Σκόρπιες σκέψεις σε λόγο, εικόνα, μουσική

Λογοτέχνες, ποιητές, περαστικοί το βήμα σας περιμένει. Όχι για να σώσετε τον κόσμο, αλλά για κάτι περισσότερο από μια απλή καλημέρα, καλησπέρα, καλυνύχτα στο φόρουμ αυτό.

Στο φως του φεγγαριού

"To φεγγάρι, ψηλά, έβλεπε σύννεφα βιαστικά να περνάνε γρήγορα, στην Αυγουστιάτικη νύχτα. Ολόγιομο καμάρωνε, μέσα μας... Και εμείς στη κορυφή, νιώθαμε- πάνω στην καμένη πέτρα -τα χόρτα απέναντι να παίζουν το παιχνίδι του ανέμου, πότε γυρνώντας στο χώμα και πότε κοντράροντας την ανάσα του. Ένα φύλλο, ξερό, πάλευε να φύγει τρίζοντας, αγκομαχώντας στην όμορφη βραδιά. Και τα σκουλήκια, στο χώμα ζητούσαν διέξοδο, τροφή, αγάπη, μη αντέχοντας τόσο φως, στη νύχτα τους...Ηρεμία, παντού, γύρω. Ελευθερία, απόλυτη. Πριν η καταιγίδα πνίξει την ημέρα..."

Γιάννης Βέλλης

http://www.youtube.com/watch?v=qQL0RAkDOSk

Μετανάστης στην ελευθερία...

"Εκεί, κουρασμένος από το ανέβασμα στα βράχια και τα χαλίκια- που γλιστράγανε, ακούραστα, στο κατέβασμα- χαιρέτησε τον ήλιο, στον ξεχασμένο ουρανό, που τόση ώρα τον αγνάντευε από ψηλά. Ανάσανε βαθιά, άφησε την ψυχή σαν τον αετό να τρέχει στον άνεμο, ελεύθερη από εξαρτήσεις, από τα πρέπει της μετριότητας που τον δέσμευαν σε σύνορα. Η κορυφή αυτή ίσως τον περίμενε πάντα, για να δαμάσει τα πάθη του, να του δώσει φτερά. Ελεύθερος, χωρίς όνομα, χωρίς βάρη, έφυγε πια, στο ατέλειωτο ταξίδι".

Γιάννης Βέλλης

http://www.youtube.com/watch?v=ex-3c5sErAI

Το να μην παίρνεις θέση... είναι κι αυτό μια θέση. Είναι η θέση των πολλών και των αδύναμων είναι η θέση που παίρνουν όλοι όσοι δεν θέλουν να ξεχωρίσουν απ το πλήθος. Μην φοβάσαι, είσαι μαζί με τους πολλούς. Ο φόβος, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, τα κυρήγματα του ιερέα για μετριοφροσύνη σε εσένα πιάσαν τόπο.

Μην παίρνεις θέση λοιπόν. Άσε τους πιο θρασείς να σου δείξουν το δρόμο. Αυτούς που είναι καλά οργανωμένοι πριν από σενα για σένα. Άσε να σου πουλήσουν το μοντέλο ζωής τους για ιδανικό και σύντομα όλα θα σου φαίνονται λογικά όσο παράλογα κι αν είναι. Θα φροντίσουν εκείνοι να δώσουν τροφή στους φόβους σου. Και αυτοί πάλι θα σε καθησυχάζουν. Θα έχεις ... ηρεμία και γαλήνη. Θα ζείς σε έναν επίγειο παράδεισο κι ας καίγεται ο κόσμος γύρω σου, κι ας μην έχουν κόσμο να ζήσουν τα παιδιά σου. Θα σου φαίνονται όλα φυσικά και συνηθισμένα κι ας μην έχει μείνει τίποτε που να θυμίζει φύση.

Μόνο, όταν καταστραφεί και το τελευταίο πράσινο φυλλαράκι, όταν το φαγητό σου δεν θα το μαγειρεύεις πια αλλά θα το ανακατεύεις στο ποτήρι, θυμίσου αυτά που επέτρεψες και μην τολμήσεις τότε να πάρεις θέση. Μην τολμήσεις να αντισταθείς. Θα είναι τότε πολύ δύσκολοι καιροί για επαναστάτες... και όλα θα έχουν πια χαθεί.

Τελικά δεν έγινε λάθος;...

"Και τότε πως γεννήθηκε το τέρας και μας έφαγε;... Μια ιδέα ήταν, φώναξε κάποιος, στην τρέλα της πολιτικής που ζούμε...Μα που είναι η πολιτική, φώναξε ο ανθρωπάκος; Αυτά ρωτάς και θα φαίνεσαι πάντα μικρός, ανθρωπάκος!...και θα σε πατάνε όλοι, φώναξε η γυναίκα του...πάντα λάθος βλέπεις και πάντα λάθος σε βλέπουν για αυτό...σκύψε τώρα και δέξου την τύχη σου...όσο κοιτάς με το κεφάλι χαμηλά το δρόμο...θα διαβάζεις στις λάσπες της βροχής και στα ρυάκια, άτυχος...ανθρωπάκο!...Αν θέλεις, αυτός να είναι ο δρόμος σου... "

Γιάννης Βέλλης

http://www.youtube.com/watch?v=RiNLiSJOr1I

Περίεργη

Μαύρο φως καίει στη ματιά της
και η φωνή της λες έχει περίεργο ήχο.
Λύπη, ίσως είναι ή χαρά, δεν ξέρω,
μα όταν μιλάει, γίνεται ο άνεμος μια θύελα,
κι ο ήλιος, λάβα που σου καίει το σβέρκο.
Τότε η βροχή, μια θάλασσα από στεναγμούς, σε ανακουφίζει
και πάλι θέλεις να πάς και να τη βρεις
αναζητώντας λες ο ίδιος το χαμό σου
λές κι αυτός θα σε λυτρώσει.
Όταν γελά νομίζεις οτι κλαίει,
ίσως γιατί το γέλιο της με κλάμα το πληρώνει
και φαίνεται τόσο άπιαστη κι απρόσιτη,
έτσι που ανεμίζει τα μαλιά της
κι ευωδιάζει τις ψυχές από μακρυά,
όμως δεν είναι.
Τα βράδυα θα τη δεις να τριγυρνά
μέ μεθυσμένους σε κακόφημα σοκάκια,
μεσα στην αποκοιμισμένη ανάσα του ζητιάνου,
και στων μικρών παιδιών τις δακρυσμένες κόχες.
Φαίνεται απρόσιτη και άπιαστη μα όχι.
Είναι που τ όνομά της όλοι ξέρουν μα δεν φωνάζουν.
Ποιος θέλει να χει φίλο, τη φωτιά,
τη θύελλα το σπαραγμό, την αυταπάρνηση,
Ποιός θέλει να περάσει τα κύματα των στεναγμών,
να λυτρωθεί;
εγώ εσύ; κανείς.
Δεν θα τη βρεις όμως ακόμα κι αν τη φωνάξεις.
Η Αλήθεια είναι περίεργη.
έρχεται μόνο σ αυτούς που την γνωρίζουν.

"Όσο περνάει ο καιρός γίνομαι και περισσότερο ευαίσθητος στην τρομοκρατία κάθε μόρφης...ιδιωτικής, κρατικής, περιφερειακής, όπως και στην βλακεία που μοιράζεται απλόχερα...τελικά αυτή η χώρα τι θέλει για τη συνέχεια της;...εκτός από το να σωθεί με δάνειο από οποιοδήποτε ταμείο;....τον πολιτισμό τον ξεχάσαμε, την παιδεία την ξεχάσαμε, τον ελεύθερο χρόνο τον ορίσαμε σε πολυτέλεια και τον πετάξαμε...την αλληλεγγύη δεν την κρατάμε ούτε για τους φίλους μας...τους αδύνατους δεν θέλουμε ούτε να τους ξέρουμε... και τον έρωτα τον δώσαμε σε πολύχρωμα χάπια..."

ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΚΑΡΔΙΟΠΑΘΗΣ στη χώρα των ΕΙΣΗΓΜΕΝΩΝ...
(για την αντιγραφή, Γιάννης Βέλλης)

Φωτο: Γιάννης Βέλλης

"Κάποτε το παλιό είναι όμορφο, το βλέπουμε με νοσταλγία. Όπως τα σπιτάκια στις παλιές γειτονιές που συντροφιά έχουν λίγο πράσινο, κάποια κλαδιά που παίζει ο άνεμος. Όμως το παλιό είναι πολλές φορές και άρρωστο. Δεν φέρνει νοσταλγία, μόνο πόνο και οργή...Κάτι αγαπάμε, κάτι μισούμε. Έτσι είναι η ζωή..."

Γιάννης Βέλλης

http://www.youtube.com/watch?v=KJtgGge4O-U

Κοιτάζω γύρω μου ζευγάρια ερωτευμένα
που ανέμελα κρατιούνται χέρι-χέρι
δεν ξέρουν, δεν ρωτούν, συνεπαρμένα
το πρωινό που θά 'ρθει τι θα φέρει.
Οι μέρες μου περνούν ακροπατώντας
στα χνάρια που πίσω μας αφήσαμε,
στα όνειρα που κάναμε μετρώντας
κύματα, αγωνίες και φιλιά.
Είχαν χαθεί για χρόνια και ξεχάστηκαν
οι διακοπές και τα τραγούδια που αγαπήσαμε
δεν στάθηκαν στιγμή κι ας προσπαθήσαμε
στο νου γερή να δέσουμε θηλιά.
Στα δάση κυνηγιούνται τα ζευγάρια
στα δέντρα κρύβονται ανάμεσα οι χαρές,
για ένα φιλί στο στόμα, δυό φεγγάρια
σου ταξα, μα να μου δώσεις πια δεν θες

(Αγγελική Ζανέτου , Ζευγάρια)

για ένα φιλί στο στόμα, δυό φεγγάρια
σου ταξα, μα να μου δώσεις πια δεν θες

Γράμμα στον Αντρέι

Σου χω θυμώσει.
Είναι πιο έυκολο να σκέφτομαι μονάχα το θυμό τέτοιες απαίσιες ώρες,
είναι πιο έυκολο όταν με τα μάτια μου κλειστά φέρνω το πρόσωπό σου στο μυαλό μου, να θυμώνω
παρά να σκέφτομαι γιατί το έκανες.
"Σου'χω θυμώσει" λέω και ξαναλέω και προφασίζομαι οτι θα σε μαλώσω πολύ όταν σε δώ,
σαν να είναι άλλη μια σου αταξία, σαν να είναι να σε δώ ξανά...
Η μάνα σου καθαρίζει το δωμάτιό σου και κάπου-κάπου σταματάει και γελάει λιγάκι,
έχει τελευταία ένα μόνιμο χαμόγελο μισό, τα χείλη της σαν ξεραμένο σύκο χωρίς ζωή και στραβά με τούτο το χαμόγελο το απελπισμένο...
Εκείνη δεν θυμώνει...ξέρει ίσως κάτι που δεν ξέρω εγώ, κάποιο αστείο που της είχες πει ή κάποια λέξη.
Ίσως πάλι απλά σε κουβαλάει μέσα της όπως κάνουν οι μάνες συνήθως.
Σε φαντάζομαι να γελάς καθώς άφηνες το τελευταίο κινητό σου πάνω στο περβάζι...να μην καταστραφεί.
Σαν να χε αυτό μεγαύτερη αξία από σένα...
Σαν να ήταν αυτή η τελευταία σου φάρσα προς τον κόσμο...Μια φάρσα χωρίς κοινό.
Σε φαντάζομαι να κλείνεις τα μάτια κάνοντας μια υπόκλιση στην ανυπαρξία και ν' αγκαλιάζεις τον αέρα, το τίποτα.
Κι εγώ, παρηγορώντας τη μάνα σου και τα αδέρφια σου, μαζέυοντας τις μπλούζες και τα σχολικά βιβλία σου,
σου χω θυμώσει....

Αγγελική Ζανέτου, Γράμμα στον Αντρέι

Κάθε Μέρα

Κάθε μέρα μια μικρή ανάσα που έχω μέσα μου μεγάλώνει, βαραίνει και πιάνει όλο τον χώρο μές στο στήθος μου.
Κάθε μέρα ακούω και μια καινούρια είδηση, μα οι αληθινές ειδήσεις σπανίζουν.
Κάθε μέρα μια μικρή ελπίδα χάνεται και τη θέση της παίρνει ξανά η απελπισία.
Θα μπορέσω να γυρίσω;

Μικρή πατρίδα το μπουκάλι ούζο πάνω στο ψυγείο, ο καφές το πρωί, η φέτα στο ψωμί, το λάδι και το παξιμάδι.
Μικρή πατρίδα η καλημέρα σου...κι αυτή μισή σαν να φοβάται να βγει από τα χείλη.
Μικρή πατρίδα οι αναμνήσεις από τα χρόνια που με άφησαν.

Ξενιτεμός η άνεση, η σιγουριά, η λησμονιά, η εκλογίκευση. Ξενιτεμός και προδοσία.

Αγγελική Ζανέτου , Κάθε Μέρα

Πορευτές

Κατεβαίνουν στους δρόμους, δέκα-είκοσι από κάθε πόλη..."θα πάμε Συνταγμα" μου λενε ...

Κατεβαίνουν στους δρόμους, τριάντα-σαράντα από κάθε πόλη..."είμαστε πολλοί...θ' αντισταθούμε".

Κατεβαίνουν στους δρόμους, πενήντα εξήντα είναι τώρα, "Αν έρθουν κι από τα χωριά θα γίνουμε εκατό" υπολογίζουν...

Κι αν γίνετε εκατό ή χίλιοι πάντα οι άλλοι θά ναι πιο πολλοί τους λέω και τα μάτια μου καίνε...

Περπατούν ενωμένοι σαν κύμα που σκάει σε ξέρα.Τα λόγια τους θα γκρεμίσουν τις μεγάλες πόρτες. Τα πόδια τους θα γκρεμίσουν τους άχαρους δρόμους. Είναι μικροί οι δρόμοι για τα όνειρά τους.

Το μυαλό μου παιδεύω. Η πόρτα του κελιού μου είναι ανοιχτή...θέλω να την κλείσω...μα αντί γιαυτό... δραπετεύω.

Αγγελική Ζανέτου

"Η θάλασσα...Είναι τόσο καλοβαλμένο το συναίσθημα μέσα στη λέξη. Η θάλασσα....θάλασσα...Σφαλνώ τα μάτια μου και το λέω έτσι απανωτά με πολλά "σσσ", το λέω σιγανά και τ' αφουγκράζομαι. Κι ακούγω τότες όλα τα κύματά της τα καλοκαιρινά, που ξεσέρνουνται σουσουριστά στο στρωτό αμμογιάλι και στα λιστρίδια. Αχεί και τραγουδά ακοίμητη μέσα στη λέξη. Κι η λέξη είναι σαν το κοχύλι, που σαν βάλεις το αυτί σου στο άνοιγμά του ακούς τις φωνές του πελάγου, που΄ναι για πάντα κλεισμένες μέσα στους γύρους τους, να 'ρχονται απ' αλάργα σαν να μιλά η ψυχή της θάλασσας."

("Η ζωή εν τάφω", Στρατής Μυριβήλης)