Στα εργοστάσια του Άϊ-Βασίλη

Το 75% των παιχνιδιών που θα πουληθούν φέτος σ’όλο τον κόσμο τα Χριστούγεννα, έχει φτιαχτεί στην Κίνα, από εργάτες που δουλεύουν έως 15 ώρες τη μέρα για 1-2 ευρώ.
Η Σινγκ Σινγκ είναι μία από αυτούς. Έφτασε στο εργοστάσιο 18 ετών με μοναδικά υπάρχοντα λίγα ρούχα και ένα χαρτάκι με τη διεύθυνση του εργοστασίου. Σήμερα μοιράζεται ένα δωμάτιο 20 τμ με 11 συναδέλφους της. Μία ντουζιέρα και 2 τουαλέτες αντιστοιχούν σε 50 εργάτες. Η τηλεφωνική επικοινωνία με την οικογένεια της σπανίζει λόγω κόστους και το 1/3 του μισθού της το δίνει για τα έξοδα της διαμονής. Δουλεύει 13-15 ώρες τη μέρα. Αν είναι τυχερή παίρνει μία μέρα άδεια το μήνα. Ο μηνιαίος μισθός της ανέρχεται στα 60 ευρώ, μείον τα 20 για τη διαμονή και μείον 9 για το φαγητό στην άθλια καντίνα. Μόνο όταν αμείβεται τις υπερωρίες της μπορεί να στείλει περίπου 15 ευρώ στην οικογένεια της. Δεν γνωρίζει τι θα πει 13ος μισθός και ούτε τι σημαίνει συνδικαλιστική εκπροσώπηση.
Χτίστηκαν 300 επιπλέον εργοστάσια σαν αυτό που δουλεύει η Σινγκ μέσα στον τελευταίο χρόνο, στα οποία θα παράγεται το 60% των κινέζικων παιχνιδιών. Μόνο σε αυτή τη βιομηχανία ζουν 200000 εργάτριες στην πλειοψηφία τους από 16 ως 25 ετών. Συνθήκες εργασίας απάνθρωπες. Η θερμοκρασία μερικές φορές ξεπερνά τους 37 βαθμούς, αναθυμιάσεις από χρώματα και κόλλες. Μία μέρα δουλειάς πληρώνεται 2,5 ευρώ. Σε άλλο εργοστάσιο ο εργάτης πρέπει να παραδίδει ένα κουκλάκι κάθε 3,23 δευτερόλεπτα. Όσοι κάνουν περισσότερο βλέπουν το ημερομίσθιο τους να κατεβαίνει στα 1,15 ευρώ.
Οι έλεγχοι από ξένες πολυεθνικές έχουν καταντήσει καλοστημένες τελετουργίες αφού ειδοποιούν τον ιδιοκτήτη και αμέσως δασκαλεύονται οι εργάτες στο τι θα πουν. «Όλα είναι πιο καθαρά και το φαγητό της καντίνας τρώγεται. Οι επιστάτες φωνάζουν λιγότερο.», λέει η Σινγκ για τις μέρες ελέγχουν. Μία κοπέλα δίπλα της λέει: «αν ήμουν ομορφότερη θα μπορούσα να φύγω από δω και να δουλέψω σε οίκο ανοχής. Η δουλειά εκεί δεν είναι πιο σκληρή αλλά πληρώνεσαι 10 φορές καλύτερα.»…

(πηγή: περιοδικό Κ της Καθημερινής)