Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 12:55 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..........................
Η γυναίκα ενός από τους Βούλγαρους που άρχισα δουλειά στο μαγαζί ήταν στο παράπονο για τον άντρα της. Δεν με προσέχει, δεν κάνει εκείνο, δεν κάνει το άλλο. Κατ’ αυτήν συνέχεια στο δεν την είχε σε όλα. Είχα αγανακτήσει μαζί της. Ήταν Ελληνίδα, αλλά δεν την έκανε σε τίποτα καλύτερη μπροστά μου. Μου ήρθε να της πω: «Ήσουν βλάχα και σε έκανε κυρία. Δεν σου λείπει τίποτα. Κάνεις ότι θέλεις και τον βρίζεις τον άνθρωπο. Μπορεί να τον κερατώνεις κιόλας. Και φωνάζεις;» αλλά κρατήθηκα. Ήδη με κινήσεις άρχισε να δείχνει και σε εμένα το «ενδιαφέρον» της.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 12:56 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
....................
Ήρθε και ο φίλος μου από τα καράβια. Χωρίς να καταλάβει ότι είναι Ελληνίδα άρχισε στα Ελληνικά να λέει για τα ταξίδια μας στον κόσμο. Του έκανα νοήματα αλλά συνέχιζε. Και έτσι η Μαρία, έτσι τη έλεγαν τη σύζυγο του Βούλγαροκαναδού τα έμαθε όλα, ότι ήμουν λαθραίος, πρώην ναυτικός. Στην Αμερική ζούσαν τότε πολλές «Μαρίες». Άφησαν τα χωριά τους, βρήκαν απόλυτη ελευθερία και άλλη ζωή, καβάλησαν το καλάμι. Μπέρδεψαν την πουτανιά με την ελευθερία. Νόμιζαν ότι είναι φυσική εξέλιξη και δικαίωμα της γυναίκας, ελεύθερης ή παντρεμένης.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 12:56 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
...................
Λίγες ημέρες μετά βγαίνοντας από τη δουλειά στο δρόμο, με σταματάνε δύο του Τμήματος Αλλοδαπών και με ρωτάνε μήπως γνωρίζω αν δουλεύει κάποιος Έλληνας με το όνομα Τέρι (δηλαδή εγώ). «Εδώ είναι, στο υπόγειο κάτω», τους λέω. Με γρήγορα βήματα πέρασαν μέσα. Πρόλαβα και την κοπάνησα με TAXI. Με πρόδωσαν. Αργότερα έμαθα ποιος ή μάλλον ποια το έκανε…
Είχα περίπου ένα χρόνο στον Καναδά. Η οικογένεια με περίμενε να γυρίσω. Την είχα παραμελήσει για να μαζέψω χρήματα για το σπίτι. Έστειλα χρήματα. Αγόρασα και πράγματα για όλους. Παρουσιάστηκα στο Τμήμα Αλλοδαπών. Τους είπα ότι είμαι λαθραίος και θέλω να φέρω τη γυναίκα και το παιδί μου στον Καναδά. Παράλογο αίτημα. Αλλά έτσι θα με έστελναν πίσω με απέλαση. Επίσης όταν ένας ναυτικός δραπετεύσει, το καράβι από το οποίο έφυγε καταθέτει χίλια δολάρια για τα έξοδα επιστροφής του. Αν συλληφθεί τον απελαύνουν βιαίως. Αν παρουσιαστεί μόνος, όπως εγώ, του ορίζουν πια ημέρα θα φύγει. Όταν έδωσα κατάθεση και τους είπα πως έφυγα από το καράβι, κλπ κλπ , άνοιξαν ένα βιβλίο και μου είπαν τον αριθμό λογαριασμού που είχα στην τράπεζα, το που δούλευα και άλλα πολλά. «Όταν κάποιος δραπετεύσει, στέλνουν ένα τηλεγράφημα στην πατρίδα του και ρωτούν εάν καταδιώκεται. Εάν ναι, σε στέλνουν σε 24 ώρες πίσω, εάν όχι δεν σε κυνηγάνε. Εκτός εάν σε καταγγείλει κάποιος για να πάρει τα 75 δολάρια που ορίζει ο νόμος ως ανταμοιβή» με ενημέρωσε ένας αστυνομικός. Έτσι έμαθα ότι αυτός που με πρόδωσε δεν ήταν άλλος από την Μαρία, την Ελληνίδα, την γυναίκα του Βούλγαρου…
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 12:57 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
.............................
Είχα μείνει με την απορία και ρώτησα: «Αφού γνωρίζατε τα πάντα για εμένα, γιατί δεν με πιάνατε;». «Ο Καναδάς θέλει μετανάστες, αλλά καλούς μετανάστες». Άφωνος. Αφού το εισιτήριο ήρθε στα χέρια μου από το Τμήμα Αλλοδαπών και με το τρένο ξεκίνησα για Κεμπέκ. Παρέδωσα το βιβλιάριο εργασίας και μου έδωσαν το ναυτικό φυλλάδιο μου, που τους είχε αφήσει ο καπετάνιος του πλοίου που έφυγα. Με την είσοδό μου στο «SATURNIA» τέλειωνε ο Καναδάς από τον δρόμο μου. Είχα μαζέψει αρκετά χρήματα εκεί. Περισσότερα από καράβι. Μου έδωσε και ένα μάθημα. Ότι κανένας δεν χάνεται αν έχει όρεξη για δουλειά και θάρρος. Και αν αντέχει την άρνηση στα καλέσματα που φέρνουν την καταστροφή.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 12:57 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
...........................
Όταν έφτασα στον Πειραιά τα έχασα. Όλα τα καράβια έμεναν δεμένα εκεί λόγω κρίσης. Οι ναύλοι είχαν πέσει κατακόρυφα και οι εφοπλιστές έδεναν τα καράβια. Οι ναύτες γύριζαν στο λιμάνι και τα κοντινά καφενεία, μήπως δουν κάποια κίνηση και πάρουν την οποιαδήποτε δουλειά. Άσχημη ανεργία. Με έναν τρίτο μηχανικό που είχαμε κάνει μαζί σε ένα καράβι αποφασίσαμε να ανοίξουμε ένα μικρό καφενείο. Κάτω από μια πολυκατοικία. Το κτίριο ήταν γεμάτο βιοτεχνίες, πουκαμισάδικα, ραφτάδικα, τσαγκαράδικα. Και η γειτονιά γύρω, πιάτσα εμπορική. Σωτήρη τον έλεγαν τον τρίτο μηχανικό και Μενάνδρου τον δρόμο. Στο κέντρο της Αθήνας.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 12:58 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
...............
Μετά από ένα διάστημα ο πατέρας μου μου έστελνε μήνυμα ότι θέλει να έρθει στην Ελλάδα. Δεν είχε τίποτα πια εκεί. Ούτε σύνταξη, ούτε ταμείο, ούτε δυνάμεις να συνεχίσει τη δουλειά. Είχε και Τουρκική υπηκοότητα, άρα θα έμενε μόνο για δύο μήνες. Κάναμε προσπάθειες και εγώ και η Σοφία αλλά τίποτα. Ο νόμος είναι νόμος μας έλεγαν, πριν μας κλείσουν την πόρτα. Έφτασα να γράψω γράμμα και στην βασίλισσα τότε, την Φρειδερίκη. Της ζητούσα ως θεσμός να παρέμβει – θεσμός που λέει ο λόγος…- στο θέμα του πατέρα μου. Ότι πολέμησα για την πατρίδα και η πατρίδα αφήνει τον πατέρα μου σε εγκατάλειψη. Η σύζυγος κορόιδευε: «Πρόσεχε μη σε δαγκώσει η Φρειδερίκη», «Είσαι τρελός άνθρωπέ μου». Αλλά και αν δεν γινόταν τίποτα θα έδινα το γράμμα ως ανοικτή επιστολή στους δημοσιογράφους και ας έβρισκε άκρη μετά… Μετά από μία εβδομάδα ο ταχυδρόμος χτυπούσε την πόρτα. Μια επίσημη επιστολή στο όνομά μου από την «γραμματεία της Αυτού Μεγαλειότητος». Έγραφε ότι η αίτησή μου είναι δίκαιη και γίνεται δεκτή. Η επιστολή αυτή άνοιξε πόρτες. Όλοι με είχαν με το «περάστε, καθίστε» στις υπηρεσίες. Ούτε ξάδερφος της βασίλισσας να ήμουν… Έτσι σε λίγες ημέρες ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 12:59 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..................
Περίμενα αρκετούς μήνες για να βρω καράβι. Η ανεργία, που λέγαμε, συνεχίζονταν. Σε αυτό το διάστημα έπιασα δουλειά σε ένα μαρμαράδικο. Κουβαλούσα με ένα ειδικό καροτσάκι όλη την ημέρα. Αυτό συνεχίστηκε για τέσσερις περίπου μήνες. Από ένα φίλο έμαθα ότι το υπερωκεάνιο «ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣ» ζητούσε σερβιτόρους. Να ξέρουν Αγγλικά και Γαλλικά και φυσικά να σερβίρουν. Πέρασα την εξέταση, με βρήκαν κατάλληλο. Αεροπορικώς έφτασα στην Αμερική για να ενταχθώ στο καράβι. Έκανε κρουαζιέρες με Αμερικανούς τουρίστες στα νησιά της Καραϊβικής. Ξεκινώντας από τη Νέα Υόρκη πήγαινε Πόρτο Ρίκο, Σαν Τόμας και άλλα έξι νησιά. Και από πολυτέλεια άλλο τίποτα.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 12:59 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
.................................
Ο γενικός αρχικαμαρώτος, Έλληνας, μου έλεγε ότι με πρόσεχε ιδιαιτέρως. Δεν καταλάβαινα τι σόι υποστήριξη θα είχα από αυτόν, μέχρι που έφτασε η μέρα… Κάθε εβδομάδα μαζευόμασταν σε συνέλευση και συζητάγαμε τα προβλήματα του κλάδου. Ο αρχικαμαρώτος ήθελε να μαθαίνει, τι λέγαμε, ποιος τα έλεγε, τι αποφασίζαμε. Και να τσεκάρω διακριτικά τις καθαρίστριες του καραβιού τι κάνουν, ποιες δουλεύουν, με ποιον μιλάνε… Τον άκουσα προσεκτικά. Άναψα και του είπα: «Βρήκες άγιο να ανάψεις κερί… Εγώ μπάρκαρα σερβιτόρος, όχι ρουφιάνος! Ευχαριστώ για την υποστήριξη. Αλλά είμαι άντρας όχι Πολίτισσα πουτάνα!». Κιτρίνισε, άλλαξε εκατό χρώματα. Δεν του κατσε ο ναύτης... Από εκείνη την ημέρα είχα πόλεμο, έστω και αν δεν μίλησα σε κανένα για τη συζήτησή μας.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 12:59 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
.........................................
Ανοίγει και βγαίνει μεθυσμένος αυτός με δύο Αμερικανίδες αγκαλιά. Βλέπει κάτι χαρτάκια που είχαν πέσει έξω από αυτό. Μου λέει στα Αγγλικά μάζεψε τα τώρα. Του λέω θα φέρω μια σκούπα. «Όχι, τώρα με τα χέρια να τα μαζέψεις», φώναξε και με έσπρωξε. Τις Αμερικανίδες τις γνώριζα γιατί κάναμε συχνά καλαμπούρι και τις σερβίριζα εγώ. Μου γύρισε το μάτι για την προσβολή, δεν κρατήθηκα και τις λέω: «Κυρίες μου είστε πολύ άτυχες. Στο καράβι υπάρχουν εξακόσιοι άνθρωποι και ένα γουρούνι. Δυστυχώς, εσείς γνωρίσατε το γουρούνι. Τη συγγνώμη του πληρώματος.» Δίπλα στο ασανσέρ είχε μια ξύλινη σκάλα που πήγαινε κάτω. Προσπάθησε να με χτυπήσει, αλλά μεθυσμένος απλά με έσπρωξε. Πήγα να τον πιάσω και φύγαμε μαζί και οι δύο στις σκάλες. Οι γυναίκες και άλλοι που είδαν τη σκηνή έτρεξαν να βοηθήσουν. Σηκώθηκα. Ο άλλος φώναζε στα Αγγλικά ότι τον έριξα στην σκάλα με σκοπό να τον σκοτώσω. Φώναζε "βοήθεια, θα με σκοτώσει". Τηλεφώνησαν στη γέφυρα. Οι Αμερικανίδες είπαν την αλήθεια, έδωσαν και κατάθεση. Αλλά προτίμησαν στο καράβι να ακούσουν τον αρχικαμαρώτο, γιατί τους έκανε τις βρώμικες δουλειές. Είχε το μέσο του εκεί… Στη Νέα Υόρκη θα με έδιωχναν, με δικά μου έξοδα, για να περάσω από δίκη στην Ελλάδα.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 12:59 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..............................
Ο «αρχιρουφιάνος» του πλοίου, όλο χαρά, απολάμβανε την σκέψη ότι θα καταδικαζόμουν και θα μου στερούσαν την άδεια εργασίας για δύο χρόνια. Η τύχη τον έφερε μπροστά μου και για δέκα λεπτά τον έβριζα με ότι μπορούσα να σκεφτώ. Δεν είχε και μάρτυρες δικούς του, εκτός καραβιού. Στεκόταν κατακίτρινος και με άκουγε. Περίμενα να μου επιτεθεί για να του σπάσω το κεφάλι, αλλά φαίνεται ότι κατάλαβε τις προθέσεις μου, όχι ότι προσπάθησα να τις κρύψω εκείνη τη στιγμή. Δεν κουνήθηκε, με ότι και αν τον στόλισα. Ο λογιστής μου δήλωσε ότι έκλεισαν τον λογαριασμό μου. Με εξόφλησε. «Δυστυχώς έμπλεξες άσχημα. Σου ετοιμάζουν δίωξη μέσω υπουργείου και λιμεναρχείου στον Πειραιά», μου είπε εμπιστευτικά. Έτσι έκρινα ότι δεν ήταν σωστό στην παρούσα φάση να γυρίσω στην Ελλάδα. Αφού κάτι θα είχαν στήσει εκεί.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 13:00 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..................
Μάζεψα λίγα ρούχα και κατέβηκα στο λιμάνι. Πέρασα και τον έλεγχο του τελωνείο. Είδαν την τσάντα. Με ρώτησαν τι έχει και ότι θα πρέπει να ελεγχθεί. «Ρούχα για συνάδελφο, που χτύπησε σε ατύχημα». Και όντως ρούχα είχα, τα δικά μου…Πέρασα. Αλλά που πήγαινα; Παρακάλεσα τον Θεό να μου ανοίξει κάποιο δρόμο εκεί. Πήγα στο Broadway, στους 42 δρόμους είναι το Bus Terminal. Η αφετηρία όλων των λεοφωρείων για τις Πολιτείες της Αμερικής. Εκεί έχει κάτι ντουλάπια για να κλειδώνεις πράγματα, βαλίτσες δηλαδή. Με 25 σεντς. Κλείδωσα την τσάντα μου και κράτησα το κλειδί. Δεν γινόταν συνέχεια να γυρίζω με την τσάντα στο χέρι.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 13:00 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
.................
Τηλεφώνησα σε ξαδέλφη που ζούσε εκεί. Όταν άκουσε ότι είμαι λαθραίος τρόμαξε. Ζήτησα να μείνω δύο ημέρες στο σπίτι της και μετά θα έβρισκα δωμάτιο και κάποια δουλειά. Όταν ήρθε και ο ξάδερφος το βράδυ μου είπε ότι στο Bus Terminal, σε ένα σάντουιτς σταντ είχε ένα φίλο και ζήταγαν έναν υπάλληλο για το βράδυ. Εκεί δηλαδή που είχα αφήσει την τσάντα κλειδωμένη. Ο χώρος ήταν τεράστιος με τέσσερα αχανή υπόγεια που έφευγαν λεοφωρεία. Γεμάτος με εστιατόρια, μαγαζιά, μέχρι και τράπεζα. Πρωί πρωί με γνώρισε στον φίλο του και το βράδυ ήμουν έτοιμος για δουλειά.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 13:00 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..................
Όμως ήταν η φωλιά του λύκου ο σταθμός. Όλη μέρα κυκλοφορούσαν αστυνομικοί, Τμήμα Αλλοδαπών, το State Police μέχρι και το FBI. Κάποια στιγμή θα με έπιαναν. Έπρεπε να φύγω. Αλλά δεν ήθελα να πάω και σε Ελληνικό μαγαζί. Ντύθηκα έτσι ώστε να δίνω το στίγμα Λατίνου Αμερικάνου των γκέτο, που κανείς δεν θέλει να μπλεχτεί μαζί του. Βρήκα δουλειά σε ένα εστιατόριο, το «SUNRISE» στο Φλασιγκ, νυχτερινός σερβιτόρος.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 13:01 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..................
Δούλευα δεκατέσσερις ώρες την ημέρα, συν δύο ώρες στους δρόμους. Κοιμόμουν ελάχιστα, τέσσερις με πέντε ώρες την ημέρα. Κρατούσα τα βασικά έξοδα και τα άλλα έφευγαν στην οικογένεια. Το 1968 είχε φτάσει. Η Αμερική άλλαζε παράξενα. Μια μέρα γυρίζοντας από τη δουλειά, βλέπω κόσμο μαζεμένο και την πυροσβεστική έξω από το σπίτι που έμενα. Μια γειτόνισσα μου είπε τα νέα. Η ιδιοκτήτρια έλειπε. Ο ξάδερφος της κοιμόταν στο σπίτι. Το βράδυ εκείνο γύρισε μεθυσμένος. Άφησε το τσιγάρο αναμμένο να του πέσει, το στρώμα άναψε. Ζαλισμένος έπεσε ανάμεσα στην πόρτα και το κρεβάτι. Δεν άνοιγε η πόρτα. Ώσπου να την σπάσουν είχε ξεψυχήσει. Όλο το σπίτι μύριζε καμένο. Είχε καεί το κάτω πάτωμα από το δικό μου δωμάτιο, η ξύλινη σκάλα, αλλά το δικό μου ευτυχώς δεν είχε πάθει κάτι. Το άφησα. _________________ Γιάννης Βέλλης
https://www.facebook.com/john.vellis https://twitter.com/JohnVellis http://ipirotiki.wordpress.com https://perithoriomag.wordpress.com http://thesprotiapress.wordpress.com http://www.carnetdevoyage.gr
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 13:01 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..................
Βρήκα δωμάτιο στη Million Street. Η νέα ιδιοκτήτρια ήταν μια χήρα πενηντάρα. Είχε δύο παιδιά ένα αγοράκι δώδεκα ετών και ένα κορίτσι έντεκα. Άνεργη, την είχαν σταματήσει από τη δουλειά και δύσκολα τα έβγαζε πέρα. Το σπίτι δεν ήταν δικό της. Είχε δικαίωμα επινοικίασης όμως και έτσι μου έδωσε ένα δωμάτιο. Καλός άνθρωπος. Στα παιδιά της κάθε Σάββατο τους πήγαινα ένα παιχνίδι. Έρχονταν και στο δωμάτιο και έπαιζαν. Μερικές φορές μου έφερναν καφέ με μπισκότα. Η μάνα τους ήταν στα χάλια της. Χρώσταγε και δεν είχε δουλειά. Είχε και το ενοίκιο, 140 δολάρια το μήνα. Με καλούσαν συχνά για καφέ. Είδα και ένα κουμπαρά πάνω στο τραπέζι. Είναι των παιδιών μου είπε η μητέρα. Πήγα όλα χαρά να ρίξω ένα δολάριο. Πετάχτηκε η μικρή και μου έκανε παρατήρηση. "Δεν κάνει να ρίξεις εσύ". Μετά η μάνα τους μου είπε ότι μάζευαν χρήματα να μου πάρουν δώρο τα Χριστούγεννα.
Προσθηκη στα αγαπημενα Αποστολη θεματος. Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης You cannot attach files in this forum You can download files in this forum