτά παιδόπουλα , αφού κάνανε κατάληψη στη Σαλονίκη και την μπουρλοτιάσανε επιμελώς,τον σφάξανε στο γόνατο και είδε ο δόλιος τα ραδίκια ανάποδα.
Δύσκολη στ αλήθεια η ζωή για αυτοκράτορες εκείνα τα χρόνια που ή καταλήγανε σε μοναστήρι ,ή τους στραβώνανε,ή ψάχνανε το κεφάλι τους στ αζήτητα. Όλα αυτά τα τρισχαριτωμένα έγιναν το σωτήριο έτος 1085 Μού Χού.
Αυτοκράτορας τότε έγινε ο Ισαακιος Β ο Άγγελος,μια λέρα δηλαδής που δεν ξεπλενότανε ούτε στον Νιαγάρα με τίποτις. Δήλωσε λοιπόν σ ολους αυτούς τους άξεστους εξαρχής ότι ¨¨και μείς ανήκομεν στη Δύση ¨¨και δίνοντας ξανά ακόμα πιο πολλά προνόμια και περισσότερο σε κάτι κουμάσια απο την Βενέτσια, τους ηρέμησε κομματάκι ,αλλά του τα χάλασε τ αδελφάκι του ο Αλέξιος ο Γ που όχι μόνο τον ανάτρεψε αλλά τούβγαλε και τα μάτια στην κυριολεξία.
Εκείνη την εποχή αραχτός στον Παπικό θρόνο ήτανε ο πολύς Ιννοκέντιος ο Γ ,μανούλα στις σταυροφορίες ,στα ξεματιάσματα και στο κάψιμο κάθε αλλόθρησκου αλλά και ομόθρησκου άμα λάχαινε να πούμε. Και τούτος ο Πάπας όπως όλη σχεδόν αυτή η εμπορική επιχείρηση των ψυχών,σκέφτηκε να ξεσηκώσει χιλιάδες λιγούρηδες στην Ευρώπη και αφού τους έραψε κι ένα κόκκινο σταυρό τους ξαμόλησε να ελευθερώσουν τους Άγιους τόπους. Όλα αυτά τα χαριτωμένα γίνανε το σωτήριο έτος1203 Μού Χού.
Στα τελικά το μεγάλο μπουλούκι των στραβοφόρων αφου σουλατσάρησε για καιρό στα πέριξ της Ιταλίας και δεν άφησε τίποτις όρθιο ,κατάληξε βαρυεστημένα και με άδειες τις γούσες στη Γαληνοτάτη Βενέτσια. Τρομαγμένος ο Δόγης Δάνδολος απο τους πεινασμένους χασομέρηδες, έψαχνε τρόπο να τους ξεφορτωθεί στα σβέλτα και να βρεί την ησυχία του το μεγάλο κανάλι.Πονηρός όπως ήτανε λοιπόν, άρπαξε πριν απ όλα την ευκαιρία να τους χρησιμοποιήσει με σύμβαση ορισμένου χρόνου ,κατά των εχθρών της Βενέτσιας.
Έτσι λοιπόν τ αφιονισμένα χριστιανόπουλα για να μη χάσουνε τη φόρμα τους και για να βγάλουνε και κανενα χαρτζιλίκι της προκοπής,την πέσανε μετα μανίας στην πόλη Ζάρα και την ..Ζαρώσανε για τα καλά,για λογαριασμό της γαληνότατης και της τσέπης τους φυσικώς.
Εκεί πάνω στα καπνίζοντα απομεινάρια της Ζαρα πήγε και τους βρήκε ο γυιός του τυφλωμένου αυτοκράτορα Ισάακιου Β,ο Αλέξιος Δ....Αγγελος και δαύτος.
Εκανε λοιπον συμφωνία με όλους αυτούς τους σαβουροειδείς εκ δύσεως,να τον βοηθήσουν να πάρει πίσω τον θρόνο του πατέρα του και θα τους έδινε τόσα που δεν θ αξιζε τον κόπο να κάνουνε τούρ για Αγίους τόπους.
Αφού λοιπόν τους έβγαλε ναυτικά φυλλάδια και γιόμισε τις γούσες τους με μπληγούρι,ξεκίνησαν ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ,όπως λένε κάποια κόμματα έστω κι αν κινδυνεύουν να γίνουν αποκόμματα και ρίξανε άγκυρα στο Βόσπορο,δίνοντας πόδι στον Αλέξιο τον Γ και βάζοντας στη θέση του τον Αλέξιο τον Δ που τους κουβάλησε, αλλά και έκανε σαν παλαβός για αυτοκρατοριλίκι και λιλιά.
Στην ουσία όμως αυτοί κουμαντάρανε και κάνανε ότι γουστάριζαν.Μεχρι και τις πόρτες ξήλωναν και τις στέλνανε πεσκέσι στο χορηγό τους τον Δόγη Δάνδολο στη Βενέτσια (που δεν πήγαινε με τίποτις έτσι κι αλλιώς τους Βυζαντινούς),αλλά και πολλά αγάλματα,όπως τα άλογα απ τον Ιππόδρομο της Βασιλεύουσας και ότι άλλο βάλει ανθρώπου νούς.Ουτε πέταλο για γούρι δεν άφησαν τα αβασκάνιστα!
Ετσι η Πόλη έγινε το φεούδο τους για πενήντα χρόνια χρόνια και βάλε....
Όλα αυτά τα χρόνια κλέψανε,βιάσανε,σφάξανε και καταριμάξανε με την ησυχία τους τα πάντα,δηλαδής δεν άφησαν τίποτις όρθιο τα πουλάκια μου να μη τα ματιάξω.
Αυτή ήτανε και η πρώτη άλωση της Πόλης,που άνοιξε φαρδιά πλατιά την πόρτα στους Οθωμανούς αργότερα.Ολα αυτά τα απείρου κάλους γίνανε το σωτήριο έτος 1204 Μού Χού.
Με τίς υγείες μας
Δημοσιεύθηκε: 23/08/2009 13:15 Θέμα δημοσίευσης: Re: τα πεζά του Μαράκου
ΤΟ ΘΑΥΜΑ
Διαβήκαν με κάθε μεσον χιλιαδες χιλιόμετρα, με ενδιάμεσους σταθμούς παροχής νερού ,φαγητού και αναπαυσης.Μετά όμως το τελευταίο χιλιόμετρο ,συνέχισαν πεζή πάνω στο απογυμνωμένο τοπίο, μαζί με χιλιάδες άλλους προσκυνητές για ν αντικρύσουνε το μέγα θαύμα απο κοντά.Πολλοί με ομπρέλες στα χέρια και με παγουρια νερού προχωρούσανε με τάξη,χωρίς την παραμικρή βοή,παρα μονο τους χτυπους των καρδιών μεσα στην ερημιά που τους συντρόφευε.
Στη συνέχεια,πέρασαν το πρώτο έλεγχο,όπου τους απογύμνωσαν εντελώς απο κάθε ρούχο και τους φόρεσαν υποχρεωτικά ρούχα ομοιόμορφα σαν των φυλακισμενων,για να τους επιτρέψουν να συνεχίσουνε κρατώντας μόνο το αντίτιμο του εισιτηρίου τους.Μπροστά τους ένας περιφραγμένος χώρος με ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα και πιό μεσα ,οπλισμένοι σαν αστακοί φύλακες που κρατούσαν με το ζόρι αφιονισμένα σκυλιά.
Τους επιτρέψανε να περάσουνε μετά και απο ένα δεύτερο έλεγχο.Κατόπιν βάδισαν προς μιά μεγάλη πύλη που τους περίμεναν οι ξεναγοί-φρουροί τους.Αφού επέδειξαν το πανάκριβο εισιτίριο εισόδου,τους οδήγησαν στον χώρο του προσκυνήματος.
“Κυρίες και κύριοι,όποιος αγγίξει τό έκθεμα,θα πυροβολείται χωρίς δεύτερη προειδοποίηση”,ακούστηκε απο τα μεγάφωνα στο χώρο.”Προχωρείτε λοιπόν και με τα χέρια πίσω απο το κεφάλι σας”.
Επιτέλους μπροστά τους το "θαύμα" και στο βάθος κολώνες αναστηλωμένες απομεινάρια ενός λαμπρού πολιτισμού που δεν τον νοιάστηκαν οι πρόγονοι τους.
Γονάτισαν και άρχισαν να κλαίνε όλοι μαζί γοερά ,μπροστά στο μοναδικό δέντρο που εξακολουθούσε πεισματικά να ζεί σ εκεινο τόν ερημωμένο τόπο,στό "θαύμα" .
marakos
Έχει επεξεργασθεί από τον/την marakos στις 23/08/2009 13:34, 4 φορές συνολικά
Δημοσιεύθηκε: 23/09/2009 05:51 Θέμα δημοσίευσης: Re: τα πεζά του Μαράκου
ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΗΣ
Τώρα που καβατζάρισα εδώ και τρείς μήνες την εξηκοστή δεύτερη περιστροφή μου γύρω από τον ήλιο έστω και με ιλίγγους, μπορώ να πω ότι απέκτησα μια μικρή πείρα από τις συναναστροφές μου με ανθρώπους κάθε ηλικίας, μόρφωσης αλλά και πολιτικής τοποθέτησης .
Βίωσα πολύ λιγοστές πραγματικές φιλίες, που ακόμα και σήμερα υπάρχουνε στη ζωή μου και κάπου κάπου με θυμούνται. Γνώρισα ανθρώπους συντηρητικούς στην θεωρία και σοσιαλιστές και προοδευτικούς στην πράξη, αλλά και κάτι κουμάσια που επέσειαν ¨¨Δημοκρατικές ¨¨περγαμηνές ενώ στην πράξη και στην νοοτροπία φερόντουσαν σαν καθαρόαιμοι χουντικοί.
Παρασύρθηκα λοιπόν σαν νέος και εγώ σε κοπαδιάρικες κομπανίες με μεγαλόστομες θεωρίες, μέχρι να ανακαλύψω ότι στην ουσία δεν τις πίστευαν και με χρησιμοποιούσαν απλά για να αναρριχηθούνε μέσα από τον συνδικαλισμό στα ύπατα αξιώματα χωρίς εφόδια ,με μόνο τους προσόν την ευγλωττία τους απέναντι σε όσους είχανε την αφέλεια να τους εμπιστεύονται..
Από πολύ νέος (14 ετών) γελοιογραφούσα, πάντα αντιπολιτευτικά κατά της τότε επάρατης Δεξιάς ... Μέχρι τότε ήμουνα αποδεκτός απ όλους αυτούς τους ταμπελοφόρους ρεμπεσκέδες του δήθεν "Σοσιαλισμού".
Όμως η γελοιογραφία δεν έχει μόνιμο πολιτικό στέκι και πρέπει να αντιπαρατίθεται σε κάθε εξουσία ανεξαρτήτου χρώματος, για να είναι αντικειμενική και για να προσφέρει ουσιαστικό έργο σε κάθε άνθρωπο που υποφέρει. Κάποια στιγμή λοιπόν ήλθαν στην εξουσία και οι δικοί τους, οι κατ όνομα ¨σοσιαλιστές¨¨ .Εγώ λοιπόν συνέχισα να κατακρίνω μεσα από τις γελοιογραφίες μου τα κακώς κείμενα και της δικής τους διακυβέρνησης , παρά του ότι ήμουνα από τους πρώτους υποστηρικτές τους, επιθυμώντας διακαώς μια αληθινή ¨¨αλλαγή¨¨.
Όμως περίμενα ο αφελής , συνέπεια σε όλα αυτά που υποσχόντουσαν όλοι αυτοί οι θεωρητικοί της κακιάς ώρας, με πρώτη την θέσπιση της ¨¨απλής αναλογικής¨¨ ούτως ώστε ΟΛΟΙ να είχανε το δικαίωμα του λόγου ενώπιον του λαού μέσα από την Βουλή.
Όμως όλοι δαύτοι μόνο την ¨¨αλλαγή¨¨ στην εξουσία ευαγγελιζόντουσαν και όχι την πραγματική αλλαγή ,όπως θα διαβάσετε στην συνέχεια..
Είδα λοιπόν τα όνειρα μιας ζωής, όπως άλλωστε και κάθε νέος με άδολα συναισθήματα ,να εξανεμίζονται μέρα με την ημέρα και η αναμενόμενη ¨αλλαγή¨ να παραμένει στο κατώφλι των προσδοκιών.
Είδα στην αλλαγή της φρουράς στην εξουσία και στην θέση των κομματαρχών της φτιασιδωμένης πρώην ΕΡΕ ,τα κομματόσκυλα των περιβόητων πράσινων κλαδικών και το διαχωρισμό ξανά των πολιτών σε ημετέρους και μη.
Νέες ταμπέλες πήρανε και δώσανε εν ονόματι μιας ¨Δημοκρατίας¨ που ο καθείς απ τους νεοκλασάτους την ερμήνευε κατά το δοκούν. Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για την υποσχόμενη ¨απλή αναλογική¨.
Πατώντας στα χνάρια των προκατόχων τους ,έσπευσαν κατά τον καλλίτερο τρόπο να φισκάρουν το Δημόσιο με χιλιάδες υποστηρικτές τους και να επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο τις ήδη επιβαρυμένες ΔΕΚΟ. Μια καινούργια λοιπόν φεουδαρχική εξουσία, ήλθε ν αντικαταστήσει την προηγούμενη, με προοπτικές και για το απώτατο μέλλον, τόσο για τα παιδιά, όσο και για τα δισέγγονα της.
Συνθήματα.Σοσιαλιστικά και ελπιδοφόρα, πήρανε την άγουσα για το χρονοντούλαπο της ιστορίας. Φυσικά η λιτότητα συνεχίστηκε και με τη νέα εξουσία η οποία εκτός των άλλων είχε την σύμπραξη και την σιωπηρή ανοχή των κομματικών συνδικαλιστών της που πλειοψηφούσαν παντού.
Εν τω μεταξύ εγώ συνέχιζα απρόσκοπτα σαν γελοιογράφος να σατιρίζω καυστικότατα τα κακώς κείμενα και της νέας διακυβέρνησης, δεχόμενος όμως την οργή αλλά και το κυνήγι των συνδικαλιστών τους μεσα στον εργασιακο μου χώρο..
Εκείνοι στην ουσία κυβερνούσαν και μαζί με τα τσιράκια τους,έδεναν,έλυναν και τιμωρούσαν τους αντιρρησίες και αντιφρονούντες(σας θυμίζει κάτι?).
Ενώ είχα άριστα φύλλα ποιότητας, οι καταπράσινοι Διευθυντές μου με υπόδειξη των συνδικαλιστών της ¨¨αλλαγής¨¨ με υποχρέωναν να προσφεύγω στο "συμβούλιο παραπόνων" για να κερδίζω τις προαγωγές μου.
Ο χρόνος κύλισε και η εξουσία των δύο ομοούσιων εναλλασσότανε πιπιλίζοντας μας με υποσχέσεις "για καλύτερη ζωή", αφού φυσικά την διασφάλιζαν μόνο στους ημετέρους των.
Έβγαζα μπιμπίκια στην κυριολεξία όταν άκουγα στην εισαγωγή κάθε ομιλίας τους την εκφώνηση "¨συντρόφισσες-σύντροφοι"¨που απευθύνονταν όμως στο στενό κύκλο τους και όχι φυσικά στον ¨"υπερήφανο¨ λαό", που τους είχε εξουσιοδοτήσει να τον υπηρετούν αλλα όχι μόνο.. παραμονές των εκλογών. Σε κάθε εναλλαγή τους οι μέν παρελάμβαναν ¨καμμενη γή¨ ,τουτέστιν,¨¨λιτότητα στο διηνεκές και οι δε ¨¨χάος¨¨τουτέστιν και πάλι λιτότητα,μέχρι που κατάντησε ..αλητότητα.
Ηλθε και η εποχή που ο Μέγας αποχώρησε απ την ζωή, αφήνοντας πίσω του τον διάδοχο να συνεχίσει ως νόμιμος κληρονόμος το έργο της Δυναστείας. Απ την αντιπέρα όχθη ανέμεναν με τα μαχαιροπήρουνα ανα χείρας οι άλλες δύο μεγάλες Δυναστείες.Για λίγο κυβέρνησε και ο υπέργηρος σήμερα Δρακουμέλ επιβάλλοντας πιο σκληρή λιτότητα στα στρουμφάκια,τερματίζοντας όμως άδοξα αλλά και ανακουφιστικά για το δύστυχο λαό την πορεία του .Τότε κάποιος λοιπόν που έβλεπε μόνο την μύτη του (see μύτη) βγήκε αρχηγός του πράσινου ασκεριού,αλλά και πρωθυπουργός, κάνοντας το ντεμπούτο του με μια υπερήφανη απάντηση στους Γιάνκηδες, όταν στριμωχτήκαμε σ εκείνο το κατσικονήσι ,ευχαριστώντας τους τα μέγιστα.
Ακολούθησε ο θρίαμβος με τον Οτσαλάν που μόνο πράσινο περιτύλιγμα δεν του βάλανε για να τον πασάρουν στους ομοζειμπέκηδες.(Στο Ζειμπέκικο οι πράσινοι υπερτερούν των γαλάζιων.).Και είπε ο λαός,¨δεν βαριέσαι ας είναι,αρκεί που δεν το κάνανε οι άλλοι που δεν δήλωσαν Σοσιαλιστές ¨¨και φυσικά τους έδωσε χάρη για το χρηματιστήριο όπου εν χορώ το παίζανε παπαγαλάκια, για το ξεφούσκωμα στα λάστιχα των τρακτέρ των γεωργών "για να μη ντεραπάρουν",αλλά και για τη γυμναστική με τα γκλόπ στις πλάτες των συνταξιούχων για "τ αρθριτικά τους".Κάποια στιγμή ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και ο λιγνός απόγονος, κονταρομάχησε με τον χοντρό της άλλης Δυναστείας αλλά έφαγε τα μούτρα του ,παρά τους λιμούς,σεισμούς και καταποντισμούς και τα ανομολόγητα ομόλογα που βαραίνανε τον χοντρό αντιπαλο του.
Τωρα ξαναπηγαίνουμε πάλι για εκλογές,μετα το" νέο κράτος φιάσκο", της ρεμούλας ,όπως το κατάντησε ο χοντρός με το γαλάζιο ασκέρι του.
Ο Θεός,ο Λενιν ή ο Ζαρατούστρα να βάλουνε το χεράκι τους
Δημοσιεύθηκε: 23/09/2009 13:44 Θέμα δημοσίευσης: Re: τα πεζά του Μαράκου
marakos έγραψε:
ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΗΣ
Ο Θεός,ο Λενιν ή ο Ζαρατούστρα να βάλουνε το χεράκι τους
ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΣ,ΤΟΥΣ ΣΙΧΑΘΗΚΑ!!!!
Μαράκος
Φίλε Μαράκο, ο Λένιν πέθανε ο Ζαρατούστρα Ζωροάστρης πέθανε επίσης
και γω τώρα τελευταία δεν αισθάνομαι και τόσο ορεξάτος για να βάλω το χέρι μου ...
Πάντως ιδιαίτερα συγκινητικό το τελευταίο σου πεζό.
Σαν κατάθεση ψυχής μοιάζει. Σαν μια πολύ μεγάλη γελοιογραφία με
αξιώσεις να γίνει και δραματικό σενάριο λέμε.
υγ
και για μια συνεργασία είσαι ; Θα σου δώσω ιδέες μου να τις σκιτσάρεις,. είσαι;
Θα γίνουμε οι νέεοι Goscinny & Uderzo λέμε....(οι δημιουργοί του Αστεριξ ντεεε...) _________________ -
Δημοσιεύθηκε: 15/11/2009 18:12 Θέμα δημοσίευσης: Re: τα πεζά του Μαράκου
ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ,ΤΡΕΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Tρία χρόνια μετά τον θάνατο της αγαπημένης μου, συνέβη το απροσδόκητο. Ανάμεσα στις μαθητριές μου ήτανε και μια 48άχρονη κυρία. Μια μέρα λοιπόν μου έφερε μια φιλενάδα της και συνομήλικη της για να την εγγράψω στο τμήμα σκιτσογραφίας .Της υπέδειξα λοιπόν να καθίσει δίπλα στη φίλη της και άρχισα να παραδίδω το μάθημα στον πίνακα ως συνήθως. Τότε ακούω κάτι πσσ…πσσς…σκέτη αντάρα.
Ησυχία παρακαλώ έκραξα με την πλάτη προς τους μαθητές μου. Φευ η ίδια βαβούρα συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση .Γυρίζω λοιπόν απότομα και βλέπω την νεοφερμένη να συζητά με την φίλη της δείχνοντας με. Την κοίταξα τότε με βλέμμα που σκοτώνει κροκόδειλο και τον μετατρέπει σε τσαντάκι χειρός, αναγκάζοντας την να χαμηλώσει τα μάτια σαν ντροπαλή παρθένα και να σιωπήσει. Κάτι δεν πάει καλά σήμερα μονολόγησα. Τους έδωσα λοιπόν θέμα και βγήκα έξω να καπνίσω ως άραψ εν τη ερήμω .
Τότε τσουπ, τσούπ βλέπω δίπλα μου την μαθήτρια μου, να μου αρχίζει ένα μονόλογο για την νεοφερμένη της φίλη. ανάβοντας συγχρόνως τσιγάρο. Της αρέσετε δάσκαλε, θάθελε να γνωρισθείτε. μου είπε εκτοξεύοντας δαχτυλίδια καπνού στα μούτρα μου. Κοίταξα πίσω μου μπας και απευθυνόταν σε κάποιον άλλο, αλλά δεν υπήρχε παρά μόνο ο τοίχος." Είναι σε διάσταση εδώ και τέσσερα χρόνια, της τάφαγε όλα ο αχαίρευτος ο άντρας της με μια μικρούλα που του πήρε τα μυαλά και έτσι τον έδιωξε. Ψάχνει για μια νέα σοβαρή σχέση". Βρε καλή μου της λέω, αυτή αφ ενός μεν δεν έχει πάρει διαζύγιο, αφ ετέρου είναι λεπτεπίλεπτη ενώ εγώ πιάνω δύο θέσεις στο λεωφορείο….δεν γίνεται. "Έχετε όμως λεπτά αισθήματα" μου απάντησε ετοιμόλογα, κάνοντας με να νοιώσω πιο ελαφρύς και από τον Τουίτη. Τέλος πάντων , μετά το τρίτο ραντεβού καταλήξαμε σε ένα ξενοδοχείο. Εκεί λοιπόν που θάλεγε κανείς πως αρχίζει το «ματς», χτυπάει το κινητό της και κατόπιν την πιάνουν τα κλάματα ,ενώ έσπευσε να κρύψει βιαστικά από τα βέβηλα μάτια μου τα επίμαχα σημεία του λεπτού της κορμιού.
Την ακούμπησα τότε με περισσή τρυφερότητα στον ημίγυμνο ώμο της προσπαθώντας να την καλμάρω. Τότε μου εξήγησε μέσα σε λυγμούς, πως η μικρούλα έδιωξε τον άντρα της αφού τον άρμεξε κανονικά και χωρίς αιδώ και ότι εκείνος είχε ζητήσει τηλεφωνικά από την αδελφή της να μεσολαβήσει για να τον δεχτεί πίσω. Δηλαδή της είπα δίνοντας της το σεντόνι για να πνίξει τα δάκρυα της,(για να μην την πνίξω μ αυτό), αμ και σε κεράτωσε, αμ και σου έφαγε την περιουσία, θέλεις πίσω ένα τέτοιο παληοχαρακτήρα;
Τον αγαπάωωω. ..είπε μουσκεύοντας τον ώμο μου.
Ανάθεμα με είπα στον εαυτό μου τι τάθελα τα λεπτά αισθήματα ."Δεν θέλω όμως να τον πάρω τηλέφωνο ,αλλά και κείνος είναι τόσο εγωιστής που ντρέπεται να μου το ζητήσει" ,συνέχισε εν μέσω λυγμών. Σήκω ντύσου μ……της είπα τραβώντας την σχεδόν βίαια απ τα σκεπάσματα. Πρώτη φορά μιλούσα έτσι σε γυναίκα ,αλλά εκείνες τις στιγμές ήμουνα σε μεγάλη έξαψη. Μπήκαμε λοιπόν στο αμάξι μου και σπινάροντας, διατρέξαμε την Συγγρού με 150 ."Που με πάς, πές μου που με πάς" τσίριζε απελπισμένα, θα σκοτωθούμε. Κάνε υπομονή της είπα κοιτάζοντας την εξώκοσμα. Άφησα το αμάξι στο γκαράζ της Κλαυθμώνος(της πήγαινε γάντι η ονομασία) και την τράβηξα απ το χέρι σχεδόν σούρνοντας την προς ένα πολύ γνωστό της κτίριο. Μα εδώ δουλεύει ο άντρας μου μου είπε ξεψυχισμένα, προσπαθώντας να απαλλαγεί απ το χέρι μου. Σε πάω στον Ρωμαίο σου Ιουλιέτα της είπα δηκτικά. Την άφησα λοιπόν στην είσοδο γατί αφ ενός μεν δεν μ ακολουθούσε αφ ετέρου είχανε μαζευτεί περίεργοι γύρω μας και ζήτησα από τον θυρωρό τον όροφο που δούλευε ο δικός της. Τελικά κατέληξα έξω απ το γραφείο του. Είναι απασχολημένος ο κύριος .μου είπε με στόμφο ένας κουνιστός κλητήρας. Πες του πως υπάρχει σοβαρό οικογενειακό του πρόβλημα είπα με φωνή που ανάσταινε νεκρούς. Σε λίγο φάνηκε ένας κύριος ευθυτενής με γκρίζους κροτάφους, που με έκανε να σκεφτώ πως έπρεπε να χάσω αρκετά κιλά. Ποιος είσαστε κύριε. μου είπε δίνοντας μου υπεροπτικά το χέρι.
Το όνομα μου αρχίζει από Μ του είπα αποποιούμενος την χειραψία. Δηλαδή ;Ας πούμε μ…..ς
Άνθρωπε μου είμαι ο παρ ολίγον εραστής της γυναίκας σου και σου την έφερα, αμόλυντη και ανέγγιχτη.
Δηλαδή η….είναι εδώ μαζί σας ,μου είπε περιστρέφοντας την κεφαλή του περισκοπικά. Είναι στην είσοδο και περιμένει να κατέβεις και να την συναντήσεις του είπα με θολωμένο το μυαλό. Με ποιο δικαίωμα μου μιλάτε στον ενικό μου απάντησε με ύφος γεμάτο περιφρόνηση.( δεν είχε καβαλήσει μόνο καλάμι αλλά ακόμα και μπαμπού ).Πάμε να σου την παραδώσω, γύρισα και τούπα τραβώντας τον απ το μανίκι.
Και εγώ είχα καλή θέση κάποτε αλλά δεν κατάπια σκουπόξυλο του είπα με οργή.Εκείνη έπεσε σαν τρελή στην αγκαλιά του, πριν ανοίξει καλά καλά η πόρτα του ασσανσέρ.
Αν θέλετε και κουμπάρο και μάλιστα ακίνδυνο, μη ντραπείτε παιδιά είπα προς τους αγκαλιασμένους ανανήψαντες. Σ ευχαριστώ …. ,είσαι καλός άνθρωπος ψέλλισε εκείνη στέλνοντας μου ένα φιλάκι.
Τον καλό δεν τον εκτίμησες ,προτίμησες τον..κάλο της ανταπάντησα δυνατά για να τα ακούσει ο παρ ολίγον κερασφόρος σύζυγος.
Ήτανε το πρώτο φιλί που μούδινε γυναίκα έστω και εξ αποστάσεως μετά από τρία χρόνια χηρείας. Τουλάχιστον έκανα μια καλή πράξη μονολόγησα απογοητευμένος βαδίζοντας βιαστικά προς το γκαράζ .Έγινα ντελίβερυ της αγάπης και κέρδισα και ένα φιλάκι …βλακείας. Ας ζήσουν τουλάχιστον από δω και πέρα μονιασμένοι ευχήθηκα από βάθους ψυχής. Όταν τ αφηγήθηκα σ ένα φίλο μου έσκασε από τα γέλια κουνώντας πάνω κάτωτο χέρι του δίκην σέικερ. Άλλος μου είπε πως θα την έκανε μαύρη στο ξύλο και πως φέρθηκα ηλίθια. Δεν ξέρω αν έτσι έπρεπε να συμπεριφερθώ, σίγουρα όμως ποτέ μα ποτέ δεν θα σήκωνα χέρι σε μια γυναίκα, ακόμα κι αν θα με απατούσε ....…με τον άντρα της Τελικά μετά απο τρείς μήνες με πήρε αλαφιασμένη στο τηλέφωνο για να μου πεί ότι τον ξαναδιωξε γιατί την κακομεταχειριζότανε και πως θάθελε να συνεχίσουμε αυτό που αφήσαμε στην μέση.
Κατέβασα ήρεμα το ακουστικό και συνέχισα την προεργασία για το μάθημα μου .
Καλύτερα ανέραστος είπα κρατώντας την φωτογραφία της γυναίκας μου, καλύτερα ανέραστος, παρά με ένα τέτοιο ψώνιο δίπλα μου. Διέκρινα κάτι σαν χαμόγελο πίσω απ την κορνίζα.Ίσως είναι η φαντασία μου μονολόγησα... καλή νύχτα κυρα μου ,όμως πρόσεχε εκεί πάνω που βρίσκεσαι., υπάρχουνε μπόλικοι σε διάσταση...με τη λογική και δεν έχουνε το Θεό τους
Δημοσιεύθηκε: 16/11/2009 15:28 Θέμα δημοσίευσης: Re: τα πεζά του Μαράκου
Μαράκο μου, είσαι και τυχερός που δεν έφαγες και ξύλο λέμε.
Στην Αμερική, πας σε μπαρ, πίνεις το καφέ σου ή το ποτό σου
και στην πέφτει μια ωραία καθώς πρέπει, την κερνάς
ένα καφέ ή ποτό, σε ακούει ότι πεις, σε ερωτεύεται
και σου ζητάει να πάτε σε ξενοδοχείο για τα περαιτέρω...
άνευ χρημάτων φυσικά διότι η μαντάμ δεν είναι πόρνη αλλά
βρήκε επιτέλους τον άντρα τον ονείρων της...
Λες εσύ, «μα καλά, πόσο ωραίός είμαι ο μπούστης και δεν το
είχα καταλάβει τόσα χρόνια στο χωριό να το επωφεληθώ...»
Μόλις βγάλετε τα ρούχα σας, ανοίγει η πόρτα και μπουκάρει
ο απατημένος σύζυγος με δικηγόρο και πολιτσμαν και σου φοράνε
τα βραχιόλια, τρώς μια καταδικαστική απόφαση και αποζημειώνεις
την οικογένεια για το κακό που πήγες να τους κάνεις.
Αυτά στην Αμέρικα πάντα...
Αυτό μου θύμισε η ιστορία σου. _________________ -
Δημοσιεύθηκε: 27/11/2009 21:25 Θέμα δημοσίευσης: Re: τα πεζά του Μαράκου
Αγγελόψυχη κυρά μου
Τώρα που διαβαίνεις το μονοπάτι των Αγγέλων
στα αστροστόλιστα λιβάδια τ' ουρανού,
ανασήκωνε κάπου κάπου
το χαλί που είναι υφασμένα τ' αστέρια
κι άφηνε καλή μου κάποια αχτίδα
από το φωτεινό χαμόγελό σου
να λειάνει την πέτρα του πόνου
που σφράγισε την άμοιρη καρδιά μου.
Όταν έλθει η ώρα που για στερνή φορά θα ανταμώσουμε,
ξέρω πως θα με περιμένεις χαμογελαστή όπως και τότε
στην αγαπημένη μας Σύμη .
Θ' ανέβουμε τότε μαζί πιασμένοι χέρι-χέρι τα σκαλιά του Πανορμίτη,
για να μας ενώσει για πάντα με το φως.
Δημοσιεύθηκε: 19/12/2009 14:00 Θέμα δημοσίευσης: Re: τα πεζά του Μαράκου
Τα δώρα του άη Βασίλη
Η πρωτοχρονιάτικη γιορτή είχε ήδη τελειώσει για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες και ένα ένα οδηγήθηκαν πάνω στα καροτσάκια τους προς το γνώριμο τους χώρο,τα υπνοδωμάτια τους.
Οι αδελφές, είχανε ήδη στρώσει τα κρεβατάκια τους και είχανε τοποθετήσει πάνω στο κομοδίνο του καθενός τους ,απο ένα μπλοκ ζωγραφικής και μερικά χρωματιστά μολύβια, ώστε όταν θα ξυπνούσαν το πρωί, ν αρχίζανε να ζωγραφίζουνε σε εικόνες τις εντυπώσεις τους από την γιορτή.
Όμως ο ενιάχρονος Γιαννάκης δεν ένοιωθε νύστα και προτίμησε να κατευθύνει το καροτσάκι του προς το παράθυρο που είχε θέα τον μεγάλο κήπο του ιδρύματος.
Στο διπλανό κρεβάτι ο συνομήλικος του Ανδρέας ήδη είχε αρχίσει να ταξιδεύει στον κόσμο των μπερδεμένων και στρεβλών του ονείρων.
Επάνω στο δικό του κομοδίνο δεν υπήρχε μπλόκ για να ζωγραφίσει κι εκείνος,γιατί η μοίρα του στέρησε το νού και η αντίληψη του ήτανε ανύπαρκτη παρά του ότι τα άκρα του λειτουργούσαν κανονικά.
Η λαλιά του θύμιζε γρύλισμα ζώου και τον απόφευγαν όλα τα άλλα ανάπηρα παιδιά,καθώς χασκογελούσε με το παραμικρό χωρίς νόημα και τα πείραζε κάνοντας ακαταλαβίστικες χειρονομίες που τα τρόμαζε.
Του είχανε βγάλει το παρατσούκλι ¨¨κουασιμόδ﨨 λόγω των φρικτών μορφασμών που έκανε
για να φοβίσει μικρούς και μεγάλους στο ίδρυμα και έτσι όλοι απόφευγαν να καθίσουνε κοντά του ακόμα και κατά την διάρκεια του φαγητού
Όμως ο Γιάννης τον ένοιωθε σαν αδελφό του,γιατί ήτανε χειροδύναμος και τον βοηθούσε κάθε πρωί σηκωνοντάς στα χέρια, για να καθίσει στο αναπηρικό του καροτσάκι,χωρίς να χρειάζεται την βοήθεια του μόνιμου προσωπικού.
Ακούμπησε το κεφάλι του στο περβάζι του παραθύρου και αφέθηκε στην ομορφιά του βραδινού τοπίου που το ολόγιομο φεγγάρι το έλουζε από άκρη σε άκρη, τονίζοντας ανάγλυφα τα ψηλά κυπαρίσσια που έμοιαζαν ν αγγίζουνε τα σύγνεφα .
Του είχανε πεί ότι τον βρήκε κάποιος γερο ρακοσυλέκτης μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών δίπλα σ ένα μεγάλο κάδο και ότι τον παράδωσε στην Αστυνομία.
Από εκεί και πέρα μεγάλωσε σε βρεφονηπιακό σταθμό για παιδιά με ειδικές ανάγκες και μετέπειτα τον ανέλαβε το ίδρυμα.
Η μοίρα του είχε στερήσει το βάδισμα,γιατί είχε γεννηθεί με παραμορφωμένα τα κάτω άκρα του ,αιτία και αφορμή για να ριχθεί στον Καιάδα από άσπλαχνους γεννήτορες .
Δεν κατάλαβε για πότε τον πήρε ο ύπνος εκεί μπροστά στο φεγγαρόφωτο παραθύρι.
Το μόνο που ένοιωσε πρίν αφεθεί στα χέρια του Μορφέα ,ήταν ένα ελαφρύ βουητό στ αυτιά που όλο και δυνάμωνε,σαν γλυκό νανούρισμα κάτω απ τα αστέρια.
Ο ήλιος σχεδόν τον τύφλωσε όταν άνοιξε τα μάτια του.Έστρεψε το καρότσι του βιαστικά προς την κατεύθυνση του κρεβατιού του και πλησίασε το κομοδίνο του.
Όπου ναναι θα τους παίρνανε για το πρωινό ,αλλά εκείνος δεν είχε ζωγραφίσει το παραμικρό στο μπλόκ ζωγραφικής του.
Το είδε κλειστό όπως του το είχανε αφήσει πάνω στο κομοδίνο,μόνο που τα χρωματιστά μολύβια δεν ήτανε μέσα στη θήκη τους ,αλλά διάσπαρτα στο πάτωμα.
Αυτό τον παραξένεψε πολύ και περισσότερο όταν είδε άδειο το κρεβάτι του φίλου του Ανδρέα.Το στρώμα του ήτανε διπλωμένο χωρίς σκεπάσματα και μαξιλάρι.
Τον φώναξε με τα όνομα του πολλές φορές,μα απάντηση δεν πήρε.
Ανοιξε τότε το μπλόκ του για να σχεδιάσει κάτι,ώστε να δείξει ότι κάτι έκανε κι εκείνος ,αλλά το είδε γεμάτο χρώματα και εικόνες απ την αρχή ως το τέλος.
Μα ποιός να έκανε τούτες τις ζωγραφιές μονολόγησε γεμάτος απορία ξεφυλλίζοντας το απ την αρχή.¨εγώ φιλαράκο τα έφτιαξα όλα αυτά που βλέπεις¨¨
Γυρισε ταραγμένος το κεφάλι προς τη μεριά που ακούστηκε η φωνή αντικρίζοντας τον φίλο του Ανδρεα να του χαμογελά καλοσυνάτα .
Δεν γρύλιζε πιά σαν ζώο,.. απεναντίας πρόφερε μια μια τις λέξεις σωστά και καθαρά.
¨¨Χθες το βράδυ κάποιος μου μάθαινε στο ονειρό μου να ζωγραφίζω.¨¨είπε ο Αντρέας αφήνωντας τον φίλο του άναυδο.
¨¨Για δές τώρα τούτο τον ρακοσυλλέκτη τι κρατά στην αγκαλιά του ¨¨είπε δείχνοντας του την πρώτη εικόνᨨ.Ενα βρέφος με αδύναμα πόδιᨨψέλλισε ο Γιάννης ταραγμένος.Κατόπιν γύρισε την επόμενη σελίδα που παρουσίαζε τον Αντρέα να τον σηκώνει στα χέρια μπροστά απ το καροτσάκι του.
¨προχώρα φίλε,,έχω φτιάξει κι άλλες ζωγραφιές,δεν τελειώσαμ娨είπε ο φίλος του δείχνοντας του στην επόμενη ζωγραφιά μια γνωστή φιγούρα. Ητανε ο Αη Βασίλης και μεσα από το σάκο του εξείχανε δυό πόδια αλλά και ένα ξυπνητήρι.¨δεν καταλαβαίνω τίποτα στ αλήθεια ψέλλισε το ανάπηρο παιδί και έβαλε τα κλάματα. ¨¨τα πόδια είναι το δώρο του για σένα φίλε μου και το ξυπνητήρι για μένᨨ είπε προτρέποντας τον Γιάννη να σηκωθεί απ το καροτσάκι του.¨¨Μα τί μου λές τρελάθηκες μου φαίνεται φιλαράκο,ξέρεις ότι δεν μπορώ να περπατήσω,αυτό δεν γίνεται! ¨¨Τότε ο Ανδρέας δεν έχασε καθόλου χρόνο και τον σήκωσε με το ζόρι απ το καροτσάκι του,στηρίζωντας τον στ αδύναμα πόδια του. .¨¨κοίταξε να δείς,εγώ ξύπνησα απ τον λήθαργο του μυαλού μου και εσύ νομίζεις πως δεν μπορείς να περπατήσεις κουτορνίθι?..δές μωρέ την τελευταία εικόνα ¨¨. Πραγματικά στην τελευταία ζωγραφιά στεκότανε όρθιος μαζί με τον Αντρέα και ανάμεσα τους ο Αη Βασίλης, ενώ το καροτσάκι ήτανε άδειο σε μια γωνιά σκεπασμένο από αράχνες
.Σηκώθηκε και περπάτησε στο δωμάτιο χωρίς να στηρίζεται πουθενά.¨¨μα πως έγινε αυτό Ανδρέα,πως έγινε Θεέ μου¨¨?είπε ξεσπώντας σε κλάματα. Ο Αντρέας τότε χτυπώντας τον μαλακά στην πλάτη ,του είπ娨μα καλά ρε φίλε,δεν πήρες είδηση τον χοντρό χθές το βράδυ,ουτε άκουσες το τρανταχτό γέλιο του?¨¨
Ο Γιάννης τον κοίταξε σαστισμένα σηκώνοντας αμήχανα τους ώμους του.,χωρίς να μπορεί να καταλάβει το παραμικρό.¨Αντε λοιπόν τι κάθεσαι ¨¨συνέχισε ο άλλος¨¨,δίπλωσε επι τέλους και το δικό σου στρώμα.Σήμερα είναι η τελευταία μας μέρα εδώ μέσα και σερβίρουν πλούσιο πρωινό ,ας βιαστούμε λοιπόν....χοχοχοχοχοχ﨨
Προσθηκη στα αγαπημενα Αποστολη θεματος. Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης You cannot attach files in this forum You can download files in this forum