Ποίηση

ένα ποίημα κ με αφορμή την συμπλήρωση 60 χρόνων απο την αντιφασιστική νίκη των λαών...

Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν

Οχι, δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια.
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις
Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν πέθανε.
Είναι παρών ο Στάλιν στο παγκόσμιο πόστο του.
Ο Στάλιν ανεβάζει στις επάλξεις των πέντε ηπείρων τις σημαίες της ειρήνης.
Ο Στάλιν ετοιμάζει με το σκόρπιο αλεύρι του κόσμου
Ενα ολοστρόγγυλο καρβέλι υγείας.
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις.
Οσο κι αν μονόφθαλμα κανόνια στρέφουν το μαύρο ρύγχος τους ίσα κατά την υψικάμινο των ελπίδων μας ο Στάλιν αγρυπνεί στο παγκόσμιο πόστο του.
Σώπα γιαγιά και σκούπισε με το τσεμπέρι σου τα μάτια σου.
Οταν σβύνει η φωτιά σου κάτω από το τσουκάλι σου
Είναι ο Στάλιν που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου ν' ανάψει.
Οταν λείπει από το τραπέζι μας το ψωμί κι από το στρώμα μας τ' όνειρο κι απ' το δώμα μας το λυχνάρι είναι ο Στάλιν που ανάβει τα μεγάλα ηλεκτρικά στον ορίζοντα κι ακούμε κάτω από τα τούνελ της νύχτας τη βοή των τραίνων που μεταφέρουν λάδι και ψωμί και κάρβουνο στους πεινασμένους.
Γιατί ο Στάλιν είναι ο πρωτογιός των προλετάριων κι ο Στάλιν είναι ο πατέρας τους
Για τούτο κι ο πιο μαύρος τοίχος της πιο μαύρης νύχτας
Είναι γιομάτος απ' τους σωλήνες του φωτός.
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες
Οι αιώνες σκαρφαλώνουν στην κορυφή της ψυχής του ν' ανασάνουν μην πείτε πως ο ήλιος ορφάνεψε. Κοιτάχτε
Κάθε ήλιος και σελίδα - μέρα με την ημέρα - με τους ήλιους των 74 χρόνων του έφτιαξε ένα χοντρό βιβλίο από ατσάλι και τ' ακούμπησε στα γόνατα του κόσμου

Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν
Το έργο του: Λευτεριά
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες κι ακούστε
Πάνου από την κόκκινη πλατεία στην εξέδρα του ήλιου
ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν μιλάει: "Υπερασπείστε, Λαοί, την Ειρήνη".

Γιάννης Ρίτσος

Δημοσιεύθηκε: 23/06/2005 00:52 Θέμα δημοσίευσης:

Mιχάλης Κατσαρός- Διαθήκη

Αντισταθείτε
σ'αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει : καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ'αυτόν που γύρισε πάλι
και λέει : Δόξα σοι ο θεός.

Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρία εισαγωγαί - εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες
ατέλιωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται
μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακίες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
απο γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη
διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

(........)

Και συ λοιπόν
στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
απο φωνή
απο τροφή
απο άλογο
απο σπίτι
στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

Δημοσιεύθηκε: 23/06/2005 01:09 Θέμα δημοσίευσης:

ΕΝΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ

Τελικά
η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα. Ακολούθησαν ταραγμένες
μέρες. Σκιές απ' το παρελθόν
εμφανίστηκαν στους δρόμους. Κάποιο ευφάνταστοι είδαν
και τον τυφλό ραψωδό
σε μια σκάλα υπηρεσίας - εξακολουθούσε ενοχλητικά
να υμνεί την Τροία.
Εμείς σερνόμαστε συντριμμένοι απ' το μεγαλείο όλων
αυτών που δεν πράξαμε. Ώσπου νύχτωνε
και τ' άστρα φώτιζζν σιγά σιγά
το ακατανόητο του κόσμου.

Κι ο αδερφός μου
πέθανε στο νοσοκομείο. Μόλις ξεψύχησε μάλιστα του
έβαλαν μπροστά ένα παραβάν
για να μην μπορώ να ξεχάσω.

Τα κυπαρίσσια αντίκρυ, ήσυχα και σιωπηλά, τη νύχτα
κάνουν μυστηριώδη νοήματα στους επιλήσμονες
ακόμα κι οι εποχές γερνάνε - θυμάσαι τον μικρό αντεροβγάλτη
του παλιού καναπέ
τώρα ήρθε ο καιρός να ξεκοιλιάσει κι εσένα μια
αστόχαστη λέξη
ήρθε ο καιρός ν' ακούσεις τις τρομερές ιστορίες που
διηγούνται οι ώρες απ' το βάθος των ρολογιών
η νεότητα πέθανε, ας σκεπάσουμε τους καθρέφτες
τα παιδικά φαντάσματα μας εγκατάλειψαν, ασ φορέσουμε
ένα σεντόνι κι ας πάρουμε τη θέση τους -
οι γέφυρες τη νύχτα μοιάζουν με τα ηνία ενός μεγάλου
αμαξιού, ποιός το οδηγεί ; που μας που πάει ;
στις γωνιές παραμονεύουν εκείνοι που ξεχάσαμε,
το μέλλον είναι ένας κήπος που επιτέλους αναπαύονται οι νικημένοι
κι υπάρχουν μερικοί που παραδόξως νομίζουν ότι είμαι
εγλω -
ας τους αφήσουμε στην πλάνη τους.
{...}
Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας
αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο.

Τάσος Λειβαδίτης
"Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα"

Δημοσιεύθηκε: 23/06/2005 01:11 Θέμα δημοσίευσης:

Σου λέω ρε Νίκο, πως κανένας δεν είναι σιγουρεμένος.
Θάχουμε φασαρίες στα σίγουρα.
Κοίτα εγώ για να δείς.
Είναι κάποιος
που παριστάνει
το φίλο μου.
Χρόνια τώρα με παίρνει απο πίσω
πετάει συμβουλές και σάλια
μου διαλέγει
τους άντρες που θα πλαγιάσω και τι ταινία θα δώ.
Κανείς σου λέω δεν είναι σιγουρεμένος στις μέρες μας
όλοι ψάχνονται
ο ένας βρίζει τον άλλο χαφιέ
όλοι χαφιέδες είμαστε
όλοι φοράμε μαύρα μοντγκόμερυ και κοτλέ παντελόνια
διαβάζουμε " Ελευθερο Κόσμο " στη ζούλα για να μάθουμε
ο ένας γουστάρει τη γκόμενα του άλλου
έχουμε μπλέξει τα μπούτια μας.
Εκείνος ο τύπος ο απο πίσω μου
δείχνει να ξέρει.
Έχει ξυρισμένο το κεφάλι του αλά Κότζακ
και το ρολόϊ του πάει καλά.
Μόλις είμαι έτοιμη για κρίση
μου πατάει την ένεση: Προχώρα, εγώ είμαι δω, μου λέει
μου σκάει κι ένα χαμόγελο - απο ούλα τίποτα-
λέει πως είναι Ινδιάνος
μα εγώ βλέπω πως δεν έχει φτερό.
Ο αμερικάνος πουχει το μπάρ απέναντι μου σφύριξε
πως ο δικός μου μου την έχει στημένη με κονσερβόκουτο
είναι λέει σταλινικός πράχτορας.
Εγώ δεν μασάω- να δείς που κάτι θέλει ο ψηλός απο μένα-
Και στο κάτω- κάτω τον έχω αγαπήσει ρε Νίκο
τον συνήθισα τον Κότζακ
είναι ο κολλητός μου
η καβάτζα μου που λεν οι χασικλήδες
μου παίρνει τσιγάρα και σουβλάκια
βρίσκει τα ποιήματά μου υπέροχα
και μου λέει "Φτού σου κούκλα μου, διατηρείσαι!"
Όσο ναναι, καταλαβαίνεις, αυτό μου δίνει αυτοπεποίθηση.
Όχι. Το βράδυ δεν θα βγώ.
Ούτε.
Ούτε.
Ούτε.
Ούτε.
Μην ξαναπάρεις τηλέφωνο ρε Νίκο.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

Δημοσιεύθηκε: 23/06/2005 01:13 Θέμα δημοσίευσης:

Αυτός εκεί
ο συγκεκριμένος άνθρωπος
είχε μια συγκεκριμένη ζωή
με συγκεκριμένες πράξεις.
Γι' αυτό και
η συγκεκριμένη κοινωνία
για το συγκεκριμένο σκοπό
τον καταδίκασε
σ' έναν αόριστο θάνατο.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

Δημοσιεύθηκε: 23/06/2005 01:17 Θέμα δημοσίευσης:

ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ:
ΤΟ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ

Με ποιόν δε θα καθόταν ο Δίκαιος
αν ήτανε να βοηθήσει έτσι το Δίκιο;
Ποιό γιατρικό θα' ταν πολύ πικρό
για τον ετοιμοθάνατο;
Τι βρωμιά δε θα' κανες
τη βρωμιά για να τσακίσεις;
Αν επιτέλους μπορούσες τον κόσμο ν' αλλάξεις, δεν θα
καταδεχόσουν να το κάνεις;
Ποιός είσαι;
Βυθίσου στο βούρκο
αγκάλιασε το φονιά, όμως
άλλαξε τον κόσμο: το' χει ανάγκη.

Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν' αλλάξεις:
Οργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάκτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.
Ψυχρή υπομονή, κι ατέλιωτη καρτερία.
Κατανόηση της λεπτομέριας και κατανόηση του συνόλου.
Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πως
την πραγματικότητα ν' αλλάξουμε

Μπερτολτ Μπρεχτ

Δημοσιεύθηκε: 23/06/2005 01:18 Θέμα δημοσίευσης:

ΑΝ ΜΕΙΝΟΥΝΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ

Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι
είσαστε χαμένοι.
Φίλος σας είναι η αλλαγή
η αντίφαση είναι ο σύμμαχος σας.
Απο το Τίποτα
πρέπει κάτι να κάνετε, μα οι δυνατοί
πρέπει να γίνουνε τίποτα.
Αυτό που έχετε, απαρνηθείτε το και πάρτε
αυτό που σας αρνιούνται.

Μπρεχτ

Δημοσιεύθηκε: 23/06/2005 01:47 Θέμα δημοσίευσης:

Ο ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣ - BORIS VIAN

Κύριε Πρόεδρε
Σας γράφω ένα γράμμα
Που ίσως να διαβάσετε
Αν έχετε καιρό.

Φτάσανε τα χαρτιά μου
Πως πρέπει να καταταγώ
Να φύγω για τον πόλεμο
Τ' αργότερο Τετάρτη.

Όμως Κύριε Πρόεδρε
Δεν πρόκειται να πάω
Δεν βρέθηκα σ' αυτή τη γη
Για να σκοτώνω αθώους.

Δεν θέλω να θυμώσετε
Μα πρέπει να σας πω
Πως το' χω πάρει απόφαση
Να γίνω λιποτάχτης.

Βλέπω στη λίγη μου ζωή
Πως πέθανε ο πατέρας μου
Πως φύγανε τ' αδέρφια μου
Και τα παιδιά μου κλαίνε.

Η μάνα μου απ' τα βάσανα
Τώρα βαθιά στον τάφο
Γελάει με τους εξοπλισμούς
Περιγελάει τους στίχους.

Όταν με χώσαν φυλακή
Αρπάξαν τη γυναίκα μου
Αρπάξαν την ψυχή μου
Το παρελθόν που αγάπησα.

Αύριο ξημερώματα
Την πόρτα θα χτυπήσω
Στα μούτρα των νεκρών καιρών
Και θα χυθώ στους δρόμους.

Θα ζητιανέψω τη ζωή μου
Γυρνώντας τη Γαλλία
Απο Βρετάνη ως Προβηγκία
Και σ' όλους θα φωνάξω

Άρνηση στην υποταγή
Άρνηση στην κατάταξη
Μην πάει κανείς στον πόλεμο
Να φύγετε αρνηθείτε.

Αν πρέπει αίμα να χυθεί
Να δώστε το δικό σας
Αφου αυτό διδάσκετε
Σε όλους, Κύριε Πρόεδρε.

Κι αν είναι να με πιάσετε
Πέστε στους χωροφύλακες
Ότι θα είμαι άοπλος
Κι αν θέλουν, ας μου ρίξουν.

Δημοσιεύθηκε: 23/06/2005 02:03 Θέμα δημοσίευσης:

Κατερλινα Γώγου - Κανείς δεν θα γλυτώσει

Κανείς δεν θα γλυτώσει.
Κι αυτό το μακέλεμα δε θα' χει
ούτε μισό μισοσβυσμένο Όχι.
Θα βουλιάζουμε - βουλιάζουμε -
κατακόρυφα με 300 και βάλε
σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος
με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι
απο διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων
γλείφοντας
υπογράφοντας
ικετεύοντας
και ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ.

Δημοσιεύθηκε: 07/07/2005 03:13 Θέμα δημοσίευσης:

Κάθε πρωί

Κάθε πρωί
Καταργούμε τα όνειρα
Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια
Τα ρούχα μας είναι φωλιά από σίδερο
Κάθε πρωί
Χαιρετάμε τους χτεσινούς φίλους
Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες
- Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.

(Ασήμαντες
απαριθμήσεις
- Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.

Μα πού τελειώνει η μοναξιά; )

Μανόλης Αναγνωστάκης, Η συνέχεια, 1954

Δημοσιεύθηκε: 07/07/2005 15:02 Θέμα δημοσίευσης:

σωστός ο gelke.

Έφυγε κι ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ένας απο τους μεγαλύτερους σύγχρονους Έλληνες ποιητές κατά την γνώμη μου, ίσως απο τους πιο σημαντικούς για την αριστερά μετά τον Βάρναλη και τον Ρίτσο.

Δημοσιεύθηκε: 29/10/2005 10:46 Θέμα δημοσίευσης:

Μεταμόρφωση
Στην Ελένη

"Πέρασαν οι κακές ημέρες, οι κακές
συνήθειες, οι κακοί κυβερνήτες
Οι πλατείες γέμισαν φέιγ - βολάν κι οι
δρόμοι συνθήματα
Οι πλατείες και οι δρόμοι, οι ίδιοι που
αλλάζουν ονόματα
Οι άνθρωποι - οι ίδιοι εκείνοι - που
αλλάζουν προσωπεία
Οι Στρατοδίκες, οι ανακριτές
οι καταδότες, όλοι εκείνοι
ανεβαίνουν τη Σταδίου πίσω απ' τα
παιδιά με τα γαρύφαλα
έρπουν ύπουλα αναμεσά τους με τη στολή
του χαμαιλέοντα
Χαμογελώντας σε αόρατα και πανταχού
παρόντα αφεντικά
Δίπλα μας, Δίπλα μας, Δίπλα μας."
Θάνος Ξηρός

Δημοσιεύθηκε: 29/10/2005 10:48 Θέμα δημοσίευσης:

Υστερόγραφο (1)
"Διάβασα ένα βιβλίο
κι απ' τις στάχτες γεννήθηκαν καπνοί
που πνίξαν την αφιλότιμη την ψυχραιμία μου
παίζοντας - παιδί -
κάτω απ' το φέρετρο που κουβαλούσαν
τέσσερις μπράβοι.

Ύστερα έκοψα τα μαλλιά μου γουλί
κι έγραψα ποιήματα
για νεκρούς που τρέχουν γύρω - γύρω
σ' ένα γήπεδο μπάσκετ
προκειμένου να χαλαρώσουν.

Όχι νεκρούς δεν είδα.
Είδα όμως ζωντανούς - νεκρούς
στα ψυχιατρεία όλης της χώρας."

Χρίστος Παπαγεωργίου
["Ο τοίχος σημαία", Εκδόσεις Ύψιλον]

Δημοσιεύθηκε: 29/10/2005 10:51 Θέμα δημοσίευσης:

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ (1975)
ΚΑΤΑΓΩΓΗ
"Ερχόταν ένα φως.
Κι από το Μάρτη μήνα ερχόταν η άνοιξη
στην κάμαρα που μίλαγε με πείσμα ο Φίλιππος.
Το πάτωμα παλιό σανίδι σε παλιό σανίδι. Απάνου στο
τραπέζι ένα καιρί. Και τα χαρτιά του σα
φτερά πουλιών.
Κοίτα να καταλάβεις φώναξε. Τίποτα δεν είχαμε.
Μήτε κρεβάτι μήτε κάθισμα. Το σπίτι ένα παλιό
σαράβαλο. Παντού ο αέρας φύσαγε σε θέριζε.
Η μάνα μου στα κάρβουνα. Κακό χειμώνα θάχουμε
είπε ο πατέρας, μια μαύρη συλλογή το μούτρο του.
Από τη τρύπα αυτή κοιτάζαμε τον ουρανό. Και το
πρωί πηγαίναμε στα δέντρα. Εδώ γεννήθηκα.
Εδώ μεγάλωσα. Λοιπόν αυτά μου χρειάζονται
για την οργή μου και την περηφάνεια μου.
Για να κρατήσω και να κρατηθώ.
Δεν έχω θεούς. Και δε φοβάμαι."
Τάκης Σινόπουλος

Δημοσιεύθηκε: 29/10/2005 10:52 Θέμα δημοσίευσης:

ΠΕΤΡΕΣ (1972)
Η φυλακή

"Η νύχτα απέξω είχε φιμώσει κάθε θόρυβο, κι όπως
καθόμουν, το σκοτάδι, το
παλιό παράθυρο που εδώθε εκείθε τρίζανε τα ξύλα του.
Κάπου μακρυά χτιζότανε μια φυλακή, χιλιάδες σίδερα
και σίδερα, στην είσοδο ο τροχός,
πιο κάτω η θάλασσα σαν άγνωστη γραφή.
Ήμουν ολότελα έρημος. Πίσω απ' τον τοίχο βήματα και
σιωπή, πονούσα απ' την παράξενη αίσθηση.
Συλλογιζόμουν ένα ποίημα που
θα κατεδάφιζε τη φυλακή, με μιας όλο το χρόνο"
Τάκης Σινόπουλος