Απόψεις περί κακού...

Ένας πανεπιστημιακός καθηγητής σε ένα ινστιτούτο υψηλού επιπέδου προκάλεσς τους σπουδαστές του με αυτήν την ερώτηση: "Είναι ο Θεός δημιουργός των πάντων;". Ένας σπουδαστής απάντησε θαρραλέα: "Ναι! Ο Θεός δημιούργησε τα πάντα".
Ο καθηγητής συνέχισε: "Εάν ο Θεός δημιούργησε τα πάντα, συνεπάγεται ότι δημιούργησε και το Κακό. Δεδομένου ότι το Κακό υπάρχει και αφού οι πράξεις μας καθορίζουν ποιοί είμαστε, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Θεός είναι κακός". Ο σπουδαστής έμεινε σιωπηλός και δεν αποκρίθηκε στο υποθετικό συμπέρασμα του καθηγητή. Ο καθηγητής, αρκετά ευτυχής με τον ευατό του, καυχήθηκε στους σπουδαστές ότι είχε αποδείξει ακόμα μία φορά ότι η χριστιανική πίστη είναι ένας μύθος.
Ένας άλλος σπουδαστής σήκωσε το χέρι του και είπε: "Μπορώ να σας υποβάλω μία ερώτηση κύριε καθηγητά;"."Φυσικά" απάντησε ο καθηγητής.
Ο σπουδαστής σηκώθηκε όρθιος και ρώτησε:
"Κύριε καθηγητά το κρύο υπάρχει;". "Τι είδους ερώτηση είναι αυτή; Φυσικά και υπάρχει. Εσύ δεν έχεις αισθανθεί κρύο;".
Ο νεαρός σπουδαστής απάντησε: "Στην πραγματικότητα, κύριε, το κρύο δεν υπάρχει. Σύμφωνα με τους νόμους της Φυσικής, αυτό που θεωρούμε κρύο είναι στην πραγματικότητα η απουσία θερμότητας. Απόλυτο μηδέν (-460 Φ) είναι η συνολική απουσία θερμότητας και κάθετι γίνεται αδρανές και ανίκανο να αντιδράσει σε εκείνη τη θερμοκρασία. Το κρύο δεν υπάρχει. Έχουμε δημιουργήσει αυτή τη λέξη για να περιγράψουμε πως αισθανόμαστε εάν δεν έχουμε καμία θερμότητα".
Ο σπουδαστής συνέχισε: "Κύριε καθηγητά, το σκοτάδι υπάρχει;". Ο καθηγητής αποκρίθηκε: "Φυσικά". Ο σπουδαστής απάντησε: " Άλλη μία φορά κάνετε λάθος, κύριε, ούτε το σκοτάδι υπάρχει. Το σκοτάδι είναι στην πραγματικότητα η απουσία φωτός. Το φως μπορούμε να το μελετήσουμε, το σκοτάδι όχι. Στην πραγματικότητα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το πρίσμα Νewton για να αναλύσουμε το λευκό φως σε πολλά χρώματα και να μελετήσουμε τα διάφορα μήκη κύματος κάθε χρώματος. Δεν μπορείτε να μετρήσετε το σκοτάδι. Μία απλή ακτίνα φωτός μπορεί να σπάσει σε έναν κόσμο του σκοταδιού και να το φωτίσει.
Πώς μπορείτε να ξέρετε πως το σκοτάδι απλώνεται σε έναν χώρο; Μετρώντας την ποσότητα του παρόντος φωτός; Έτσι δεν είναι; Το σκοτάδι είναι ένας όρος που χρηρισοποιείται από το άτομο για να περιγράψει τι συμβαίνει όταν δεν υπάρχει παρουσία φωτός". Τέλος, ο νεαρός σπουδαστής ρώτησε τον καθηγητή: "Κύριε, το Κακό υπάρχει;".
Αβέβαιος ο καθηγητής αποκρίθηκε: "Φυσικά, όπως έχω πει ήδη. Το βλέπουμε στα καθημερινά πράγματα της ανθρώπινης απανθρωπιάς, στο πλήθος εγκλημάτων και βίας που υπάρχει παντού στον κόσμο. Αυτές οι εκδηλώσεις δεν είναι παρά μόνο αυτό, η εκδήλωση του Κακού". Ο σπουδαστής απάντησε: "Το Κακό δεν υπάρχει,κύριε, ή, τουλάχιστον, δεν υπάρχει από μόνο του. Το Κακό είναι η απουσία του Θεού. Είναι ακριβώς όπως το σκοτάδι και το κρύο, μία λέξη που το άτομο έχει δημιουργήσει για να περιγράψει την απουσία του Θεού. Ο Θεός δεν δημιούργησε το Κακό. Το Κακό είναι αποτέλεσμα που προκύπτει όταν το άτομο δεν έχει την αγάπη του Θεού παρούσα στην καρδιά του. Είναι όπως το κρύο που έρχεται όταν δεν υπάρχει καμία θερμότητα ή το σκοτάδι που έρχεται όταν δεν υπάρχει κανένα φως". Ο καθηγητής κάθισε στην έδρα του. Το όνομα του νεαρού σπουδαστή, Αλβέρτος Αϊνστάιν.

πηγή:
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, 8/7/2007

Είχε δίκιο ο τότε φοιτητής και μετέπειτα μπαμπάς της θεωρείας της σχετικότητας. Όμως ούτε και "καλό" υπάρχει ούτε και "Θεός". Κι αυτά ονόματα είναι που δίνουμε στα θετικά μας συναισθήματα.
Υπερεκτιμόντας το λεγόμενο "καλό" όμως σαν απόλυτη αξία που ορίζει όλα τα υπόλοιπα πράγματα, αγνοούμε οτι και το λεγόμενο "κακό", υπάρχει σε ίδιο βαθμό και μας ορίζει σαν ατελή όντα όπως είναι άλλωστε όλα γύρω μας. Πώς θα όριζε για παράδειγμα ο Άινστάιν την βία; Ως έλλειψη αγάπης; δεν νομίζω. Η φύση είναι πολύ πιο περίπλοκη απο ότι μπορούν οι φυσικοί να εξηγήσουν. Υπήρχε άλλωστε εκατομμύρια χρόνια πρίν από αυτούς.

To απόλυτο καλό δεν γεννάει τη φύση, τον άνθρωπο, το σύμπαν. Μια ενέργεια όμως, όποιας μορφής μπορεί να γεννήσει στο πέρασμα του χρόνου πολλά.

Περιτό να πω πως ο διάλογος μεταξύ Καθηγητή
και Αινστάιν είναι εντελώς φανταστικός και αγγίζει
τα όρια του μυθεύματος.

Όταν πήγαινε ο Άινστάιν σχολείο και Πανεπιστήμιο
δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να τολμούσε καθηγητής
από έδρα να τοποθετηθεί έτσι ούτε περίπτωση
ένας μαθητής να διαφωνήσει κατ αυτόν τον τρόπο
και να "ταπώσει" τον καθηγητή.

Μάλλον δεν ξέρετε ποια ήταν η μαθητική και φοιτητική
καριέρα του Αλβέρτου και τι είχε τραβήξει ο άνθρωπος
και σε τι εκτίμηση τον είχαν οι καθηγητές του.

Δεν ξέρω λεπτομέρειες είναι αλήθεια. Αλλά αυτή κιόλας τη στιγμή το ψάχνω. Το μόνο που ξέρω είναι οτι αναγκάστηκε να φύγει από την Γερμανία με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και οτι την ατομική βόμβα δέν την εφήυρε αυτός απλά κάποιοι άλλοι βασίστηκαν στις θεωρείες του για να την φτιάξουν.

Είσαι υπέρ ή κατά της ζωής;

Έτσι απλά, απάντησε σε αυτή την ερώτηση για να μάθεις αν είσαι κακός ή καλός. Αλλά ειλικρινά, με καρδιά και νου.

Ότι στρέφεται κατά της ζωής είναι το κακό και το καλό το αντίθετό του.
Όλα τα άλλα είναι παράγωγα.... αλλά αυτά βλέπεις και όχι τη ρίζα. Αν αντιστρέψεις τη πορεία ή την προχωρήσεις, θα δεις αν κάτι είναι καλό ή κακό. Οι φυσικοί νόμοι για παράδειγμα, που λειτουργούν άσχετα με την έννοια που δίνουμε εμείς στο καλό και στο κακό, γιατί δεν αλλάζουν; Είναι καλοί ή κακοί; Αν δούμε τα αποτελέσματά τους όμως και τη πορεία τους, τις μεταβολές τους και τις αλλαγές τους εξαιτίας των δικών μας παρεμβάσεων, τότε θα δούμε και το σκοπό τους. Που είναι βέβαιο ότι είναι ο σωστός, άρα και ο καλός.

Επίσης να σημειώσω, ότι το κακό και το καλό, δεν είναι αόριστες έννοιες και δεν είναι συναισθήματα. Είναι η αντίληψη της ύπαρξης και της μη ύπαρξης. Για αυτό και ο ανθρώπινος νους, μικρός μέσα στο ατέλειωτο σύμπαν, τους δίνει υποκειμενική αξία, ανάλογα με το συμφέρον του. Για αυτό για κάποιον το καλό είναι έτσι και για τον άλλον καλό.
Καλό λένε ότι θέλουν και οι τέκτονες για παράδειγμα καλό και οι μη τέκτονες. Οι μεν σκοτώνουν το κόσμο και στήνουν πολέμους και οι άλλοι είναι τα θύματα και το βλέπουν ως κακό όλο αυτό.
Όμως, πέραν της δικής μας κρίσης και επειδή υπάρχουν πράγματα που ακόμη δεν έχουμε γνωρίσει ή αντιληφθεί, υπάρχει ορισμός καλού και κακού. Εμείς καταλήγουμε συνήθως στο τι είναι, εκ του αποτελέσματος, αφού είμαστε αδύναμοι και ανήμποροι να καταλάβουμε όλες τις παραμέτρους σε ένα γεγονός.

Προσωπικά, πιστεύω ότι υπάρχει γεννετική προδιάθεση. Οπότε κάποιοι από εμάς, όσο κι αν επίκτητα δράσει το περιβάλλον επάνω μας, δε θα καταλάβουμε ποτέ ποιο είναι το ένα και ποιο το άλλο.