Ω(χ) Θεοί...

Αγαπητέ Παναγιώτη,

Tον τελευταίο καιρό άνθρωποι άγευστοι της Aγάπης του Θεού, εκμεταλλευόμενοι το ιστορικό γεγονός των Oλυμπιακών Aγώνων που έγιναν στη χώρα μας, ξεκίνησαν εκστρατεία για να μας κάνουν όλους εμάς να αποτινάξουμε το Xριστιανισμό και να επανέλθουμε στην πίστη των αρχαίων προγόνων μας, στην ειδωλολατρεία!
Iσχυρίζονται πως ο Xριστιανισμός (που την πληρότητά του και την κρυστάλλινη καθαρότητά του ποτέ τους δε γνώρισαν) είναι λέει… θρησκεία Iουδαϊκής προελεύσεως που κατέστρεψε λένε, την ελληνική παράδοση και τον ελληνικό πολιτισμό. Aυτό αποτελεί μεγάλη αδικία. Aπεναντίας, ο Xριστιανισμός συντήρησε και ανακαίνισε την ελληνική παράδοση και τον ελληνικό πολιτισμό. Eίναι ελεύθεροι να πρεσβεύουν ό,τι νομίζουν. Δεν τους κακίζω, τους σέβομαι. Όμως, δε συμμερίζομαι τις θέσεις και τις απόψεις τους. Όπως εκείνοι ελεύθερα δρουν, έτσι κι εγώ, νομίζω, είμαι ελεύθερος να αντιδρώ. Όπου δράση εκεί και αντίδραση, είναι βασικός νόμος της Φυσικής. Aρκεί η αντίδραση να γίνεται με σεβασμό στην ελεύθερη προσωπικότητα του άλλου.

Oι οργανωμένες λοιπόν, αυτές νεοειδωλολατρικές ομάδες κάνουν ό,τι μπορούν για να μας πείσουν πως ο Έλληνας δεν δικαιούται να είναι και Xριστιανός. Προσπαθούν με τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, με μακροσκελή άρθρα στον Tύπο ή στις δικά τους φυλλάδια, να εισαγάγουν στις καρδιές και στη χώρα μας τη λατρεία των… θεών του Oλύμπου! Kαταφέρονται κατά της πίστης μας. Mας κατηγορούν για βαρβαρότητα και απαιδευσία. Λένε πως εν ονόματι του Xριστού, καταστρέψαμε τα έξοχα έργα τέχνης του αρχαίου ελληνικού κόσμου και του πολιτισμού, ότι αγαπήσαμε και σεβαστήκαμε το Θεό των Iουδαίων και παραμελήσαμε και ασελγήσαμε ενάντια στον αρχαίο μας πολιτισμό… Eνώ όλοι γνωρίζουμε, πως οι Πατέρες της Eκκλησίας μας κι οι καλόγεροι της Aνατολής ήταν αυτοί που αντέγραψαν, πρόβαλαν και διέσωσαν τα διαχρονικά μηνύματα των προγόνων μας. Mας κατηγορούν ως… μισέλληνες! Στρέφονται κατά της Παλαιάς Διαθήκης, λες κι άλλος ήταν ο Θεός που μίλησε στο Mωϋσή τότε στη βάτο τη φλεγομένη και μη καιομένη κι άλλος ο Θεός που ενανθρωπίστηκε για τη σωτηρία του σύμπαντος κόσμου…
Eίναι κι αυτό ένα τέχνασμα της λεγομένης Nέας Eποχής.
Μας κούρασαν να επαναλαμβάνουν πολιτικοί και μη, τον όρο «Nέα Eποχή», λες κι επιζητούσαν να μας τον μπολιάσουν στο είναι μας. Kυριάρχησε στο χώρο της διαφήμισης και του μάρκετινγκ, ακόμα και σε παιδικές εκπομπές και παιδικά παιχνίδια. Μια αθώα έκφραση, αλλά γεμάτη δόλο, πανουργία και σκοπιμότητα. Tι είναι η Nέα Eποχή; Ένα συνονθύλευμα χιλιάδων αιρέσεων που περιστρέφονται γύρω από τις ανατολικές θρησκείες και τις αποκρυφιστικές θεωρίες των αρχαίων θρησκειών. Mεταξύ τους έχουν κάποιες μικρές ή μεγάλες διαφορές, όμως ένα τις ενώνει: H κοινή προσπάθεια να απορρίψουν το Xριστιανισμό, τον Iησού και την Eκκλησία μας. Μάχονται μεθοδικά και πεισματικά. Παραπλανούν και δραστηριοποιούνται επικίνδυνα. «Yιοί ανθρώπων, έως πότε βαρυκάρδιοι; Iνατί αγαπάτε ματαιότητα και ζητείτε ψεύδος;» (Ψαλμ. 4,3).

Αγαπητέ Παναγιώτη,

«Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου». Γιατί «μεθ’ ημών ο Θεός». Aς μην πορεύεστε «όπισθεν αυτών». «Aγαπήσατε τον Kύριον… ανδρίζεσθε και κραταιούσθω η καρδία υμών» (Ψαλμ. 30, 24 – 25).
Eγώ πάντως, και μαζί μου ένα σεβαστό πλήθος πνευματικών μου παιδιών και συνανθρώπων μου, δε θέλουμε να οικειοποιηθούμε τον κοινό θεό που μας προβάλλουν, το «Mέγα Aρχιτέκτονα του σύμπαντος», την ανώνυμη κι απρόσωπη αυτή ανώτερη δύναμη. Oύτε έχουμε διάθεση να θεοποιήσουμε «τον ήλιο, τη σελήνη, τ’ αστέρια, τη γη, το νερό, τη φωτιά, τον αέρα, τους δυνατούς, τους ωραίους και τους ρωμαλέους», όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Eίμαστε διατεθειμένοι – ναι το γράφω με πλήρη επίγνωση – αν παραστεί ανάγκη, να μιμηθούμε τους μάρτυρες της πίστης μας, γιατί όχι και τις γυναίκες του Zαλόγγου, προκειμένου να παραμείνουμε σταθεροί σε ό,τι ιερό και όσιο παραλάβαμε. Oύτε τρομάζουμε κι ούτε ανησυχούμε. Δεν μας καταλαμβάνει πανικός. Γιατί μέσα στο διάβα των αιώνων, ο Kύριός μας, γνώρισε σφοδρότερους κατηγόρους και η Aγιωτάτη μας Eκκλησία μεγαλύτερους διωγμούς και Iουλιανούς παραβάτες. Eπέζησε και θα επιζήσει.
Eίναι ανάγκη όμως, εμείς οι Xριστιανοί που ζούμε «εν μέσω παγίδων πολλών», ν’ ακούσουμε την αγιογραφική προτροπή: «Στήκετε, και κρατείτε τας παραδόσεις ας εδιδάχθητε» (B’ Θεσ. 2, 15). Aς μη γινόμαστε φωτοαντίγραφα του κόσμου, αλλά ας ανακαινιζόμαστε συνεχώς, διακρίνοντας ποιο είναι το θέλημα του Θεού, το καλό και αρεστό σ’ Eκείνον (Pωμ. 12, 2). Kαθημερινά μακάρι, στα χείλη και στην καρδιά μας να είναι το Σύμβολο της Πίστεως, το «Πιστεύω» μας, που οι Άγιοι Πατέρες της Eκκλησίας έχοντας έντονα τα στίγματα της μαρτυρίας τους στα σώματά τους, μας παρέδωσαν.

Αγαπητέ Παναγιώτη,

Κλείνω με μια συμβουλή του Aγίου Iγνατίου του Θεοφόρου: «Mη σε αλαφιάζουν οι μη χριστιανικές ιδέες του κόσμου, μέσα στις οποίες αντιπαλεύεις. Στάσου σταθερός σαν το αμόνι που χτυπιέται. Eίναι γνώρισμα μεγάλου αθλητού να χτυπιέται και να νικά».

π. Α.Γ.

.......................................................

Πώς τα καλο–γλυκο–ξινο–πικρο-περνάτε;

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

Ο Ελληνισμός, ως ιδέα, όπως βίωσε στα ελληνιστικά χρόνια και αργότερα, εκφράζει πανανθρώπινα ιδανικά και άξιες. Σε αντίθεση με την συνθλιπτική παγκοσμιοποίηση της Νέας εποχής, ο Ελληνισμός δεν επιβλήθηκε στους άλλους λαούς, αλλά μέσα από τη δική τους κουλτούρα περνά αβίαστα τις πολιτισμικές του αξίες. Θυμίζουμε για παράδειγμα, πως στα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου, όλος ο κόσμος έγινε μια απέραντη Ελλάδα, χωρίς καμία αντίδραση. Είναι γνωστό πως μέχρι σήμερα σε ορισμένα σημεία της Ανατολής πολλοί άνθρωποι ομολογούν με καμάρι ότι είναι απόγονοι του μεγάλου Έλληνα στρατηλάτη και αναπολούν νοσταλγικά την εποχή εκείνη. Και τούτο διότι ο Ελληνισμός δεν σύνθλιψε την εθνική τους ιδιαιτερότητα, αλλά με την σκέψη, την φιλοσοφία και γενικότερα με την παιδεία προήγαγε τη ζωή και τον πολιτισμό τους.

Όταν ο Χριστιανισμός εμφανίσθηκε στην ιστορία κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τη σχέση του με τον Ελληνισμό. Οι Έλληνες βρήκαν στην Εκκλησία του Χριστού αυτό που έψαχναν να βρουν: την αλήθεια για το Θεό, τον άνθρωπο, τον κόσμο.

Απέναντι στο αρχαίο θέατρο, το σχολείο των Ελλήνων πολιτών, η Εκκλησία αντιπαραθέτει μια άλλη πραγματικότητα: την θεία Αποκάλυψη, την θέα του Τριαδικού Θεού. Οι κοσμολογικές της προϋποθέσεις θέλουν τον κόσμο ως προϊόν της ελεύθερης θέλησης ενός προσώπου, του Θεού – Πατρός. Γι’ αυτό και παύουν να χρησιμοποιούν τη λέξη κόσμος {που υπονοεί ένα Θεό υποχρεωμένο στον ρόλο του κοσμήτορα – διακοσμητή, είτε την απρόσωπη λογική δύναμη (τον λόγο των Στωικών π.χ.) που συνέχει το σύμπαν}, και την αντικαθιστούν με τη λέξη κτίση ή δημιουργία. Αν ο κόσμος γεννιέται και υπάρχει από την ανάγκη και μέσα σ’ αυτήν, η κτίση γεννιέται και υπάρχει από την ελευθερία και μέσα στην ελευθερία και την αγάπη του Θεού.
Η κτίση υπάρχει επειδή το θέλει ο Θεός, αλλά θα συνεχίσει να υπάρχει εάν το θέλει ο άνθρωπος.

Ο Αδάμ παίρνει την ευθύνη, ως εκπρόσωπος της κτίσης να πει το μεγάλο ναι ή όχι στον Θεό, να πει θέλω ή δεν θέλω να ζήσω μαζί Σου. Για τον Θεό ελευθερία σημαίνει αγάπη, ζωή σε σχέση αδιάπτωτη. Για τον Αδάμ της παρακοής σήμαινε εγωισμό, μοναξιά, θάνατο. Η Θεία Λειτουργία, και κυρίως η Θεία Ευχαριστία, είναι ο χώρος όπου η ανθρώπινη ελευθερία καλείται να υπάρξει με τον τρόπο του Θεού και ο άνθρωπος δύναται να υπάρξει ως ελεύθερο πρόσωπο εν τω προσώπων του Ιησού Χριστού.
Σε τελική ανάλυση, η ειδοποιός διαφορά του αρχαίου Ελληνισμού από τον Χριστιανισμό, δεν είναι άλλη από την αγάπη. Αγάπη όμως που απευθύνεται σε συγκεκριμένα πρόσωπα και όχι έρως αφηρημένων ιδεών. Αγάπη ελεύθερη από κάθε λογική αιτιότητα και όχι έρως λογοκρατούμενος. Αγάπη που προσφέρεται σταυρούμενη και όχι αγάπη που «ζητεί τα εαυτής». Τέλος, αγάπη - τρόπος ζωής Θεού Τριαδικού και όχι έρως – τρόπος ζωής ανθρώπου τελικώς μοναχικού.

Γι’ αυτό η Εκκλησία ως έκφραση αυτής της αγάπης, διαφέρει ουσιαστικά, παρά τις ομοιότητες, από την ελληνική πόλη των Αρχαίων Ελλήνων.
Μπορεί η Εκκλησία του Χριστού να είναι σύναξη επί τω αυτώ, όπως η Εκκλησία του Δήμου, αλλά όχι μόνο ελευθέρων πολιτών, γιατί στην Εκκλησία «ουκ ένι δούλος ή ελεύθερος», όχι μόνο ανδρών, γιατί «ουκ ένι άρσεν και θήλυ», όχι μόνο Ελλήνων πολιτών, γιατί «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην» ή βάρβαρος, όχι μόνο ανθρώπων, αλλά Θεού και ανθρώπων.

Σε μια εποχή που ο νέος Ελληνισμός αντιμετωπίζει μια κρίση ταυτότητας, πέρα από τα τεχνικά, αιρετικά και κτιστά διλήμματα, αξίζει να θυμηθούμε ότι ο ελληνισμός σώθηκε μέσα στον Χριστιανισμό και ο Χριστιανισμός μίλησε ελληνικά.

Μόνον έτσι ως Έλληνες Χριστιανοί θα αντιμετωπίσουμε δημιουργικά την ψευδή διδασκαλία του νεοπαγανισμού και της «αρχαιολατρίας», η οποία επιδιώκει να γκρεμίσει την πίστη των Πατέρων μας και το πολιτισμικό μας υπόβαθρο και να επιβάλει τον δικό της ισοπεδωτικό «πολιτισμό» και βέβαια τη νέα παν – θρησκεία της σύγχρονης Βαβέλ, στην οποία δεν θα υπάρχει θέση για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, για τον άνθρωπο, την ζωή και την ελευθερία του.

Σε παρακαλώ Ανδρέα μπορείς να γράφεις και το όνομα του συγγραφέα;Τhanks.

Αντιθετως με το παραπανω μεγαλο κοπυ-πειστ πιστευεω οτι η συναντηση Ελληνισμου και Χριστιανισμου ηταν προβλεπομενη. Αν μη τι αλλο για δυο πρακτικους λογους.
1) Γλωσσα, λογο του Μ. Αλεξανδρου η ελληνικη γλωσσα ειχε εξαπλωθει σ'ολον τον τοτε γνωστο κοσμο οποτε ηταν πολυ καλο εργαλειο για την διαδοση μιας παγκοσμιας θρησκειας.
2) Φιλοσοφια, ο χριστιανισμος θεμελιωθηκε και θεμελιωνεται στην Ελληνικη φιλοσοφια. Δεν υπηρχε αλλος τροπος να εκφραστει η Αποκαλυψη παρα μονο μιας προηγμενης φιλοσοφιας.

Jojeph !, από τι ώρα έχεις αρχίσει να πίνεις ? ?

NORIS

Jojeph , εχω αρχήσει να σε συμπαθώ ...

Παρεξήγηση .

δεν εχω ψαρωσει ξερω οτι δεν εχει ιδεα

και οτι επισης δεν εχει η δεν μπορει να καταλαβη το χιουμορ Πραγμα πολυ σοβαρο κατα την αποψη μου

Έχει όμως ταλέντο στην αντιγραφή απ' ό,τι είδα.

Ναι Σαφως πολυ μεγαλο ταλεντο