Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 13:01 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
...............
Σκεφτόμουν τι δώρο να κάνω τα Χριστούγεννα. Καλύτερα έπρεπε να πάρω ένα και για τα δύο παιδιά. Το αποφάσισα. Αγόρασα ένα ενυδρείο, δέκα χρυσόψαρα, με φίλτρο και όλα τα σχετικά. Τρελάθηκαν από τη χαρά τους. Εκείνα μου πήραν ένα ρολόι, φτηνό φυσικά αλλά μόνο η αγάπη τους μου έφτανε. Στα μάτια των παιδιών έβλεπα τον γιό μου που μεγάλωνε χωρίς τον πατέρα του. Αλλά δεν γινόταν διαφορετικά, όπου φτωχός και η τύχη του. Όλη η ζωή μου έδειχνε Αμερικάνικη και όχι λαθραία εκεί, όπως ήταν. Μαζί με τα ψαράκια τους έστειλα και την παραδοσιακή γαλοπούλα με τον χασάπη της γειτονιάς, αφού ήδη ήμουν καλεσμένος να κάνω Χριστούγεννα μαζί τους.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 13:02 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
.................
Μια μέρα, γυρίζοντας σπίτι από τη δουλειά, βλέπω δύο κυρίους με κάτι χαρτιά στην κεντρική είσοδο. Τα παιδιά κλαίγανε και η μάνα τους ξεφώνιζε. Είχε πάρει έγχρωμη τηλεόραση με δόσεις. Δεν μπόρεσε να πληρώσει δύο δόσεις. Και βάσει της συμφωνίας, ήρθαν να την πάρουν. Εάν την πέρναν θα έχανε και ότι είχε δώσει μέχρι τότε. Δεν μπορούσα να βλέπω τα παιδιά να κλαίνε. Ρώτησα: «Πόσα χρωστάει η κυρία;», ήταν 185 δολάρια. Ζήτησα τις αποδείξεις και έδωσα τα χρήματα. Έφυγαν δίνοντας εξόφληση. Τότε ξέσπασε η γυναίκα. «Η πουτάνα η αδερφή μου έχει μαγαζί και δεν μου έδωσε ούτε ένα δολάριο. Ενώ ένας ξένος πλήρωσε το υπόλοιπο της τηλεόρασης. Αυτοί είναι οι συγγενείς!». Τα παιδάκια έβλεπαν την τηλεόραση εκεί και έκλαιγαν.
Δημοσιεύθηκε: 22/02/2009 13:03 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..................
Είχα καταδικασθεί ερήμην με δύο χρόνια στέρησης άδειας επαγγέλματος από τις ενέργειες του «αρχιρουφιάνου» των καραβιών. Έμενε ένας χρόνος, θα περνούσε. Εκείνο το διάστημα έγινε και το μεγάλο συλλαλητήριο της Νέας Υόρκης ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ένα εκατομμύριο κόσμος γέμισε τους δρόμους, μαζί και εγώ. Δεν μπορείς να βλέπεις τέτοιο πράγμα και να μένεις απ’ έξω. Την προηγούμενη είχα δουλέψει όλο το βράδυ. Πήγα για λίγο και γύρισα στο μαγαζί. Με παρακάλεσε ο ιδιοκτήτης και πήγα. Πήχτρα στον κόσμο. Ακόμα και όρθιους είχαμε την ημέρα εκείνη. Δούλευα εικοσιτέσσερις ώρες συνέχεια. Μάτωσαν τα πόδια μου… Δεν θα πήγαινα την επόμενη στην δουλειά, θα πέθαινα. Με πρόλαβε με τηλέφωνο. Δύο ημέρες ρεπό πληρωμένο. Έπεσα να κοιμηθώ, αισθανόμουν πτώμα. Έτρεμαν και τα χέρια μου, τέτοια κούραση. Τρόμαξα όταν είδα τον εαυτό μου στον καθρέπτη κατακίτρινο. Όταν σηκώθηκα πήγα στο φαρμακείο να πάρω κάτι για τα πόδια που με πονούσαν ανυπόφορα. Ζυγίστηκα για πρώτη φορά. Έφυγα 65 κιλά από το καράβι και τώρα ήμουν 51. Δεν έδινα σημασία στην υγεία μου αλλά στην οικογένειά μου. Τώρα έβλεπα τα χάλια μου. Γύρισα σπίτι. Ύπνο δεν είχα. Με έπιασε το ξημέρωμα. Εκεί έκλεισαν τα μάτια αλλά χτύπησε το ξυπνητήρι. Το πρόλαβα να το σπάσω με ένα παπούτσι. Χάρηκα την ησυχία. Δεν πήγαινε άλλο, ήρθε η ώρα να γυρίσω Ελλάδα.
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:34 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
.....................
Έξι το πρωί πέταγα για Ελλάδα. Τηλεφώνησα στη Σοφία: «Έρχομαι βράδυ, ετοίμασε μακαρόνια με κιμά». Χάρηκε, δεν το περίμενε. Πίστευε, ότι κάτι θα με έκανε να μείνω ακόμα εκεί. Με περίμενε όλη η οικογένεια στο αεροδρόμιο. Έκλαψαν όταν είδαν τα δικά μου χάλια. Κατακίτρινος σαν φυματικός. Δεν το πίστευαν ποτέ ότι μπορούσα να γίνω έτσι. Πάντως δεν μετάνιωσα ποτέ για τις επιλογές μου. Ίσως το μόνο που με ένοιαζε τώρα ήταν να έχω περισσότερο χρόνο με όλη την οικογένεια. Αρκετά χρόνια είχα θυσιάσει μακριά από αυτό. Είχα και το πείσμα μου, το Πολίτικο, που έσκαγε ελέφαντα. Δεν πήγα σε γιατρό. Έφυγα με τη γυναίκα μου για ένα μήνα στην Κω. Έτρωγα καλά, κοιμόμουν πολύ, κάναμε και τις βόλτες μας. Είχα ανάγκη από ξεκούραση. Και να δω και τη Σοφία.
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:35 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..............
Τα καράβια έφαγαν μεγάλο μέρος από τη ζωή μου. Όπως και πολλών Ελλήνων που έζησαν μέσα σε αυτά. Με όλες τις συνθήκες. Με καλούς και κακούς ανθρώπους. Είμαστε ναυτική χώρα όχι τόσο για το στόλο μας, όσο για αυτούς τους ανθρώπους από κάθε γωνία της, που εργάστηκαν για ένα καλύτερο κόσμο, τόσο στην Ελλάδα όσο και παντού. Το μεροκάματο του τρόμου είχαμε. Τις οικογένειες μακριά να μας περιμένουν. Την εκμετάλλευση καθημερινότητα. Οι περισσότεροι επιβιώσαμε. Κάτι είναι και αυτό…Αναγκαία η εισαγωγή, πριν αναφέρω το χειρότερο ταξίδι μου με το πλοίο «ΠΤΟΛΕΜΑΪΣ». Ένα ταξίδι έξι μηνών που τσάκισε τα νεύρα, όλων εκεί. Πλοίο αυτοκινητάδικο ήταν, κάθε αμπάρι είχε πέντε πατώματα. Θα φόρτωνε αυτοκίνητα από Ιαπωνία για την Ινδία, την Σαουδική Αραβία και κάποια λιμάνια του Περσικού κόλπου. Από την Αθήνα φύγαμε αεροπορικώς για την Ινδονησία, που θα μας παραλάμβανε το καράβι. Ναυλωμένο από τις εταιρείες «NISSAN» και «TOYOTA». Φορτώσαμε στην Γιοκοχάμα και ξεφορτώσαμε στην Ινδία κάπου 600 αυτοκίνητα. Για αρχή, όλα πήγαιναν καλά.
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:35 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
........................
«Λάβαμε τηλεγράφημα, ότι καίγεται ένα τάνκερ 35000 τόνων πάνω στην πορεία μας. Θα πάμε να σώσουμε τα 35 μέλη του πληρώματος». «Πήγαινε να βοηθήσεις τον υποπλοίαρχο, θα είσαι υπό τις διαταγές του. Να έχεις έτοιμα φάρμακα, γάζες, όλα όσα χρειάζονται σε τέτοια περίπτωση». Επειδή οι εντολές μπορεί να δείχνουν ξένες στους περισσότερους από την πραγματικότητα θα εξηγήσω τι ισχύει –βάσει του νόμου- σε όλα τα πληρώματα για περιπτώσεις φωτιάς ή ναυαγίου. Γίνομαι βοηθός του υποπλοίαρχου, μεταφέρω το σάκο με τα φάρμακα, αποστειρωμένο νερό και ότι άλλο ζητηθεί. Σε περίπτωση ναυαγίου κουβαλάω φάρμακα και κονσέρβες για τις σωσίβιες λέμβους. Πλησιάζαμε. Ήταν μεσημέρι. Στον ορίζοντα ξεχώριζε μια μεγάλη στήλη καπνού. Στον δρόμο μας προς τα εκεί συναντήσαμε δύο βάρκες, η μία έπλεε κανονικά η άλλη γυρισμένη ανάποδα. Και οι δύο άδειες, χωρίς ίχνος ζωής πάνω τους. Τα κουπιά έτρεχαν στο δρόμο του ρεύματος. Το σκάφος έδειχνε μισοφορτωμένο, λεγόταν «Golden Grane». Οι καμπίνες του πληρώματος μαζεμένες στην πρύμνη. Η φωτιά γύριζε στο μηχανοστάσιο και τις καμπίνες, αφήνοντας ένα πυκνό καπνό παντού. Καταλάβαμε ότι καιγόταν τα τάνκερ πετρελαίου της μηχανής. Κατεβάσαμε βάρκα για ναυαγούς. Δεν βρήκαμε κανένα. Είχαμε ανέβει στην πλώρη. Η πρύμνη έδειχνε απλησίαστη. Κρίναμε σωστό να το ρυμουλκήσουμε και σταδιακά να σβήσουμε τη φωτιά. Το πλοίο ολοκαίνουριο. Οι κάβοι της πλώρης, τα παξιμάδια που είχαν οι ανθρωποθυρίδες, όλα του κουτιού…Τα καπάκια των δεξαμενών πετρελαίου ορθάνοιχτα. Τα κλείσαμε. Καταλάβαμε τι έγινε. Η φωτιά ήταν βαλτή. Κάποιοι ήθελαν χρήματα από εκεί. Είχαν επενδύσει σε αυτό…
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:36 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..................
Ο καπετάνιος τηλεγράφησε στο Loyd που ήταν ασφαλισμένο το καράβι και τους είπε ότι θα το ρυμουλκήσουμε. Έμαθε ότι το «Golden Grane» ήταν καινούριο, δυο μηνών πλοίο και φορτωμένο για ταξίδι. Δύο ελικόπτερα μάζεψαν το πλήρωμα από τις βάρκες, εκτός από επτά άτομα που έπεσαν στη θάλασσα και τους έφαγαν οι καρχαρίες. Συμβούλεψαν το πλοίο να παραδοθεί σε ναυαγοσωστικό που θα έστελναν. Ο πλοίαρχος αρνήθηκε και ζήτησε να εφαρμοσθεί ο διεθνής ναυτικός νόμος περί ανεύρεσης εγκατελειμένου πλοίου. Βάσει του νόμου αυτού, εάν βρεθεί ένα καράβι εγκαταλλειμένο στο πέλαγος και δεν υπάρχει μέσα κανείς, τότε το καράβι σου ανήκει. Με τη βάρκα του πλοίου φέραμε δύο κάβους, δέσαμε το πλοίο και άρχισε η ρυμούλκηση με την άδεια της εταιρείας, που θα έπαιρνε το μισό φορτίο και το μισό καράβι. Το άλλο μισό θα μοιράζονταν στο πλήρωμα ανάλογα. Κουβαλήσαμε πετρέλαιο στο καράβι και βάλαμε μπροστά την πυροσβεστική αντλία, που βρίσκονταν στην πλώρη. Τα καταφέραμε αλλά ήταν αδύνατον να ζυγώσουμε στις φλόγες. Οι μπουκάλες οξυγόνου που βρίσκονταν στην πρύμνη έσκαγαν και πετάγονταν στον αέρα σαν ρουκέτες. Η περιοχή γεμάτη καρχαρίες. Του βλέπαμε κάτω και γύρω από τις βάρκες μας να μας περιμένουν. Ένα λάθος και θα γινόμασταν το τραπέζι τους…
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:36 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
....................
Τη νύχτα φρεσκάρισε ο καιρός, κόπηκαν οι κάβοι. Το κυνηγούσαμε να το δέσουμε πάλι με νέους κάβους. Μέχρι το πρωί όλοι για αυτό τρέχαμε στο πλοίο. Το καταφέραμε. Ήταν καινούριο σκαρί και έτσι ευτυχώς δεν υπήρχαν διαρροές μεταξύ μηχανής που καιγόταν και αμπαριών. Με την παραμικρή διαρροή θα μπορούσε από τα αέρια του φορτίου να ανατιναχθεί. Ήμασταν τυχεροί άτυχοι. Τυχεροί που το βρήκαμε, τυχεροί που δεν ανατινάχθηκε καθότι καινούριο, άτυχοι που η φωτιά συνεχίζονταν. Πέντε ημέρες προσπαθούσαμε να σβήσουμε τη φωτιά. Από την προσπάθεια αυτή που δεν είχε τέλος ξοδεύαμε συνέχεια το πετρέλαιο της μηχανής μας. Κάποια στιγμή ο καπετάνιος με τον πρώτο μηχανικό διαπίστωσαν ότι δεν θα μας φτάσει το καύσιμο για την Ιαπωνία. Έτσι καλέσαμε ναυαγοσωστικά. Η απογοήτευση κυριαρχούσε σε όλο το πλοίο. Σχεδόν κατάμαυροι από την καπνιά τόσων ημερών. Εάν το σβήναμε, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Loyd, πλοίο και φορτίο κοστολογούνταν στα τριάντα εκατομμύρια δολάρια. Εάν το δίναμε σε ναυαγοσωστικά θα πέρναμε ψίχουλα. Αλλά εδώ δεν είχαμε άλλη επιλογή. Μέχρι και καμένα φρύδια είχαμε στην προσπάθεια να το σώσουμε και να το κρατήσουμε…
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:36 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..................
Η φωτιά έχανε έδαφος, χαμήλωνε. Σε τρεις ώρες είχε σβήσει. Το ρυμουλκήσανε και φύγανε. Αυτό ήταν το άδοξο τέλος ενός πληρώματος που ήλπιζε να πλουτίσει μέσα από μια φωτιά… Μας χάιδεψε η τύχη και μετά μας έδωσε την καρπαζιά, να ξυπνήσουμε και να γυρίσουμε στην ανίερη πραγματικότητα που μας έτρεχε καθημερινά. Σε κάθε περίπτωση μετά από τέσσερα χρόνια που κράτησε η δίκη, εγώ πήρα 120.000 δραχμές. Όσοι ανεβήκαμε πάνω στο πλοίο που καίγονταν για να σβήσουμε τη φωτιά πήραμε τα περισσότερα. Ανεξαρτήτως βαθμού. Δίκαια η απόφαση σε αυτό. Μετά από αυτό συνεχίσαμε στον προορισμό μας για την Ιαπωνία.
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:37 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
....................
Μόλις στρίψαμε από την χερσόνησο της Ινδοκίνας για την Κίτρινη θάλασσα, βρέθηκε στην πορεία μας ένα Κινέζικο καΐκι σταματημένο στο πέλαγος, με κόσμο μέσα να ξεφωνίζει. Είχαμε δει και παλιότερα κοντά στις ακτές παρόμοια προβλήματα. Ανάμεσα στα κατάρτια είχαν κρεμάσει ένα μουσαμά που έγραφε: «SOS HELP», βοήθεια δηλαδή. Σταματήσαμε δίπλα τους. Ήταν πολιτικοί πρόσφυγες από το Βιετνάμ και με αυτό το σαπιοκάραβο έκαναν την ηρωική έξοδο από εκεί. Ο καπετάν Σταύρος αποφάσισε να τους πάρουμε. 23 άτομα. Άνδρες, δύο γυναίκες - η μία ετοιμόγεννη- και τέσσερα παιδιά. Οι περισσότεροι μορφωμένοι. Τρεις γιατροί, αρχιτέκτονες, ένας φαρμακοποιός, δύο γεωπόνοι και ένας συνταγματάρχης του στρατού, όλοι αντικαθεστωτικοί. Για να φύγουν αγόρασαν το καΐκι και μέσω του ποταμού Μεκόγκ πέρασαν στη θάλασσα. Ήθελαν να πάνε στην Αυστραλία για πολιτικό άσυλο. Αλλά το σαπιοκάραβο αποφάσισε αλλιώς και τους άφησε εκεί στη μέση του πελάγους με μηχανική βλάβη. Δεν είχαν ιδέα από μηχανή καραβιού, μόνο να φύγουν από τη χώρα ήθελαν. Έξι μέρες τους πήγαινε σβηστό και έπεσαν πάνω μας. Ευτυχώς. Ο καπετάνιος έδωσε εντολή να βοηθήσουμε, να τους βλέπουμε σαν μέλη του πληρώματος. Βάλαμε στρώματα παντού, σε δωμάτια, στο νοσοκομείο, όπου μπορούσε να ξαπλώσει άνθρωπος. Δώσαμε ρούχα, τσιγάρα, ότι είχαμε.
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:37 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..........................
Την ετοιμόγεννη γυναίκα ο καπετάνιος την εγκατέστησε στο διαμέρισμα του εφοπλιστή με την ευθύνη των Βιετναμέζων γιατρών. Έτρωγαν τα ίδια με εμάς. Μαγείρευαν μόνοι τους, έπλεναν τα πιάτα. Ως τροφοδότης κάθε πρωί τους έδινα τα τρόφιμα και έβαζα την επιτροπή του πλοίου να υπογράφει για να τα δικαιολογήσω μετά στο γραφείο. Ήμουν πάντα τυπικός σε τέτοια. Όταν ο καπετάνιος τηλεγράφησε στις Ιαπωνικές αρχές, αυτοί αντί να ετοιμάσουν έξοδο έστειλαν δώδεκα λιμενοφύλακες με μια άκατο και τους είχαν υπό κράτηση. Με κανένα τρόπο δεν τους δέχονταν, ούτε και την ετοιμόγεννη να βγει έξω. Δεκαπέντε ημέρες στην Οσάκα και το Ναγκασάκι που φορτώναμε αυτοκίνητα. Είχαν βάλει διπλές και τριπλές σκοπιές για να φυλάνε τους Βιετναμέζους. Οι δημοσιογράφοι, από την άλλη, μπαινοέβγαιναν και έγραφαν σχετικά με την υπόθεση του πλοίου «Golden Grane». Ο καπετάνιος τα είχε πάρει κρανίο. «Που η ανθρωπιά των ανθρώπων;», έλεγε και ξαναέλεγε. Όταν είμαστε έτοιμοι για νέο ταξίδι έβαλε όρο: «Δεν πάω πουθενά αν δεν βγάλετε τη γυναίκα την ετοιμόγεννη και τον άντρα της». Σε αυτό το ταξίδι θα πηγαίναμε Κέιπ Τάουν, Ντακάρ και Ακτή Ελεφαντοστού. Έγινε χαμός.
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:37 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
.................
Ήρθαν όλοι στο καράβι: αστυνομία, λιμενικό, αρχές, γαλονάδες κάθε μορφής. Έφτασαν να απειλήσουν τον καπετάνιο και το πλήρωμα. Δηλώσαμε απεργία πείνας με κοινή διαμαρτυρία για την απανθρωπιά των Ιαπωνικών αρχών. Ο καπετάνιος το έλαβε ως προσωπική προσβολή. Βομβάρδιζε με τηλεγραφήματα τον Ο.Η.Ε., το γραφείο προστασίας προσφύγων, τις πρεσβείες. Οι Γιαπωνέζοι έστειλαν πιλότο για να φύγει το καράβι από εκεί. Ήθελαν να μας διώξουν με κάθε τρόπο. Ανεβήκαμε όλοι στο κατάστρωμα και ξαπλώσαμε. Κρεμάσαμε και κάτω από την Ιαπωνική σημαία μια κατάμαυρη. Με τόσο φασαρία ήρθε ο Έλληνας πρέσβης από το Τόκυο. Ζήτησαν να πάρουν έξω τους Βιετναμέζους, να τους φυλακίσουν και να τους στείλουν πίσω τσουβαλάτους…Ο καπετάνιος δεν τους παρέδιδε αν δεν εξασφαλίζονταν το άσυλο. Η έγκυος ήταν στις μέρες της. Αποφάσισαν να δώσουν άσυλο μόνο σε αυτή και στον άντρα της, που ήταν φαρμακοποιός. Το ζευγάρι κατέβηκε. Πήγε σε νοσοκομείο για τη γέννα. Όπως μας τηλεγράφησαν αργότερα γέννησε αγοράκι και του έδωσαν το όνομα Σταύρος, προς τιμή του καπετάνιου. Έτσι με καθυστέρηση έξι ημερών φύγαμε για την Σιγκαπούρη. Ούτε στην Σιγκαπούρη δέχθηκαν τους υπόλοιπους. Φτάσαμε στο Κέιπ Τάουν. Εκεί οι αρχές απαίτησαν να τους κλειδώσουμε σε μια τραπεζαρία. Η απάντηση του καπετάνιου ήταν ότι το καράβι έχει Ελληνική σημαία και δημοκρατικό καθεστώς. Την κυβέρνηση στο καράβι την έχει Έλληνας δημοκρατικός καπετάνιος και σε όποιον αρέσει. Με εγγύηση της Ελληνικής κυβέρνησης και του οργανισμού προστασίας προσφύγων τους βγάλαμε στο Άιβορι Κοστ.
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:38 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
...............
Ένας ναύτης πενηντάχρονος, έκοψε τις φλέβες του. Τον κατεβάσαμε μαζί με τους Βιετναμέζους και με συνοδεία στο αεροδρόμιο και από εκεί για Αθήνα. Ακόμα και η θάλασσα τρελαίνει τους ανθρώπους. Φώναζε και έβριζε φεύγοντας. Αργότερα στην Αθήνα, τα κατάφερε και αυτοκτόνησε. Ότι γλίτωσε στη θάλασσα το κέρδισε στη στεριά… Ο ασυρματιστής του πλοίου μας, δύο μέτρα άντρας, 28 ετών τρελάθηκε και αυτός. Με ένα τσεκούρι μας απειλούσε όλους και παραμιλούσε, ήθελε να πέσει στη θάλασσα να γλιτώσει. Αναγκαστήκαμε να πέσουμε, εμείς, πάνω του και να τον δέσουμε. Έσπαγε ότι έβρισκε, χτυπούσε το κεφάλι του στον τοίχο, έβγαζε αφρούς από το στόμα. Τον έδεσαν χειροπόδαρα σε ένα κρεβάτι. Βλαστημούσε και γέλαγε. «Θα σας πηδήξω όλους! Λύστε με παλιαδερφές, λύστε με». Κλαίγαμε για αυτόν. Ανοίξαμε την βαλίτσα του. Είχε εξιτήρια από νευρολογικές κλινικές. Το πώς κατάφερε και μπάρκαρε αυτός ο άνθρωπος είναι μυστήριο.
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:38 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
..................
Φτάσαμε στην Κορέα. Είπα του πλοίαρχου ότι θέλω να φύγω. Είχαν σπάσει τα νεύρα μου. Επειδή ακόμα δεν είχα το δικαίωμα για εισιτήριο επιστροφής, κανόνισα να φύγω λόγω ασθένειας, με κόλπο εν γνώσει του πλοιάρχου. Από το Πουσάν πήγα στη Σεούλ και έφυγα για την Αθήνα. Έφτασα ένα κουρέλι στο σπίτι. Πεταγόμουν στον ύπνο μου για αρκετές ημέρες. Έβλεπα φωτιές, νεκρούς, εφιάλτες άσχημους. Είχα ανάγκη για ηρεμία που μόνο κοντά στη γυναίκα και τα παιδιά μου θα έβρισκα.
Δημοσιεύθηκε: 23/02/2009 10:38 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
............
Σε άλλο καράβι είχαμε ένα νέο γύρω στα 30, τον Σταύρο. Ηλεκτρολόγος. Είχε μια πάθηση που κάθε δέκα με δεκαπέντε ημέρες τον έπιανε ένας τρομερός πόνος στο κεφάλι. Τόσο έντονος που έκλαιγε και χτύπαγε το κεφάλι του. Κρατούσε ο πόνος γύρω στα δέκα λεπτά. Μετά ήταν πάλι καλά. Επειδή γνώριζα καλά αγγλικά τον πήγαινα κάθε τόσο σε γιατρούς σε κάθε λιμάνι, με διαταγή του καπετάνιου. Αμερική, Καναδά, Βενεζουέλα, Γαλλία. Το τι εγκεφαλογραφήματα και το τι ακτίνες έκανε κάθε φορά δε λέγεται. Είχε γεμίσει το ντουλάπι του με χάπια, ενέσεις, φάρμακα κάθε λογής. Αρνούνταν να τα πάρει. «Ας γίνει ότι θέλει. Δεν παίρνω τίποτα, άστα να υπάρχουν», έλεγε. Οι γιατροί τα δικά τους, ο καθένας έβγαζε το δικό του πόρισμα και ο ασθενής, ασθενής… Τότε δεν υπήρχε και η αξονική τομογραφία. Ο Σταύρος συνέχιζε να δουλεύει και να επισκέπτεται γιατρούς. Είχε γίνει ο ασθενής των λιμανιών, στο καράβι μας. Και ο πόνος, πόνος. Ούτε έφευγε, ούτε μειώνονταν. Στο ταξίδι μας στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας ο πόνος τον επισκέπτονταν τακτικότερα. Ίσως χειροτέρευε. Τον πήγα σε ένα λαϊκό νοσοκομείο της πόλης. Ζήτησα ειδικό γιατρό για την περίπτωση. Μου άνοιξαν την πόρτα ενός γραφείου. Εδώ μου λένε. Κοιτάζω μέσα και βλέπω έναν που μόνο για γιατρός δεν έμοιαζε. Μπλούζα ξεκούμπωτη, γυμνός από μέσα – έκανε φυσικά πολύ ζέστη- με κάτι σαγιονάρες… Αφού του είπα τα σχετικά, το ιστορικό του Σταύρου, διάβασε τον φάκελό του. Έβαλε τον Σταύρο σε μια καρέκλα και άρχισε με τα δάχτυλα να του πασπατεύει το κεφάλι, σαν να έψαχνε να βρει κάτι. Αυτό γινόταν για ένα τέταρτο. Ο Σταύρος είχε αρχίσει να φουντώνει από μέσα του. Ήταν έτοιμος να δώσει καμιά γροθιά στον τρελογιατρό, κατ’ αυτόν. Μέχρι και εγώ είχα αρχίσει να πιστεύω ότι κάτι δεν πάει καλά με τον γιατρό αυτόν. Ξαφνικά σταματάει και με λέει: « Πέρασε τον ασθενή έξω, να σε περιμένει». Όταν βγήκε ο Σταύρος έξω, με ρώτησε ποιος είναι ο πλησιέστερος συγγενής του εδώ. «Κανένας», του λέω. Αλλά ο πλοίαρχος έχει την ευθύνη όλων. Μου ζήτησε να του πάω τον πλοίαρχο εκεί. Αυτός ο άνθρωπος θα πεθάνει το πολύ σε 4 ή 5 ημέρες. Το ύφος του ήταν σοβαρό, δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης. Εκείνη τη στιγμή ο πλοίαρχος ήταν στο πρακτορείο του Yamasita. Τον πήρα τηλέφωνο και μιλήσαμε. Στην αρχή δεν το πίστευε. Του λέω έλα τώρα, σε θέλει επειγόντως. Ήρθε με TAXI, χαμογελαστός. Αλλά πάγωσε όταν ο γιατρός του είπε θα σου δώσω χαρτί ότι πρέπει να ξεμπαρκάρει αμέσως για περαιτέρω θεραπεία. Επειδή ο πλοίαρχος γέλασε και μπροστά τους, του είπε: «Αν αυτός ο άνθρωπος δεν πεθάνει το πολύ σε μία εβδομάδα, θα σκίσω το δίπλωμά μου». Όπως πρόσεξα μετά στον τοίχο είχε έξι πτυχία και διπλώματα σε κορνίζες. Εξήγησε ότι κάτω από τον εγκέφαλο έχει ένα αιμάτωμα που είναι έτοιμο να σπάσει. Οι ακτίνες δεν το δείχνουν. Του έδωσε και γράμμα για τον Έλληνα Πρόξενο. Στείλαμε τον Σταύρο, που περίμενε έξω, με TAXI στο καράβι. Φύγαμε με βαριά καρδιά από εκεί. Άλλος ένας δικός μας θα χανόταν σύντομα. Και ήταν τόσο νέος. Περάσαμε από το Ελληνικό Προξενείο. Μόλις είδε το γράμμα ο Πρόξενος είπε: «Τον ξέρω τον γιατρό αυτόν, είναι ο καλύτερος εδώ». Έγραφε στο σημείωμα: «Στείλτε τον αεροπορικώς στο σπίτι του, έστω και σήμερα γιατί δεν θα το ξαναδεί». Τι να πει, πώς να το πει ο πλοίαρχος στον Σταύρο για το κακό μήνυμα. Πώς να του πει να φύγει, τώρα;…
Προσθηκη στα αγαπημενα Αποστολη θεματος. Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης You cannot attach files in this forum You can download files in this forum