Οι ατάκες ενός σεφ

Επειδή όλοι τρώμε, νομίζουμε ότι όλοι ξέρουμε.

Ένας μάγειρας έχει την υποχρέωση να γνωρίζει τα διάφορα προϊόντα και την ιστορία του γαστρονομικού πολιτισμού.

Η υψηλή μαγειρική είναι ένα επάγγελμα που απαιτεί κάτι σαν τον όρκο αγαμίας των ιερέων, χρειάζεται φοβερή αφοσίωση.

Η ζωή ενός μάγειρα, όταν του αρέσει η δουλειά του, είναι εξαίρετη αλλά δεν παύει να είναι σκλαβιά.

Πρέπει να αντιμετωπίζεις την μαγειρική σαν συγκίνηση, σαν μαγεία. Το σημαντικό για όσους γεύονται την μαγειρική δεν είναι να καταλάβουν. Το τριαντάφυλλο δεν το καταβαίνεις. Σου αρέσει ή δεν σου αρέσει.

Φεράν Αντριά
(Ισπανός σεφ-πρωτοπόρος της γαστρονομίας που εμπνέεται από τη φιλοσοφία, με στόχο την προσαρμογή και αποδόμηση γνωστών καλών φαγητών)

Ο Φεράν Αντριά εξηγεί : «Το 1995, προχώρησα στη φιλοσοφία της αποδόμησης. Με την αποδόμηση παίρνουμε ένα παραδοσιακό φαγητό και το παρουσιάζουμε με έναν τρόπο που το καθιστούμε αγνώριστο. Αλλά όταν το δοκιμάζουμε, καταλαβαίνουμε αμέσως τη γεύση ενός γνώριμου πιάτου. Στο παράδειγμα του κοκκινιστού, φτιάχνεις σούσι το μοσχαρίσιο κοκκινιστό κρέας, έτσι που να μην καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για το παραδοσιακό κοκκινιστό. Έως ότου πάρει την πρώτη μπουκιά».

Πηγή : http://www.chefinlove.gr

Κάτι που μου είχε πει ένας μάγειρας κάποτε ήταν οτι "οι μάγειρες λέγονται και γιατροί επείδή γιατρεύουν την πείνα". Μου φάνηκε πραγματικά ποιητικό εκείνη την ώρα, ιδιαίτερα επειδή πεινούσα.

Πάντος είναι γεγονός οτι είναι παρεξηγημένο το επάγγελμα του μάγειρα. Οι άνθρωποι αυτοί, εκτός από το οτι βρίσκονται σε μια κουζίνα όλη μέρα και δεν βλέπουν άλλο κόσμο εκτός από τα γκαρσόνια μέχρι αργά το βράδυ, είναι υπεύθηνοι για όλα, από το να πάρουν τα υλικά και το πώς θα μαγειρευτεί το φαγητό μέχρι το πώς και πόσο σύντομα θα σερβιριστεί. Δύσκολη δουλειά για πολύ οργανωτικά άτομα.