Δημοσιεύθηκε: 13/06/2006 09:49 Θέμα δημοσίευσης: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980...
(χαριστικά και σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1970...)
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε τρεις ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το
αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstation, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.
Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...
Δημοσιεύθηκε: 13/06/2006 10:11 Θέμα δημοσίευσης: Re: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980...
Mετά από αυτό φίλε Νίκο μου'ρχεται να αρχίσω να πετάω τον "πολιτισμό" από το παράθυρο....χαχαχαχαχα!!!
Πολύ καλό!!!!Έτσι ακριβώς ήταν τα πράγματα και αυτά που βλέπουμε τώρα με τα σημερινά παιδιά δεν είναι τα χειρότερα...έρχονται και άλλα... _________________ ...με τον καιρό να'ναι κόντρα...
Δημοσιεύθηκε: 13/06/2006 10:51 Θέμα δημοσίευσης: Re: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980...
ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΄80 ΑΛΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΧΩ ΠΡΟΛΑΒΕΙ .ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΓΙΝΑΜΕ ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ" ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΑΣ ΗΣΥΧΑ. ΤΟ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΑΚΟΜΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΑ ΑΝ ΚΑΙ ΟΣΟ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΕΔΩ ΧΑΛΑΝΕ.
Δημοσιεύθηκε: 13/06/2006 14:24 Θέμα δημοσίευσης: Re: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980...
εγω καταφερα να προλαβω το Πολυδροσο γειτονια,γεματο οικοπεδα αδεια,που παιζαμε ολα τα παιδια μαζι.δεν ειχαμε πολυκατοικιες,εκτος απο δυο και ειμασταν ολοι μια μεγαλη παρεα.κρυφτο,αμπαριζα,κουκουναροπολεμο,σπιτακια πανω στα δεντρα,ποδοσφαιρο,ξυλο καμια φορα,μα πανω απ'ολα παιδια!!τωρα τα βλεπω στην παιδικη κατω απο το σπιτι μου,το καθενα να παιζει μονο του και σκευτομαι ποσο τυχεροι ημασταν εμεις.δεν φταινε ομως τα παιδια,αλλα αυτοι που δεν τ'αφηνουν να ειναι πλεον παιδια!! _________________ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ
http://groups.yahoo.com/group/Porto_Kanetos/
Δημοσιεύθηκε: 14/06/2006 00:07 Θέμα δημοσίευσης: Re: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980...
Ιταλιάνα, έχεις δει παιδί στην παιδική χαρά να παίζει ηλεκτρονικο; Εγώ το είδα και καράφλιασα.
Και μαμά άλλου παιδιού που το είχε ντυμένο στην τρίχα και όμοια με αυτήν... (αν είστε Θεοί) να το κηνυγάει να μην παίξει και λερωθεί ή σκίσει τη φιρμάτη φορεσιά του....
Τότε τι το βγαλες κυρά μου;
Αλλά πώς θα δούνε οι άλλες μάνες τι καλοντυμένο είναι το δικό μας παιδί;
Εγώ θυμάμαι να χαίρομαι που γύριζα μέσα στη λάσπη και στα γδαρσίματα από τα πεσίματα και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς.
Κάθε μέρα έραβε η μάνα μου τις φόρμες που είχαμε αποκλειστικά για παιχνίδι και κάθε μέρα μας έπλενε και έβριζε που γινόμασταν σα γουρούνια.
Και τώρα γυρνάω στο σπίτι και βλέπω την παιδική χαρά που μας τη γκρεμίζει ο δήμος...
Δημοσιεύθηκε: 14/06/2006 00:10 Θέμα δημοσίευσης: Re: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980...
Ακόμα θυμάμαι το ξύλο που έφαγα από τη μάνα μου επειδή σκαρφάλωνα σε δέντρα και πήδαγα από ταρατσάκι σε ταρατσάκι και επειδή έκανα τσουλήρθα στα χόρτα με τον πισινό μου και άντε να βγει το χρώμα από τα ρούχα...
Δημοσιεύθηκε: 14/06/2006 07:11 Θέμα δημοσίευσης: Re: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980...
που μας ταξιδεψες που μας πηγες ? Σε εκεινα τα ωραια ανεμελα χρονια οπου η αθωοτητα και η μη υπαρξη της τηλεορασης αφηνε τον κοσμο μας στην φαντασια και στη δραση χωρις φοβο, χωρις υποψιες.Εκει οπου υπηρχε η γειτονια , εκει οπου υπηρχε η αγνοια με την καλη ενοια και συνεπως υπηρχε η ανεμελια.Εκει που θα θελα να μεγαλωσουν και τα δικα μου παιδια μα δυστυχως η ενοια της εξελιξης μας εκλεισε στους τεσσερις τοιχους.Και το ξυλο οταν καναμε ζαβολια ?εκεινη η παντοφλια που ερχοταν απο το πουθενα με το ενοχο βλεμα ,καθως ξεραμε οτι φταιξαμε. Και τι παθαμε? Κανενα ψυχολογικο προβλημα μεγαλωσαμε προχωρησαμε και η ξυλια ηταν χαδι και συνετισμος Και τωρα? τωρα τα παιδια μας εχουμε φτασει σε σημειο να τρεχουμε στους ψυχολογους με το παραμικρο, μην ετσι ,μην αλλιως και μετα τα παιδια μας ειναι μη μου απτου! Δεσμοι φιλιας μεσα απο το κρυφτο, την Πινακωτη, το κουτσο,δεσμοι ανθρωπινης επαφης που τωρα εξαργυρονονται σ ενα μηχανημα υπολογιστη. Πασαρελα τα καναμε σημερα τα παιδια μας. _________________ Να σαλταρω ή να σαλπαρω?
www.spiti.pblogs.gr
Δημοσιεύθηκε: 15/06/2006 00:14 Θέμα δημοσίευσης: Re: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980...
άστα Γιώτα και σήμερα είδα σε ένα φιλικό σπίτι ένα μούλικο 3 ετών να χτυπάει τους γονείς του επειδή κάτι ήθελε και δεν του το κάνανε. Και το αντιμετώπιζαν ως εντελώς φυσικό.
Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.
Θα τολμούσαμε εμείς να κάνουμε κάτι τέτοιο και δε θα μας έβαζαν οι γονεις μου 10 μέρες νηστικούς και κλειδωμένους στο δωμάτιο...
Άσε που η μάνα μου θα μου είχε κάνει τον πισινό κοκκινοκαταμαυρομπλε από την παντοφλιά....
Δημοσιεύθηκε: 15/06/2006 13:47 Θέμα δημοσίευσης: Re: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980...
Aυτο το φυσικο μας εφαγε με τα δηθεν ψυχολογικα τραυματα .Και γινανε πως γινανε Δεν λεμε αλλα μια παντοφλια καλο κανει...Εμεις τι παθαμε δηλαδη που τρωγαμε ξυλο και στο σχολειο και στο σπιτι? ενιοτε αναλογα τη ζαβολια...και καναμε ζαβολιες δεν μπορω να πω...Δεν ειμαι υπερ του ξυλου αλλα και αυτο το μη θα παθη ψυχολογικα ακομα και για το μαλωμα μου ρχεται καπως απο τα αποτελεσματα που βλεπω. _________________ Να σαλταρω ή να σαλπαρω?
www.spiti.pblogs.gr
Δημοσιεύθηκε: 14/08/2006 22:05 Θέμα δημοσίευσης: Re: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980...
Nikos K έγραψε:
(χαριστικά και σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1970...)
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε τρεις ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το
αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstation, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.
Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...
(Ευχαριστώ Δημήτρη)
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: Ontas tou '70. Poso me ekfrazei h frash sou Niko. Tote htan ola aly8una. Isws na perimenoume naxa na ginoun opws htan. Ekfrazame ta sunais8hmata mas opws ta niw8ame, gnhsia. Twra.......
Pragmatika einai tyxh na megalwseis san paidi, pragma spanio.
Δημοσιεύθηκε: 19/08/2006 23:09 Θέμα δημοσίευσης: Re: Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980...
Στο ιδιο μηκος κυματος, βρηκα στο σφινακι ενα κειμενο που 8ελω να το παραθεσω σε αυτη την ενοτητα, γιατι κατι επιασε το ματι μου περι βιας, παντοφλας κτλ. Πιστευω, πως ειναι ανεξαρτητο απο ηλικιακα ορια:
"Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια. Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον. Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά. Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποία ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο. Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί. Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του. Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ' το πεζοδρόμιο. Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε: -«Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν. Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.» «Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου. Οι φίλοι είναι σπάνιοι, σε κάνουν να γελάς και σου φτιάχνουν το κέφι. Πάντα είναι διαθέσιμοι να σε ακούσουν όταν το χρειάζεσαι, σε αγαπάν και σε δέχονται στο σπίτι τους.» Δείξε στους φίλους σου πόσο τους νοιάζεσαι. Για να τελειώσουμε: «Μία από τις χαρές της φιλίας είναι να ξέρεις ποιόν να εμπιστευτείς» (Alejandro Manzoni) Κάτι ακόμη για να συλλογιστείς. -Δώσε στον κόσμο περισσότερα από ότι περιμένει και κάντο με χαρά. -Όταν λες «σε αγαπώ» να το λες με σοβαρότητα. -Όταν λες «συγνώμη» κοίτα το άλλο άτομο στα μάτια. -Μην περιγελάς τους άλλους για τα όνειρά τους. -Μπορεί να βγεις πληγωμένος, αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να ζήσεις την ΖΩΗ. -Μην κρίνεις τους άλλους από αυτούς που τους περιτριγυρίζουν. -Μίλα αργά, αλλά σκέψου γρήγορα. -Αν κάποιος σου κάνει μια ερώτηση στην οποία δεν θέλεις να απαντήσεις, χαμογέλα και ρώτα τον : «Γιατί θέλεις να μάθεις;» . -Να θυμάσαι ότι η πιο μεγάλη αγάπη και οι πιο μεγάλες επιτυχίες απαιτούν μεγάλα ρίσκα. -Όταν χάνεις να μαθαίνεις το μάθημά σου. -Να θυμάσαι το τρία Σ: Ο σεβασμός για τον εαυτό σου Ο σεβασμός για τους υπόλοιπους Η σοβαρότητα στις πράξεις σου -Μην επιτρέψεις μια μικρή παρεξήγηση να χαλάσει μια μεγάλη φιλία -Χαμογέλα όταν σηκώνεις το τηλέφωνο, έτσι ώστε το άτομο που τηλεφωνεί να το αισθανθεί από τον τόνο της φωνής σου. -Να δίνεις σημασία στις λεπτομέρειες. -Να θυμάσαι ότι το να μην αποκτάς πάντα αυτό που θέλεις, είναι μερικές φορές τυχερό."
Προσθηκη στα αγαπημενα Αποστολη θεματος. Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης You can attach files in this forum You can download files in this forum