ANTREAS None

Φύλο:
Ένταξη: Feb 24, 2006 Δημοσιεύσεις: 376 Κατοικίδιο
Euro: 1353 Items
|
Δημοσιεύθηκε: 23/04/2006 22:10 Θέμα δημοσίευσης: Πατήρ Αυγουστίνος Καντιώτης |
|
|
Πατήρ Αυγουστίνος Καντιώτης
ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΠΟ: http://www.pramnos.net/postx928-0-30.html
| perdiki έγραψε: |
| ANTREAS έγραψε: |
Φιλικότατα,
Παναγιώτης Μιχαλόπουλος
Τεχνολόγος Μηχανολογίας
Πτυχιούχος κατηχητής της Αποστολικής Διακονίας.
Χειροθετημένος Αναγνώστης (Από τον Σεβ. Επίσκοπο π. Αυγουστίνο). |
|
ΑΝΑΣΤΗΤΩ Ο ΘΕΟΣ! [Ψαλμ. 67:2]
Υπάρχουν εποχές κατά τις οποίες η κακία, στην αρχή σαν μικρή και ασήμαντη φαινομενικά, απλώνεται επικίνδυνα και παίρνει τεράστιες διαστάσεις και απειλεί τα πάντα. Άνθρωποι πονηροί που ούτε τους ανθρώπινους ούτε τους θείους νόμους λογαριάζουν, κατορθώνουν να αποκτούν κοσμική δύναμη και πλούτο, και να επιβάλλονται στους άλλους. Περιφρονούν τους ταπεινούς της γης, αδικούν χείρες και ορφανά, σφαγιάζουν τα δίκαια των αδυνάτων. Σαν λύκοι αιμοδιψείς ορμούν κατά της κοινωνίας. Η αρετή περιφρονείται ενώ η κακία χειροκροτείται και στεφανώνεται δημόσια. Ο Βαραββάς απελευθερώνεται και ο Ιησούς σταυρώνεται.
Όσοι ζουν σε τέτοιες εποχές ηθικής παρακμής και κοινωνικής αποσύνθεσης, βλέπουν σε εκατομμύρια περιπτώσεις τον θρίαμβο της κακίας και του ψεύδους, απορούν, αγανακτούν, καταεξανίστανται. Το δε χειρότερον, μη θέλοντες να εμβαθύνουν και να φιλοσοφήσουν πάνω στα ανθρώπινα θέματα, κλονίζονται σχετικά με την πίστη στην θεία πρόνοια. Πού είναι, λένε, ο Θεός; Αν υπήρχε Θεός, δεν θα άφηνε να θριαμβεύει η κακία και το ψέμα. Θα επενέβαινε και θα τιμωρούσε τους υβριστές και τους καταπατητές της ηθικής τάξης.
Ο Θεός δεν κοιμάται
Σε τέτοιες εποχές ο Θεός φαίνεται σαν να κοιμάται και να μη λαμβάνει γνώση του τι συμβαίνει εδώ κάτω στη γη. Η παρατεινόμενη σιωπή του Θεού κάνει τον Δαυίδ να αδημονεί, και σε στιγμή βαρυθυμίας και απογοήτευσης να απευθύνεται στο Θεό και να λέει: «Ξύπνα, γιατί κοιμάσαι Κύριε; Σήκω και βοήθησέ μας και λύτρωσέ μας» [Ψαλμ. 43:24 και 27].
Αλλά ο Θεός, όπως λέει ο προφήτης Ιερεμίας, δεν είναι σαν άνθρωπος που κοιμάται. Δεν είναι άνθρωπος αδιάφορος και κοιμώμενος. [βλ. Ιερ. 14:9]. Όχι. Δεν κοιμάται ο Θεός. Όπως λέει αλλού ο ψαλμωδός «δεν νυστάζει και δεν κοιμάται αυτός που προστατεύει τον Ισραήλ. (Ψαλμ. 120:4). Δεν ξεφεύγει από την προσοχή του το παραμικρό από όσα συμβαίνουν στον φυσικό και ηθικό κόσμο. Εάν για κάθε παράβαση του ηθικού νόμου επενέβαινε αμέσως, εάν για κάθε παραβάτη εξαπέστελνε και ένα κεραυνό του, ποιος θα έμενε πάνω στη γη; Μακρόθυμος ο Κύριος όσο δεν μπορούμε να φανταστούμε. Ανατέλλει τον ήλιο επί πονηρούς και αγαθούς. Και αναβάλει την τιμωρία για λόγους, τους οποίους αυτός μόνο γνωρίζει ακριβώς. Αναβάλλει, κυρίως επειδή περιμένει τη μετάνοια των αμαρτωλών. Αλλά όταν το κακό φτάσει πλέον στο έπακρον, και γίνει υπερήφανο, αναιδές, θρασύ και ιταμό, και βάλλει κατά της Θεότητας… όταν ο αλαζόνας εκθρονίζει το Θεό και ενθρονίζει στη θέση του Θεού το άθλιο εγώ του, και αξιώνει από τους συνανθρώπους του τιμές, οι οποίες αρμόζουν μόνο στο Θεό, ο οποίος στα μάτια των πολλών φαίνεται σαν να αδιαφορεί και να κοιμάται, εξεγείρεται. Η οργή του εξάπτεται. Και «φοβερό είναι το να πέσει κανείς στα χέρια του Θεού του ζώντος» [Εβρ. 10:31]. Διότι ποιος μπορεί να αντισταθεί στο Θεό;
Ηγέρθη ο Κύριος
Θέλετε να δείτε το θρίαμβο της αρετής και της αλήθειας σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια; Επισκεφτείτε νοερά μαζί με τις μυροφόρες γυναίκες τον τάφο του Κυρίου, όπου οι άσπονδοι εχθροί νόμιζαν, ότι θα παρέμενε διαπαντός ο Ιησούς. Κανένας δεν μπορούσε να αποκυλίσει το μεγάλο λιθάρι από τη θύρα του μνημείου. Βάναυσοι Ρωμαίοι στρατιώτες φύλαγαν σκοπιά στον τάφο, έτοιμοι να διαπεράσουν με τη λόγχη οποιονδήποτε θα τολμούσε να πλησιάσει εκεί. Η νίκη του συνασπισμένου κακού για την εξόντωση του Ιησού φαινόταν οριστική. Αλλά πόσο μεγάλη ήταν η πλάνη τους! Ο τάφος δεν μπορούσε να κρατήσει τον αρχηγό της ζωής. Ο λίθος εκτινάχτηκε. Οι στρατιώτες έντρομοι έπεφταν χάμω και εγκατέλειπαν τον τάφο. Αστραποβόλος άγγελος μετέδιδε το μέγα μήνυμα: ηγέρθη ο Κύριος [πρβλ. Ματθ. 28:6].
Όταν βλέπει κανείς τους Ρωμαίους στρατιώτες να τρέμουν και να πέφτουν χάμω και να φεύγουν… όταν βλέπει τους γραμματείς και φαρισαίους να τρέμουν ακούγοντας το όνομα του αναστημένου Κυρίου… όταν βλέπει ότι Πιλάτοι και οι Ηρώδες πεθαίνουν άδοξα… όταν βλέπει τα εκατομμύρια των Ιουδαίων μετά την απερίγραπτη καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο να εκσφενδονίζονται, ως από βίαιους άνεμους, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντος, χωρίς παρτίδα, χωρίς ναό, χωρίς τόπο ανάπαυσης… όταν βλέπει κανείς, ότι και μετά ταύτα πολέμιοι του αναστημένου Κυρίου, με το ξίφος και με τη γραφίδα επιχειρήσαντες να εκριζώσουν την πίστη του, βρήκαν τέλος παραδειγματικό… όταν βλέπει κανείς όλα αυτά, τότε αυτόματα στη γλώσσα έρχεται ο προφητικός λόγος του Δαυίδ: «Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν» [Ψαλμ. 67:2].
Οι εχθροί διασκορπίζονται
Στην ιστορία του Ισραήλ διαβάζουμε, ότι, οσάκις η κιβωτός της διαθήκης, η οποία πάντοτε προπορευόταν του στρατοπέδου, έμελλε να ξεκινήσει, ο Μωυσής στρεφόταν προς αυτήν και έλεγε: «Εξεγέρθητι, Κύριε και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί σου, και φυγέτωσαν πάντες οι μισούντες σε» [Αριθμ. 10:34]. Αλλά και στην ιστορία του πολυπαθούς ελληνικού Έθνους διαβάζουμε, ότι όταν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός κατά την έναρξη της επανάστασης του 1821 στη μονή της Αγίας Λαύρας ευλόγησε τα όπλα των επαναστατών, κραύγασε: «Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού!». Ο τίμιος σταυρός ως άλλη κιβωτός προηγείτο του ελληνικού στρατοπέδου. Ναύτες επίσης και στρατιώτες νικώντες στις μάχες εναντίον του πολυάριθμου εχθρού ψάλανε τον ψαλμικό αυτό στίχο ως παιάνα θριάμβου του σταυρού κατά της ημισελήνου. Τα βουνά και τα πέλαγα αντηχούσαν από την κραυγή: «Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού!».
Η πατρίδα μας, εξελθούσα ελεύθερη μέσα από τα αίματα των αείμνηστων εκείνων ηρώων, είναι μια μικρή χώρα μέσα στον σύγχρονο κόσμο…. Αλλά εφόσον η μικρή αυτή χώρα είναι Έθνος χριστοφόρο, εφόσον οι κάτοικοί της πιστεύουν στον αναστημένο Κύριο και εκδηλώνουν ενεργά την πίστη τους, καμία ανησυχία για το μέλλον της δεν υπάρχει. Και στις μεγαλύτερες δοκιμασίες και αν βρεθεί, και στο χείλος της αβύσσου και αν φτάσει, θα έχει σύμμαχο το Θεό και θα νικάει κάθε δυσχέρεια, κάθε εμπόδιο, κάθε πολέμιο. Και νικώσα και θριαμβεύουσα και προκαλούσα το θάμβος των εθνών θα ψάλει, όπως και πιο παλιά, το θείο παιάνα: «Αναστηθώ ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού!».
Πόσες φορές η Ελλάδα έφτασε στο χείλος της αβύσσου, και ξαφνικά ο Θεός αντέστρεψε τη φορά των πραγμάτων και έσωσε την Ελλάδα!
Η Ελλάδα πίπτουσα εγείρεται κάθε φορά με τη δύναμη του αναστημένου Κυρίου, και τότε το «Χριστός ανέστη» συνοδεύεται από το «Ελλάς ανέστη».
(Μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης) |
|