τα πεζά του Μαράκου

το πρώτο ΟΧΙ

Επειδή η Ιστορία δεν είναι αντικειμενική εκ των πραγμάτων και επειδή οι περισσότεροι σε τούτο το βιλαέτι έχουνε γνώμη ακόμα και για γεγονότα που δεν έζησαν,έτσι και εγώ εστω κι αγένητος τότε,θα εκφέρω και την δική μου γνώμη μου για το γνωστό ΟΧΙ και ποιός το πρωτόπε.
Δημοκρατία άλλωστε έχουμε και μπορούμε να λέμε και να γράφουμε ότι κατεβάσει η κούτρα μας..
Λοιπόν, όλα ξεκίνησαν από ένα διανυκτερεύον περίπτερο στο Κολωνάκι,εκει κοντά στους καφενέδες που την αράζανε οι ξενύχτηδες με τα γκομενάκια τους και μετά ντουγρού για ….Αχ τι ωραία εποχή,για τους λίγους και παραλήδες ,αν και όλες οι εποχές είναι όμορφες για τη φάρα τους.
Ηταν ξημερώματα 28 οχτώβρη,όταν ο κόμης Γκρατσι πρεσβευτής της φασιστικής Ιταλίας,άραξε για λίγο την αλφα ρομέο του σ εκεινο το περίπτερο μιας και είχε ξεμείνει από καπνό.Πολύ φουμαδόρος και ντουμανιάρης ο τύπος,σαν τον γράφοντα να πούμε.
¨τι καπνό φουμάρετε κυρ πρέσβυ ,ρώτησε νυσταγμένα ο περιπτεράς. Μα το γνωστό φίλε μου ,αυτόν που αγοράζω κάθε μέρα, του απάντησε εκείνος χαριτολογώντας, ¨αλλά πολύ σύντομα θα έχεις και ιταλικό καπνό στο μαγαζί σου¨,συνέχισε με στόμφο. Αυτό φάνηκε περίεργο στο νυσταγμένο περιπτερά και πές πές πληροφορήθηκε μέσες άκρες πως σε λίγες μέρες δεν θα κάναμε μόνο εισαγωγή καπνού από την Ιτάλια αλλά και κοκορόφτερων φαντάρων.
Αυτό δεν μπορούσε να το σηκώσει ο τράχηλος του περιπτερά και άρχιζε να κραυγάζει λές και τον ληστέψανε, μαζεύοντας γύρω του ξενύχτηδες και περαστικούς.
Στριμώξανε λοιπόν το Γκράτσι σ ένα τοίχο και τον υποχρεώσανε να τους τα πεί όλα διαφορετικά θα τον βάζανε να πιεί με το ζόρι ρετσινόλαδο, όπως έκανε άλλωστε και ο ευσεβής Μεταξάς στους κουμουνιστές που είχανε δυσκοιλιότητα.
Ο Γκράτσι στην αρχή ήτανε ανένδοτος και το αρνήθηκε γεμάτος αηδία., αλλά οι δικοί μας από τη φύση τους δυσκοίλιοι του δώσανε με το ζόρι να πιεί το μισό μπουκάλι. Δεν πέρασαν που λέτε λίγα λεπτά της ώρας και ο ανθρωπάκος ξεφεύγοντας απ τους Ρωμιούς,έβαλε μπρός την Αλφα ρομέο του και με μεγάλη ταχύτητα κατευθύνθηκε του σκοτωμού ντουγρού για το σπίτι του. Όμως ήτανε μεγάλη η διαδρομή και έκρινε πώς δεν θα κρατιότανε ..έτσι χτύπησε την πρώτη πόρτα που βρήκε στο δρόμο του,κάπου κοντά στα εξάρχεια δηλαδής.¨παρακαλώ ανοίξτε μου,είναι ανάγκη¨¨.Με τα πολλά η πόρτα άνοιξε και εβγαλε το κεφάλι έξω ένας τύπος να τον κλαίνε και οι ρέγκες.
¨¨τι θέλεις ρέ εδώ πρωινιάτικα?¨¨ .τον ρώτησε χωρίς σαβουάρ βίβρ ¨¨αχ άνθρωπε μου δεν κρατιέμαι¨¨απάντησε ο Γκράτσι κρατώντας μετα κόπου την κοιλιά του.
Τότε ο άλλος γουρλωσε τα τσιμπλιασμένα μάτια του και του έδειξε το κόκκινο φωτάκι στην πόρτα εξηγώντας του ότι ¨¨οι κοπέλες δουλεύουν τα βράδια ομορφόπαιδο και όχι τα άγρια χαράματα.¨¨
Ο Γκράτσι δεν κρατιότανε καθώς ειχε φθάσει στο απροχώρητο.. ¨¨σε παρακαλώ, δεν ήρθα για κορίτσια, ..για σκατιέρα ήρθα άνθρωπε μου ¨¨Ο τύπος τότε άρχισε να τσιρίζει νυχτιάτικα ξεσηκώνοντας τη γειτονιά «ε ΟΧΙ ρέ που θέλεις να μας λερώσεις τη λεκάνη μας και χωρίς να είσαι πελάτης.¨.
Αυτό ήτανε λοιπόν το πρώτο ΟΧΙ στους Ιταλούς και όλα τα άλλα είναι απλά φασιστική προπαγάνδα. εκείνων που πίνουνε ακόμα ¨¨Μεταξά¨¨και βρίσκονται μόνιμα σε κατάσταση μέθης
marakos

εσύ φταίς..

-Που κάθε τέσσερα χρόνια παθαίνεις αμνησία και επαναλαμβάνεις το ίδιο τραγικό λάθος

-που στριμώχνεσαι στις κοπαδιάρικες συγκεντρώσεις των βολεμένων τους και συνανεμίζεις τις ρυπαρές παντιέρες τους

-που ανέχεσαι τα ψέματα ,την υποκρισία και τις λοβιτούρες τους

-που αποδέχεσαι τις υπέρογκες αυξήσεις σε όλα τα καταναλωτικά είδη, αλλά και τη μηδενική

αύξηση στο μισθό και στη σύνταξη σου

-που ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο ,με τα ίδια αποτυχημένα πρόσωπα απο το χθές

-που εξακολουθείς ν αφουγκράζεσαι τα στείρα λόγια τους και τα παραμύθια που

ξεδιάντροπα σου αραδιάζουν απο τα ΜΜΕ

-που δεν αντιδράς για την ανευθυνότητα και τις παραγραφές που έχουνε θεσπίσει για να

μη διώκεται ποινικά κανένας τους

-που διαλέγεις να σε εκπροσωπήσουν άτομα κατ εικόνα και ομοίωση σου και όχι οι

καλύτεροι σου

-τέλος ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ που τόσα χρόνια δεν έχεις καταλάβει ότι .... ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ !

Μαράκος

ο συνφταίχτης

ΤΟΛΜΗΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

(για υποψήφιους γονείς)

Δώστε αρχαια Ελληνικα ονόματα στα παιδιά σας!
Ηρθε ο καιρός ν απαλλαγούμε μια για πάντα απο τις Εβραϊκές παραδόσεις και ονοματολόγιο.
Αν ο πεθερός ή η πεθερά ,ο πατέρας ή η μάνα μας,θέλουνε σώνει και καλά να βγάλουμε το όνομα τους και εφ όσον είναι Εβραϊκό ή Ρωμαϊκό,ΑΡΝΗΘΕΙΤΕ και αφού συννενοηθείτε με τον/την σύντροφο σας ,δώστε στο παιδί σας ένα αρχαίο Ελληνικό όνομα.
Είναι καιρός να ξαναγίνουμε ΕΛΛΗΝΕΣ,αρχίζοντας απο τα ονόματα.Πιστεύω πως θα είναι η μεγαλύτερη τιμή για τους προγόνους μας αλλά και για τους γονιούς μας.
Χαίρομαι που η εγγονουλα μου λέγεται Ολυμπία,αλλά ο εγγονός μου ο Μάριος έχει ρωμαϊκό όνομα,παρα τις αντιρρήσεις και την επιμονή μου να ονομαστεί ΚΙΜΩΝ.
Tον γιο μου τον συμβούλεψα ,όταν με το καλό γίνει πατέρας,να μη βγάλει με τίποτα Εβραϊκό ή Ρωμαϊκό όνομα στα παιδιά του,ελπίζοντας να εισακουσθώ.
Επιτέλους ας γιορτάζουν τα παιδιά μας εν ανάγκη των Αγίων Πάντων,ή το καλλίτερο μόνο τα γενέθλια τους
ΤΟΛΜΗΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ !

marakos

Σιντάρτα Γκαουτάμα

Μια φορά κι ένα καιρό,κάπου κεί στη μακρινή Ανατολή,δηλαδής κατά Νεπάλ μεριά να πούμε,γεννήθηκε ένα καλόμοιρο πριγκηπόπουλο.
Μεγάλωνε μέρα με την μέρα με νταντάδες,δούλους,δούλες και ένα μάτσο δάσκαλους και μοναχούς,που ήτανε δασκαλεμένοι επαρκώς απ τον μπαμπά του τον Μαχαραγιά να του λένε ψέμματα και φανταστικές ιστορίες.
Ετσι και μέχρι τα εικοσιενιά του απολάμβανε νωχελικά ,όσα οι έρμοι Νεπαλέζοι υπήκοοι του ούτε κάν μπορούσανε να φαντασθούνε.
Γυναίκες,ξενύχτια,χαρτιά,μπεκρούλιάσματα και όλα αυτά τα όμορφα σε τούτη την πεζή ζωή τα είχε ο λεγάμενος και μάλιστα σε πρώτη ζήτηση.
Τον λέγανε Σιντάρτα Γκαουτάμα,κομματάκι δύσκολο σαν όνομα,αλλά θα δούμε πως στην συνέχεια το άλλαξε.
Μια μέρα λοιπόν εκεί που καθότανε και μετρούσε τα δάχτυλα των ποδιών του,όπως το συνήθιζε κάθε σούρουπο,νάσου και παρουσιάζεται μπροστά του ένας..αλίμονος.
Υπήρχανε και τότε αλίμονοι,που τρώγανε απ τα σκουπίδια όπως και σήμερις και μάλιστα χωρίς να περιμένουν να τα πετάξουν απ τους πάγκους τους οι λαικατζήδες.
΄΄ ποιός είναι τούτος δά ρε σύμβουλα?¨¨ρώτησε έκπληκτος τον υπηρέτη του καθώς είδε τον ξεπετσιασμένο επισκέπτη να τον προσκυνά και ν αρχίζει να μασουλάει τις παντόφλες του.
¨¨να πρίγκιπα μου,έχουμε κομματάκι και απο τέτοιους εκεί έξω ,αλλά σας τους κρύβουμε για να μη σας χαλάνε την όρεξη μετα συγχωρήσεως.
¨¨δηλαδής ,δεν την βγάζουνε όλοι ραχάτικα όπως εγώ να πούμε και κυκλοφορούνε με ρούχα ντε μοντέ?¨
Τότε ψελλίζοντας ο αλίμονος του έδωσε με λίγα λόγια να καταλάβει πως ολάκερος ο ντουνιάς έξω απ τα τείχη του παλατιού ήτανε φούλ γιομάτος από αλίμονους ,αλίμονες και αλιμονάκια.
Τότε ο Σιντάρτα λές και τον τσίμπησε αλογόμυγα πετάχθηκε απ τα μαξιλάρια του και ζήτησε απ τον αλίμονο να τον βολτάρει προς τα έξω,γιατί δεν πίστευε στ αυτιά του.
¨΄για πάμε λοιπόν να δούμε μαζί όλα αυτά τα παραμύθια που μου τσαμπουνάς¨¨είπε και τον ακολούθησε έξω απ το παλάτι.
Το τι είδανε τα μάτια του στη μικρή αυτή βόλτα δεν περιγράφεται.Ενα ολάκερο ντουνιά στη φτώχια και στην κακομοιριά,τύφλα ναχουν οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ.
Παιδιά ταλαιπωρημένα να πίνουνε βρωμικο νερό, κατρουλιά στους δρόμους,σκυλιά να τραβολογάνε απομεινάρια από πτώματα που δεν καλοκάηκαν και μπόχα τόση που δεν μπορούσε να κρατήσει τη μύτη του.
Γύρισε γεμάτος τσαντίλα στο παλάτι και πήγε ντουγρού στον πατέρα του για να διαμαρτυρηθεί.
΄΄ντάντυ,τέρμα οι γυναίκες τα ποτά και τα ξενύχτια,εκεί έξω γίνεται το έλα να δείς¨¨
Ο Μαχαραγιάς μπαμπάς του,δεν πολυκατάλαβε στην αρχή τα λόγια του γιού του και δεν πολυέδωσε σημασία,αλλά ο νεαρούλης δεν φαινότανε να ταχει χαμένα και συνέχισε
-¨¨σα δεν ντρέπεσαι γεροκαπιτάλα,εκεί έξω δεν είναι σαν εδώ μέσα,ο κόσμος είναι γιομάτος αλίμονους,ο κόσμος πεινάει μωρέ¨¨
-Τότε ο Μαχαραγιάς χτυπώντας τα χέρια του κάλεσε κοντά του μια πανέμορφη παλλακίδα που μόλις είχε αγοράσει απ το σκλαβοπάζαρο για να την χαρίσει στον κανακάρη του προκειμένου να ξεχαρμανιάσει με κάτι το καινουργές και παρθένο
-¨¨κοίταξε τι σούχω για σήμερα νεαρέ μου¨είπε ξεγυμνώνοντας στα μάτια του την ζουμερή κοπέλα¨¨παρθένο μαλλί ΑΑ !¨¨
Σε άλλη περίπτωση ο Σιντάρτα θα έκανε κατ ευθείαν μπλονζόν στο μανουλομάνουλο,αλλά εκείνες τις στιγμές ένοιωσε τελείως διαφορετικά,λές και κάτι μέσα του βολόδερνε με τέτοια ένταση που δεν τον άφηνε να σκεφθεί κάν το σέξ.Ενας πόλεμος που τον ταλάνιζε πιά και που νικητής ή νικημένος πλέον θα ήτανε ο ίδιος.
-κράτα το κρεατικό τούτο για πάρτυ σου ραμολί¨¨είπε πετώντας από πάνω του τα μαργαριτάρια που κρέμονταν απ τον λαιμό του και κλείνοντας με πάταγο την πόρτα ξοπίσω του
Από τότε δεν τον ξανάδε κανείς στο παλάτι,αλλά και πουθενά εκει γύρω,λές και είχε ανοίξει η γή και τον κατάπιε.εδώ Σιντάρτα,εκεί ο Σιντάρτα,..πουθενά ο Σιντάρτα
Όμως ο νεαρός βρίσκοντας ένα καινούργιο δρόμο ζωής αλλά και ένα σημαντικό προορισμό,είχε χαράξει την δική του πορεία αλλά και το δικό του στίγμα για το μέλλον εκατομμυρίων ανθρώπων .
Εφτά ολάκερα χρόνια γύριζε από χωρίου σε χωρίον,στους απανταχού αλίμονους ,διδάσκοντας ένα νέο τρόπο ζωής μέσα από ένα χαρμάνι Φιλοσοφίας και Θρησκείας.
Σιγά σιγά μάζεψε γύρω του πολλούς καταφρονεμένους,επι το πλείστον παρίες αλλά και άλλους σε ψηλότερες κάστες που τον ονομάτισαν ¨¨Βουδα¨¨,που δεν ήτανε όνομα αλλά τίτλος ύψιστου σεβασμού και σήμαινε ¨¨φωτισμένος¨¨¨
Κάτω από μια μεγάλη συκιά λοιπόν και έχοντας για σκιά του μια τεράστια κόμπρα ,μίλησε για ΑΓΑΠΗ προς όλα τα πλάσματα χωρίς διαχωρισμούς και κάστες.
Πενήντα χρόνια δίδαξε αλλάζοντας ένα μεγάλο κομμάτι του τότε κόσμου και πέθανε ,φτωχικά και χωρίς παράτες,λιλιά και νταβαντούρια
Όπως οι περισσότεροι αγωνιστές,ξεκίνησε μέσα από τον πλούτο για να τον μοιράσει και στους άλλους εξ ίσου.Ενα πλούτο όμως που δεν στοιβάζεται σε αδαμαντοστόλιστα σεντούκια αλλά στ αμπάρια της ψυχής
marakos

η μηχανή του χρόνου

Κάθισε αναπαυτικά στο κάθισμα του μπροστά από ένα ταμπλό με πολλά κουμπιά και φωτάκια.. Κατόπιν έσπρωξε αποφασιστικά ένα μοχλό ανάμεσα στα πόδια του περιμένοντας υπομονετικά να ενεργοποιηθεί το δημιούργημα του.Η μηχανή που είχε φτιάξει δεν ήτανε σαν όλες τις άλλες, ήτανε κάτι που δεν μπορούσε να βάλει ανθρώπου νους,..μια μηχανή του χρόνου.Τίποτα όμως δεν έδωσε ζωή σε τούτη την κατασκευή που συναρμολογούσε κομάτι κομάτι από τα φοιτητικά του χρόνια .Σηκώθηκε αργά αργά και κατευθύνθηκε στην κουζίνα.Ενας δυνατός καφές κι ένα τσιγάρο ήτανε ότι του χρειαζότανε αυτές τις στιγμές της απογοήτευσης.¨Επιασα τα εξήντα γαμώτο και περίμενα πώς και πώς αυτή την στιγμή και μου τάκανε μουσκεμα το κωλομηχάνημα¨¨μονολόγησε
αδειάζοντας στο σέικερ ένα κουταλάκι στιγμιαίου καφέ. Κατόπιν αφού συμπλήρωσε νερό απ τη βρύση ,το ταρακούνησε για λίγα λεπτά της ώρας με τέτοια νεύρα όμως που το καπάκι άνοιξε και το περιεχόμενο του εκσφενδονίστηκε στους τοίχους σε μια γραμμή καφετιά με διασπαρτες σταγόνες γύρω της.
¨ανάθεμα με, σήμερα δεν με πάει με τίποτα η μέρα ¨¨είπε με παράπονο ανάμικτο με οργή ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά στο δημιούργημα του που μόλις φαινότανε στο βάθος του διπλανού δωματίου. ¨¨Για να δούμε το ημερολόγιο ,ποιός να γιορτάζει άραγε σήμερα¨¨είπε βαδίζοντας ανόρεχτα προς τον τοίχο που κρεμότανε .¨¨Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2007¨¨….Τρίτη 20 Νοεμβρίου..?..γαμώτο..αυτό είναι το λάθος μου¨¨ Έτρεξε σαν τον τρελό προς το μηχάνημα και με ένα πήδημα αίλουρου βρέθηκε θρονιασμένος μπροστά στο ταμπλό.Ειχε βάλει την σωστή χρονολογία στο χρονομετρητή του αλλά λάθος ημέρα, δηλαδή αντί για Τρίτη…Δευτέρα.¨¨βρε τι βλάκας που είμαι,φτού κι απ την αρχή¨¨.Αφού διόρθωσε την ημέρα κι έβαλε την ημερομηνία μέλλοντος , έσπρωξε ξανά το μοχλό μπροστά ,περιμένοντας ανυπόμονα το θαύμα.
Ένα σφύριγμα σαν την χύτρα ταχύτητας,του εδωσε να καταλάβει ότι βρισκότανε σε καλό δρόμο.Μπροστά του άρχισαν να τρέχουνε τα χρόνια σαν τρελλά,2007,8,9….2050
!Τραβηξε προς το στηθος του το μοχλό με πολύ ζόρι λές και ηθελε να φρεναρει
άμεσα το χρόνο εκεί .Όμως ο χρονομέτρης συνέχισε αλλά με πολύ λιγότερη ταχύτητα κάποια χρόνια ακόμα και σταμάτησε τελικά στο 2090.¨¨Για να δούμε λοιπόν τι θα δούμε μετα από τόσα χρόνια απ την πόλη μου . ¨¨είπε γεμάτος αδημονία αφήνοντας το κάθισμα του. Σηκώθηκε όρθιος και έριξε μια ματιά στο εσωτερικό του σπιτιού.Παντού αράχνες και υγρασία .Ακόμα και οι πλάκες στο πάτωμα είχανε μουχλιάσει.Προσπάθησε να ανοίξει την εξώπορτα αλλά ….Θύμωσε πολύ,όταν δοκιμάζοντας το κλειδί του διαπίστωσε πως δεν άνοιγε με τίποτα.¨μάλλον οι συγγενείς μου θ αλλάξανε κλειδαριά¨¨μονολόγησε απογοητευμένος. Τελικά κατόρθωσε να ανοίξει κάποιο παντζούρι απο μέσα και ν αντικρύσει απέναντι του την ομορφότερη εικόνα πουχε γνώριμη απ τα γεννοφάσκια του,την Ακρόπολη.Εκεί στεκόταν με τον Παρθενώνα στη θέση του όπως πάντα,αγέραστο στο χρόνο,αιωνόβιο.
Μ ενα σάλτο βρέθηκε στη γνώριμη αυλή του και απο κεί μπροστά στη σιδερένια πόρτα που η σκουριά την είχε κάνει σαν τσιγαρόχαρτο.Με μια κλωτσιά σωριάστηκε μπροστά του,αφήνωντας τα μάτια του ν αγναντέψουν αχόρταγα τον δρόμο και τα κτίρια του. Πολύ λίγα είχανε αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια,εκτός απο κάτι που τον έκανε στην κυριολεξία να χαρεί απο βάθους καρδιάς.
Δεν υπήρχανε αυτοκίνητα στους δρόμους παρα μόνο κάρα στοιβαγμένα με πολύ κόσμο που τα έσερναν εξαθλιωμένα μουλάρια.
Έστρεψε σχεδόν μηχανικά τα μάτια στον ουρανό και τον είδε πεντακάθαρο και χωρίς νέφος.¨¨επι τέλους τα κατάφεραν να κάνουνε τη ζωή τους καλύτερη¨¨είπε σπρώχνοντας χωρίς να το καταλάβει μια γερασμένη γυναίκα που προπορευότανε.
¨¨Δεν βλέπεις μπροστά σου ανθρωπέ μου,τυφλός είσαι?¨¨γύρισε και τουπε οργισμένα κινώντας απειλητικά το μπαστούνι της.¨Συγνώμη κυρία,δεν το ήθελα και πάλι σας ζητώ ταπεινά συγνώμη ¨¨ Ο τρόπος του αιφνιδίασε ευχάριστα τη γυναίκα κάνοντας την να χαμογελάσει με κατανόηση.¨¨προς τα που πηγαίνεις φίλε μου?¨¨τον ρώτησε κοιτάζοντας με περιέργεια¨¨πουθενά,απλά βγήκα για ένα περίπατο κυρία¨¨..Περίπατο στις μέρες μας,άκουσα καλά?¨¨Του φάνηκε περίεργη η απορία της,αλλά σύντομα συνειδητοποίησε ότι ήταν δικαιολογημένη.
Στο απέναντι πεζοδρόμιο μια ομάδα νεαρών με μεγάλα ρόπαλα στα χέρια λήστευαν κάθε περαστικό.¨¨μη τους φοβάσαι,πουλάνε προστασία,εγώ τους έχω πληρώσει το βδομαδιάτικο,δεν θα μας πειράξουνε¨¨. Αμέσως έβγαλε απ την τσάντα της ένα σωρό κουπόνια και του τα έδειξε.¨¨εσύ δεν έχεις τα κουπόνια σου μαζί σου?¨¨
Στην κυριολεξία τα είχε χαμένα,δεν μπορούσε να καταλάβει την χρησιμότητα τους.
Εκείνη τη στιγμή οι νεαροί τους πλησίασαν και έκαναν ένα κλειστό κύκλο γύρω τους.¨¨εσύ γριά έχεις πλερώσει,ο γερόμαγκας όμως δεν είναι απ τη γειτονιά μας¨¨είπαν μ ένα στόμα,κουνώντας απειλητικά τα ρόπαλα τους πάνω απ το κεφάλι του.
Εκείνη τότε μπήκε μπροστά πριν να είναι αργά και και τους έδωσε μερικά κουπόνια για να τους αφήσουν ήσυχους.Περπάτησαν πλάι πλάι μέχρι την επόμενη γωνία χωρίς άλλη ενόχληση.¨¨Καλά τί έγιναν τ αυτοκίνητα κυρία,μήπως απαγορεύονται στο κέντρο της πόλης?¨¨ρώτησε με δικαιολογημένη την απορία του μπροστά στους άδειους δρόμους.
Εκείνη μόλις που κρατήθηκε απ τα γέλια μπροστά στην αφέλεια του.¨¨ποιά αυτοκίνητα ανθρωπέ μου,απο άλλο πλανήτη είσαι ?¨¨του είπε κοιτάζοντας τον απο πάνω ως κάτω. Δεν συνέχισε τις ερωτήσεις γιατί ένοιωσε πως είχε κιόλας δημιουργήσει υποψίες και ίσως κινδύνευε.Φτάσανε στον ηλεκτρικό σταθμό στο μοναστηράκι.Εκεί που θα περίμενε να δεί κόσμο να μπαινοβγαίνει ,επικρατούσε ερημιά.Του έκανε τόση εντυπωση που έσπευσε να κατέβει τα σκαλιά προς τις γραμμές του τραίνου,ενω εκείνη τον ακολουθούσε αργά ξοπίσω του. Ανάπνευσε με ανακούφιση όταν επιτέλους αντίκρισε πολύ κόσμο μαζεμένο στις πλατφόρμες για επιβίβαση.Ομως αυτό το πλήθος σιωπηλό και με κατεβασμένα τα κεφάλια περίμενε την σειρά του,όχι για να επιβιβαστεί αλλά…
Ο ήχος του ερχομού του ξεσήκωσε τους πάντες που έσπευσαν άκρη ακρή στο κενό.Σχεδόν σαν να είχαν συνεννοηθεί όλοι τους ,ρίχτηκαν μπροστά στις γραμμές.
Το τραίνο δεν σταμάτησε αλλά συνέχισε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και με άδεια τα βαγόνια την πορεία του κομματιάζοντας σάρκες και κόκκαλα.Του ήρθε να κάνει εμετό όταν αντίκρισε την ματωμένη μάζα μπροστά στα πόδια του.Εκείνη τότε πλησίασε κοντά του και τον χτύπησε στον ώμο¨¨ τους τέλειωσαν τα κουπόνια άγνωστε φίλε μου,τους τέλειωσαν τα κουπόνια¨¨είπε σχεδόν φωναχτά στον αποσβολωμένο άντρα.
΄΄μα τί γίνεται εδώ,μπορείς να μου πείς γαμώτο?¨¨Η γυναίκα κάθισε σ ενα σκαλί να ξεκουραστεί,κάνοντας χώρο για να περάσουν δεκάδες άλλοι που είχανε σειρά.΄΄άκουσε λοιπόν ξένε μου,απ ότι κατάλαβα πρέπει να ήλθες απο τα βόρεια,απ τις χώρες που δεν έχουνε ακόμα καταστραφεί εντελώς,ίσως να είσαι πρόσφυγας¨¨
Εκείνος την άφησε να συνεχίσει, χωρίς να την διακόψει, καθώς ήθελε να μάθει τί ακριβώς συμβαίνει.¨¨Ακουσε λοιπόν με προσοχή, εδώ και δέκα χρόνια περίπου στέρεψε το πετρέλαιο και μόνο εκείνοι που είχανε κρυμμένα αποθέματα απόκτησαν δύναμη.
Στην αρχή μετά από ατέλειωτες απεργίες,πήραν την εξουσία οι αναρχικοί αλλά στο κατόπιν εκείνοι που ήτανε οργανωμένοι και οπλισμένοι καλά, δηλαδή ,οι συμμορίες των νονών. ¨¨Κόμπιασε για λίγο η φωνή της καθώς παρακολουθούσε το πλήθος να μαζεύεται ξανά στην άκρη της πλατφόρμας για το επόμενο τραίνο.¨Το χρήμα καταργήθηκε γιατί δεν είχε πια καμιά αξία,..έτσι μας χορήγησαν κουπόνια για δέκα χρόνια ζωής ,ενώ τους νέους μας τους έστειλαν στα χωράφια με πρωτόγονα εργαλεία για να μας τροφοδοτούν με καρπούς της γης¨¨και συνέχισε ¨¨τούτα τα τραίνα τα λειτουργούν μόνο και μόνο για όσους τελείωσαν τα κουπόνια¨¨
Το τραίνο ξαναμπήκε με μεγάλη ταχύτητα και το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε ξανά,κάνοντας τον να κλείσει αυτιά και μάτια μπροστά στην φρίκη.¨¨λοιπόν φίλε άγνωστε και περίεργε,πάρε τούτα εδώ,θα σε φτάσουν για τη σημερινή μέρα¨¨ψέλλισε εκείνη,στηρίζοντας ξανά το σώμα της στο μπαστούνι .¨¨μα θα σας χρειαστούν, γιατί μου τα δίνετε κυρία?¨¨
Εκείνη χαμογέλασε και προχώρησε αργά προς την άκρη της πλατφόρμας χωρίς να γυρίσει το βλέμμα πίσω της. Έτρεξε σαν τρελός ξοπίσω της, σπρώχνοντας τον κόσμο απο μπροστά του.Όμως κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε, κανείς δεν τον κοίταξε άγρια,όλοι χαμογελούσαν και έδειχναν ευτυχισμένοι .Πλησίασε κοντά της πριν ν ακουστεί ο ήχος του τραίνου .΄΄Μα γιατί το κάνετε αυτό κυρία,πέστε μου γιατί?¨¨Εκείνη κοντοστάθηκε για λίγο και γύρισε προς το μέρος του.¨¨Είναι τα τελευταία μου κουπόνια άνθρωπε και αυτό που έρχεται ..είναι το δικό μου τραίνο,μη με καθυστερείς σε παρακαλώ¨¨.Ήταν τα τελευταία της λόγια καθώς το σώμα της έπεφτε με ορμή στο κενό.Το τραίνο μπήκε με μεγάλη ταχύτητα στο σταθμό και χωρίς να κόψει ταχύτητα…
Έτρεξε σαν τρελός προς την έξοδο ανεβαίνοντας δυό δυό τα σκαλιά,κάνοντας συχνά εμετό στην ενδιάμεση διαδρομή προς το το σπίτι του.
Στο δρόμο δεν συνάντησε άλλο κόσμο παρα μόνο εκείνους στους οποίους πλήρωσε ¨προστασία¨¨ για να του επιτρέψουν να συνεχίσει.
Έβγαλε ένα αναστεναγμό ανακούφισης, όταν κάθισε ξανά στη θέση του μπροστά απ το ταμπλό με τα κουμπιά.Με γρήγορες κινήσεις τοποθέτησε στον χρονομετρητή τα απαραίτητα στοιχεία για την επιστροφής του,..20 Νοεμβρίου 2007,ημέρα Τρίτη.
Το μηχάνημα λές και βιαζότανε κι εκείνο,άρχισε να βγάζει το γνώριμο σφύριγμα του γεμιζοντάς τον αισιοδοξία.Τράβηξε τον μοχλό προς το μέρος του λές και πάσχιζε να ξεφύγει από κάποιο βρικόλακα που τον κατάτρεχε ,2089,88,87…….2007
Πετάχθηκε απ το κρεβάτι καταιδρωμένος.¨¨όχι,δεν θ αφήσουμε με τίποτα αυτός ο εφιάλτης να γίνει το μέλλον μας¨¨Ντύθηκε βιαστικά και έτρεξε προς την έξοδο του σπιτιού με βήματα αποφασιστικά για να ενωθεί με το μεγάλο πλήθος που διαδήλωνε στους δρόμους.¨¨Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ, ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ,ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ,ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ¨¨.

marakos

τα δώρα του αη Βασίλη

Η πρωτοχρονιάτικη γιορτή είχε ήδη τελειώσει για τα ορφανά παιδιά με ειδικές ανάγκες και ένα ένα οδηγήθηκαν πάνω στα καροτσάκια τους προς το γνώριμο τους χώρο,τα υπνοδωμάτια τους.Οι αδελφές, είχανε ήδη στρώσει τα κρεβατάκια τους και είχανε τοποθετήσει πάνω στο κομοδίνο του καθενός τους ένα μπλοκ ζωγραφικής και μερικά χρωματιστά μολύβια, ώστε όταν θα ξυπνούσανε το πρωί ν αρχίζανε να ζωγραφίζουνε σε εικόνες τις εντυπώσεις τους από την γιορτή.
Όμως ο ενιάχρονος Γιαννάκης δεν ένοιωθε νύστα και προτίμησε να κατευθύνει το καροτσάκι του προς το παράθυρο που είχε θέα τον μεγάλο κήπο του ιδρύματος. Στο διπλανό κρεβάτι ο συνομήλικος του Ανδρέας ήδη είχε αρχίσει να ταξιδεύει στον κόσμο των μπερδεμένων και στρεβλών του ονείρων.
Επάνω στο δικό του κομοδίνο δεν υπήρχε μπλόκ για να ζωγραφίσει κι εκείνος,γιατί η μοίρα του στέρησε το νού και η αντίληψη του ήτανε ανύπαρκτη παρά του ότι τα άκρα του λειτουργούσαν κανονικά.Η λαλιά του θύμιζε γρύλισμα ζώου και τον απόφευγαν όλα τα άλλα ανάπηρα παιδιά,καθώς χασκογελούσε με το παραμικρό χωρίς νόημα και τα πείραζε κάνοντας ακαταλαβίστικες χειρονομίες που τα τρόμαζε.
Του είχανε βγάλει το παρατσούκλι ¨¨κουασιμόδο¨¨ λόγω των φρικτών μορφασμών που έκανε
για να φοβίσει μικρούς και μεγάλους στο ίδρυμα και έτσι όλοι απόφευγαν να καθίσουνε κοντά του ακόμα και κατά την διάρκεια του φαγητού.Όμως ο Γιάννης τον ένοιωθε σαν αδελφό του,γιατί ήτανε χειροδύναμος και τον βοηθούσε κάθε πρωί σηκωνοντάς στα χέρια για να καθίσει στο αναπηρικό του καροτσάκι,χωρίς να χρειάζεται την βοήθεια του μόνιμου προσωπικού.
Ακούμπησε το κεφάλι του στο περβάζι του παραθύρου και αφέθηκε στην ομορφιά του βραδινού τοπίου που το ολόγιομο φεγγάρι το έλουζε από άκρη σε άκρη, τονίζοντας ανάγλυφα τα ψηλά κυπαρίσσια που έμοιαζαν ν αγγίζουνε τα σύγνεφα .
Του είχανε πεί πως τον βρήκε κάποιος γερο ρακοσυλέκτης μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών δίπλα σ ένα μεγάλο κάδο και ότι τον παράδωσε στην Αστυνομία. Από εκεί και πέρα μεγάλωσε σε βρεφονηπιακό σταθμό για παιδιά με ειδικές ανάγκες και μετέπειτα τον ανέλαβε το ίδρυμα.
Η μοίρα του είχε στερήσει το βάδισμα,γιατί είχε γεννηθεί με παραμορφωμένα τα κάτω άκρα του ,αιτία και αφορμή για να ριχθεί στον Καιάδα από άσπλαχνους γεννήτορες .
Δεν κατάλαβε για πότε τον πήρε ο ύπνος εκεί μπροστά στο φεγγαρόφωτο παραθύρι.Το μόνο που ένοιωσε πρίν αφεθεί στα χέρια του Μορφέα ,ήταν ένα ελαφρύ βουητό στ αυτιά που όλο και δυνάμωνε,σαν γλυκό νανούρισμα κάτω απ τα αστέρια.
Ο ήλιος σχεδόν τον τύφλωσε όταν άνοιξε τα μάτια του.Έστρεψε το καρότσι του βιαστικά προς την κατεύθυνση του κρεβατιού του και πλησίασε το κομοδίνο του.Όπου ναναι θα τους παίρνανε για το πρωινό ,αλλά εκείνος δεν είχε ζωγραφίσει το παραμικρό στο μπλόκ ζωγραφικής του.
Το είδε κλειστό όπως του το είχανε αφήσει πάνω στο κομοδίνο,μόνο που τα χρωματιστά μολύβια δεν ήτανε μέσα στη θήκη τους αλλά διάσπαρτα στο πάτωμα.
Αυτό τον παραξένεψε πολύ και περισσότερο όταν είδε άδειο το κρεβάτι του φίλου του Ανδρέα.
Το στρώμα του ήτανε διπλωμένο χωρίς σκεπάσματα και μαξιλάρι.Τον φώναξε με τα όνομα του πολλές φορές,μα απάντηση δεν πήρε.Ανοιξε το μπλόκ για να σχεδιάσει κάτι,έτσι για να δείξει ότι κάτι έκανε κι εκείνος ,αλλά το είδε γεμάτο χρώματα και εικόνες απ την αρχή ως το τέλος.
Μα ποιός να έκανε τούτες τις ζωγραφιές φώναξε με απορία ξεφυλλίζοντας το απ την αρχή.¨εγώ φιλαράκο τα έφτιαξα όλα αυτά που βλέπεις¨¨Γυρισε ταραγμένος το κεφάλι προς τη μεριά που ακούστηκε η φωνή αντικρίζοντας τον φίλο του Ανδρεα να του χαμογελά καλοσυνάτα .Δεν γρύλιζε πιά σαν ζώο,.. απεναντίας πρόφερε μια μια τις λέξεις σωστά και καθαρά.
¨¨Χθες το βράδυ κάποιος μου μάθαινε στο ονειρό μου να ζωγραφίζω.¨¨είπε ο Αντρέας αφήνωντας τον φίλο του άναυδο.¨¨Για δές τώρα τούτο τον ρακοσυλλέκτη τι κρατά στην αγκαλιά του ¨¨είπε δείχνοντας του την πρώτη εικόνα¨¨.Ενα βρέφος με αδύναμα πόδια¨¨ψέλλισε ο Γιάννης ταραγμένος.Κατόπιν γύρισε την επόμενη σελίδα που παρουσίαζε τον Αντρέα να τον σηκώνει στα χέρια μπροστά απ το καροτσάκι του.¨προχώρα φίλε,,έχω φτιάξει κι άλλες ζωγραφιές,δεν τελειώσαμε¨¨είπε ο φίλος του δείχνοντας του στην επόμενη ζωγραφιά μια γνωστή φιγούρα Ητανε ο Αη Βασίλης και μεσα από το σάκο του εξείχανε δυό πόδια αλλά και ένα ξυπνητήρι.¨δεν καταλαβαίνω τίποτα στ αλήθεια ψέλλισε το ανάπηρο παιδί και έβαλε τα κλάματα. ¨¨τα πόδια είναι το δώρο του για σένα φίλε μου και το ξυπνητήρι για μένα¨¨ είπε προτρέποντας τον Γιάννη να σηκωθεί απ το καροτσάκι του.¨¨μα τι μου λές τρελάθηκες μου φαίνεται φιλαράκο,ξέρεις ότι δεν μπορώ να περπατήσω,αυτό δεν γίνεται ¨¨Ο Ανδρέας τότε δεν έχασε καθόλου χρόνο και τον σήκωσε με το ζόρι απ το καροτσάκι του,στηρίζωντας τον στ αδύναμα πόδια του. .¨¨κοίταξε να δείς,εγώ ξύπνησα απ τον λήθαργο του μυαλού μου και εσύ νομίζεις πως δεν μπορείς να περπατήσεις κουτορνίθι?..δές μωρέ την τελευταία εικόνα ¨¨. Πραγματικά στην τελευταία ζωγραφιά στεκότανε όρθιος δίπλα στον Αντρέα και ανάμεσα τους ο Αη Βασίλης, ενώ το καροτσάκι ήτανε άδειο σε μια γωνιά σκεπασμένο από αράχνες.Σηκώθηκε και περπάτησε στο δωμάτιο χωρίς να στηρίζεται πουθενά.¨¨μα πως έγινε αυτό Ανδρέα,πως έγινε Θεέ μου¨¨?είπε ξεσπώντας σε κλάματα. Ο Αντρέας τότε χτυπώντας τον μαλακά στην πλάτη ,του είπε¨¨μα καλά ρε φίλε,δεν πήρες είδηση τον χοντρό χθές το βράδυ,ουτε άκουσες το τρανταχτό γέλιο του?¨¨
Ο Γιάννης τον κοίταξε σαστισμένα σηκώνοντας αμήχανα τους ώμους του.,χωρίς να μπορεί να καταλάβει το παραμικρό.¨Αντε λοιπόν τι κάθεσαι ¨¨συνέχισε ο άλλος¨¨,δίπλωσε επι τέλους και το δικό σου στρώμα.Σήμερα είναι η τελευταία μας μέρα εδώ μέσα και σερβίρουν πλούσιο πρωινό ,ας βιαστούμε λοιπόν....χοχοχοχοχοχο¨¨

marakos

η εξομολόγηση ενός εξωγήινου

Σήμερα θυμήθηκα ένα κομάτι της ζωής μου που εξακολουθώ να αργοσέρνω μαζί μου σχεδόν σαράντα χρόνια,όπως σέρνει η χελώνα το καβούκι της.
Ήμουν παλικαράκι τότε,όταν μετά απο την αποφυλάκιση μου επι ένα μήνα στην απομόνωση,(λόγω μιας γελοιογραφίας που έκανα με την μούρη του δικτάτορα και που είχανε σπεύσει κάποιοι καλοθελητές να την πασάρουν στον Διοικητή μου), ανακάλυψα μικρά σπυράκια στο δέρμα μου,που όλο πλήθαιναν.Πηγα σε δερματολόγο και πληροφορήθηκα απο το τεθλιμμένο ύφος του,πως ήμουνα πολύ ξεχωριστός.Είχα ΨΩΡΙΑΣΗ(μη την μπερδέψετε με την ψώρα που θεραπεύεται).Μου έδωσε λοιπόν μπόλικες αλοιφές(ακόμα και για το χνουδωτό της κεφαλής)και ξεκίνησα την θεραπευτική αγωγή.Η ψωρίαση είναι ψυχοσωματική νόσος και ΑΝΙΑΤΗ.Βρε και που δεν πήγα,μεχρι και στα ψωρονέρια στη μικρή λίμνη δίπλα απο τη γέφυρα της Αλαμάνας,παρέα με νεροφίδες έκανα μπάνιο, ακόμα και σε λασπόλουτρα και να στεγνώνω στον ήλιο σαν εσταυρωμένος με σμήνη σφήκες να με γυροφέρνουν...
Στην Αιδηψό όμως έφαγα το πρώτο μεγάλο χαστούκι απανθρωπιάς,όταν μπηκα στην πισίνα όπου επέπλεαν όλα τα πουρώ που πήγαιναν για συντήρηση και για τα αρθριτικά τους.
Εβαλαν τις φωνές,,μέχρι που προσέτρεξε ο γιατρός των πηγών να τους διαβεβαιώσει ότι δεν είχα καμιά κολλητική αρρώστια .Εις μάτην γέροι και γριές με κρεμασμένα τα μαστάρια τους μέχρι τον αφαλό ωρυόντουσαν έν χορώ..ΣΤΑΥΡΩΣΟΝ,ΑΥΤΟΝ !
τουτέστιν "βγάλε τον έξω γιατρέ τον φολιδόμορφο".Εκείνες τις στιγμές μίσησα τόσο τον εαυτό μου,όσο και την γερουσία. Όμως με αξιοπρέπεια και ρίχνοντας τους ένα βλέμμα γεμάτο φαρμάκι βγήκα απ την πισίνα και πήγα σε ατομική μπανιέρα για τη συνέχεια.
Κατόπιν επισκέφτηκα του Συγγρού.Με είχανε μπροστά τους δυο γιατροί και με γυροφέρνανε σαν την μαϊμού γύρω γύρω τσίτσιδο για να με δούνε καλύτερα.Και ξαφνικά τραβάνε το παραβάν και....ενα ολόκληρο ακροατήριο φοιτητών στο αμφιθέατρο με θωρούσε ενώ οι γιατροί επεξηγούσαν την κατάσταση μου δείχνοντας με μια βέργα μία μία τις φολίδες μου.
Ημουνα φούλ γεμάτος φολίδες,έτοιμος για νούμερο με φακίρη δηλαδής.
Ευτυχώς η θεία πρόνοια μ έχει προικίσει με περισσό χιούμορ.Γύρισα λοιπόν και τους κοίταξα γελώντας ,αρχίζοντας να παίρνω πόζες για να με βλέπουνε καλύτερα.,Ούτε τα ματζαφλερια μου δεν έκρυψα κάν ,γελούσα αλλά μέσα μου έκλαιγα γοερά.
Έκτοτε στις αυτογελοιογραφήσεις μου συμπεριλαμβάνω και την ¨¨κολητή¨¨ μου ψωρίαση που εξακολουθώ να έχω σαν μόνιμη συνοδό μου και όταν με κοιτάζουν περίεργα σαν εξωγήινο λέω μέσα μου "Μάριε είσαι διαφορετικός με ευαισθησίες μέσα σου και σίγουρα δεν ανήκεις στο ανθρώπινο είδος,..αγνόησε τους"
Αυτό κάνω έκτοτε και χαμογελώ ,δημιουργώ ,ερωτεύομαι ,και ΥΠΑΡΧΩ έστω ανάμεσα σε όντα χωρίς συναισθήματα και ευαισθησίες.
Αβάντι μανέστρο,να ζήσουν οι εξωγήινοι με τις φολίδες στο σώμα αλλά με καθάρια την ψυχή

marakos
δάσκαλος-μαθητής
ψωριακός

O κόσμος είναι αυτός που είναι.
Οι άνθρωποι ως άτομα ξεχωριστά
τον αλλάζουν και τον ομορφαίνουν.
Ή τον καταστρέφουν.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ..ΚΑΤΑΚΤΙΕΤΑΙ

Συνάνθρωποι,

Ζούμε εδω και μερικά χρόνια,κάτω απο ενα καθεστώς Νομιμων τοκογλύφων και των πραιτωριανών τους,που υπο την μορφή εταιριών εκβιάζουν και απειλούν τουςδανειολήπτες που καθυστερούν την αποπληρωμή κάποιας δόσης τους.
.Δεν υφίσταται πια ο κοινοβουλευτισμός αλλά οι συμμορίες των απατεώνων σε συνύπαρξη με το παρακράτος της νομιμοποιημένης μαφίας.
Ο λόγος του Πρωθυπουργού και οι απειλές του προς τις Τραπεζες,μόνο σαν ανέκδοτο ακούγεται.Οι Νομοι ενώ υπάρχουν,δεν εφαρμόζονται και σπίτια εξακολουθούν να βγαίνουνε στον πλειστηριασμό.Η δε προστασια των προσωπικών δεδομένων είναι ανήμπορη να προστατευσει τα δικαιωματα των ανώνυμων πολιτών και περιορίζεται μόνο σε υποδείξεις και ευχολόγια
Μηπως ηλθε η ώρα ΝΑ ΑΠΑΙΤΉΣΟΥΜΕ την προστασία των Δημοκρατικών δικαιωμάτων μας?
Αύριο ξημερώνει η επετειακή ημέρα των αγωνιστών του Πολυτεχνείου,ημερα κατα της βίας και της τυραννίας.Μηπως θα επρεπε να ξημερωσει και η δική μας ημέρα?
Ας κάνουμε όλοι όσοι έχουμε καταπιεστεί ψυχικά από την φασιστική νοοτροπία των μίσθαρνων οργάνων των Τραπεζών, την καταγγελία μας μέσα από τα μπλόγκ,μαγνητοφωνώντας εί δυνατόν οποιονδήποτε μας απειλήσει .
Έχουμε τα όπλα,ας μη μας λείψει η αποφασιστικότητα

Μάριος Ζαμπίκος
marakos

Σήκω ραγιά την κεφαλή

Σήκω ραγιά την κεφαλή
και πάψε πια το θρήνο,
παλικαριά θέλει η ζωή
κι όχι σκυφτό κολίγο

θέλει να ζήσει και μπορεί
στις απειλές κωφεύει,
κι απ τη δική σου τη φωνή
αντίσταση προσμένει

ζώσου λοιπόν στα άρματα
και πες στους αφεντάδες,
πως δεν θα δουν την ψήφο σου
μα ούτε τεμενάδες

ηρθ ο καιρός για λευτεριά
το Ρήγα ας θυμηθούμε,
μπορεί να τον ¨¨χαλάσανε¨¨
όμως οι αγώνες ζούνε

σήκω ραγιά την κεφαλή
και πες τους ¨¨μη παρέκει¨¨,
απόκτησε ξανά φωνή
σπαθί μα και τουφέκι

τίποτα δεν χαρίζεται
μα μόνο κατακτιέται,
το εβδομηντατρία πάλι ζει
δεν σβήνει δεν ξεχνιέται

marakos

http://users.forthnet.gr/ath/mariosru/

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Ιδού μερικά από τα ¨¨επιτεύγματα¨¨ του ¨¨νέου κράτους που ευαγγελιζόσαστε

-Νοσοκομεία χωρίς επαρκείς εντατικές και χωρίς φάρμακα λόγω οφειλών του Δημοσίου σε φαρμακευτικές εταιρίες

-Τράπεζες που κατάσχουν εν ριπή οφθαλμού το βιός των υπηκόων σας, μη λαμβάνοντας υπ όψιν τους Νόμους, αλλά και τις αστείες σας απειλές ,αλλά ούτε και τις δουλικές απέναντί τους επιδοτήσεις σας

-ασφαλισμένοι που υποχρεώνονται ν αγοράσουν τα φάρμακα τους,καθώς δεν έχετε μεριμνήσει να καταβάλλονται έγκαιρα τα οφειλόμενα στους φαρμακοποιούς

-ασυδοσία στην αγορά σε βάρος φυσικά των μικρομεσαίων αλλά και των πτωχών που πληθύνονται μέρα με την ημέρα,ενώ παράλληλα υπερπλουτίζουν ασύστολα οι συνοραματιστές σας

-απατεώνες που λυμαίνονται τα πάντα υπο το Λουδοβίκειο βλέμμα σας και η ΔΕΗ όπως την καταντήσατε να ετοιμάζεται ξανά για να μας αλλάξει τα φώτα

-άνεργοι κάποιας ηλικίας ,που δεν μπορούνε να βρούνε στον ήλιο μοίρα και συντηρούνται απο παιδιά ή συγγενείς(εφόσον δεν είναι άνεργοι και αυτοί)

-Μπράβο σας λοιπόν,αφου καταστήσατε τον κόσμο μέσα σε λίγα χρόνια επαίτη και βερεσέ-βιο

Επιτύχατε τελικά να φέρετε το τέλος του κόσμου,πριν το 2012 ξευτελίζοντας μάντεις και προφήτες
Αυτό το μοναδικό προσόν σας ,σίγουρα θα καταγραφεί στην Ιστορία απ όσους τελικά καταφέρουν να επιβιώσουν.

Να σας χαιρόμαστε

marakos

ο καθρέφτης (οι τσέπες)

-καλημέρα καθρεφτάκο μου

-καλημέρα ανθρωπάκο,αλλα δεν σε βλέπω και πολύ στα χάι σου σήμερα

-ε πώς να είμαι μ αυτά που ακούω και βλέπω?

-σε καταλαβαίνω,αλλά τις πταίει?

-δεν ξέρω καθρεφτάκο μου ,εχω μπερδευτεί στ αλήθεια..

-για στρέψε με στην τηλεόραση παρακαλώ

-ευχαρίστως,όλη η οθόνη δικιά σου

-μπά,μπά, κάργα ακίνητα βλέπω,μέχρι εκει που φτάνει το μάτι

-είναι της μονής βατοπεδίου

-μα τι τα χρειάζεται η μονή τόσα ακίνητα ?

-είναι κληροδοτήματα με χρυσόβουλα απο αυτοκράτορες

-μα αυτοκρατορία είσαστε ακόμα και δεν το ξέρω?

-δεν είμαστε πια, αλλά για δαύτους είμαστε

-ποιους εννοείς?

-κάποιους καλόγερους με μεγάλες τσέπες στα ράσα
-
-και δεν τους τα κατασχέσατε ακόμα,να τα μοιράσετε στο λαουτζίκο?

-μα είναι πρέπον να τους τα κατασχέσουμε?

-όχι μόνο πρέπον αλλά και επιβεβλημένο

-ναι αλλά υπάρχουν και κάποιοι κοσμικοί που τους σιγοντάρουν

-ε τότε ας φορέσουνε ράσα κι εκείνοι ,για να πάνε ασορτί με τους καλόγερους

-μα δεν έχουνε την ανάγκη να φορέσουμε κι εκείνοι ράσα

-και γιατί παρακαλώ?

-γιατί διαθέτουν κοσμικά ρούχα με μεγάλες τσέπες

marakos

ΑΙ ΒΟΥΛΑΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΙ

http://img74.imageshack.us/img74/8986/52793137mk4.jpg

δυο μάτια αγγελικά

Το δάκρυ μου κύλησε πάνω στο κιτρινισμενο άλμπουμ που ξεφύλλισε η ψυχή ,φέρνωντας πίσω απ το πανέρι της μνήμης εικόνες ζωντανες απο το χθές
Ητανε ολόφωτο εκείνο το σαλόνι που διαβηκα στα εικοσιοκτώ μου.Ντυμένος πολυ απλά και με τις γουνινες μπότες της αεροπορίας, πηγα να ευχηθώ στην ξαδέλφη πουχε γεννεθλια.Τσουρμο τα κοριτσόπουλα που να μη χορταινει ανθρώπου νους την ομορφάδα και την ευωδιά της νεανικής τους σάρκας...Αυτοσυστήθηκα χαμογελώντας..καλησπέρα σας δεσποινίδες μου, με λένε Μάριο...Τότε αρχισαν να τιτιβίζουν όλες μαζι σαν τα σπουργίτια καλώντας με με γέλια να καθίσω κοντά τους.
Χαμογέλασα και πλασαρήσθηκα στην πανεμορφη παρέα τους.Αρχισανε να γελάνε με τις γκριμάτσες και τα χωρατά μου,έγινε πανδαιμόνο στην κυριολεξία.Βλέπετε ήμουνα ενας εξωστρεφης νεαρουλης που χαιρότανε παντοτε την συντροφιά και την κουβεντούλα με τό άλλο φύλλο.
Σε λίγο κι άλλες κοπελες ηλθανε γύρω μας.Τα αλλα παλικαρια καθησμενα απεναντι μας αμίλητα χωμενα στα ακριβά τους κουστούμια ,απλα παρακολουθουσανε χωρίς να συμμετεχουν στο πανηγυράκι .
Και τότε το μάτι μου,επεσε στο μικρό σαλονάκι δίπλα.Ενοιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά στο στέρνο.Ε που πας Μαριε,γιατι μας αφήνεις,ακουστηκε απο την ομήγυρι.Ομως η ψυχή κατηυθηνε γοργά τα βηματά μου πρός τα εκεί.
Ητανε καθισμενη διπλα σε μια φίλη της και χαμογελουσε.Απεναντι της ενας πανέμορφος νεαρός και αρκετα καλοντυμενος δεν χορταινε να την γδυνει με τα μάτια. Ητανε μια καλονή στ αλήθεια,
η πο ομορφη γυναικα που ειχα δεί στη ζωή μου.Ορθιος έτεινα το χέρι στις δυο κοπέλες μην αφήνωντας απο τα μάτια την Θεά μου..."ποτέ σ ενα τόσο μικρό χωρο δεν συναντα κανεις τοση πολύ ομορφιά" ψέλλισα γοητευμένος
"Αυτα τα λέτε για να ρίξετε τις γυναίκες κύριε?" είπε σχεδον θυμωμένα Εκείνη.Καθισα δίπλα της ακάλεστος στριμωχνωντας τες σχεδόν."Εσένα θέλω να ρίξω ομορφια μου,ψυθίρισα κοιταζωντας την στα μάτια,μόνο εσένα"..μας εχετε στριμώξει για τα καλά το ξέρετε ειπε σχεδον ωρυόμενη η φίλη της.εγώ παω μεσα Μαρία,ειναι θρασύτατος και αγενής.Τοτε μου έριξε μια αγρια ματιά ο ακουνητος,ακινητος και αγέλαστος μορφονιός απο απέναντι θρονιασμένος στην πολυθρόνα του .Ητανε δίμετρος αλλα ψοφίμι στην ψυχή,θα τον εκανα του αλατιού αν μου κουνιότανε.
Του έριξα λοιπον και εγω ενα βλέμμα υπο γωνία, δινοντας του να καταλαβει πως επρεπε να μας αφησει μόνους.Απειροελάχιστος ο χρόνος για να καταθεσεις τα ονειρά σου στα πόδια μιας Θεάς,απειροελάχιστος.Περασαμε τρεις ωρες δίπλα δίπλα γελωντας και κοιταζωντας ο ενας στα ματια τον άλλο.
Της εδωσα ενα ζεστό φιλί οταν αποχαιρετιστήκαμε εξω απο την πορτα του σπιτιού της.Τοτε συνηθίζαμε να συνοδευουμε την ντάμα μας κοντα στην πορτα του σπιτιο της και φευγαμε μονο οταν εκεινη δρασκελιζε την εισοδο.
Μια εβδομαδα συναντιομασταν καθημερινα μετα το τελος της δουλειας της.Ημουνα φουλ ερωτευμενος και υψιπετουσε το κιτρινο σκοντακι μου με πλοηγό τα ματια της που ήτανε φαροι στις διαδρομές μου για να την συναντησω..
Στο κρεβάτι μου άγρυπνος περιμενα να φέξει και μετα να σκοτεινιάσει για να την παρω στην αγκαλιά μου.Εξυπακουεται οτι η σχεση μας ητανε σχεδον πλατωνική.οχι μπαστε σκυλοι κι αλλεστε με το καλησπέρα.....υπηρχε εισαγωγή στο παιχνίδι του ερωτα..υπηρχε αναμονή...καρτερικότητα..ιδρωτας πολύς..υπήρχε φλέρτ.
Αρχες της δευτερης εβδομάδας δεν άντεξα..πηγα σπίτι της να την ζητήσω χωρις μάλιστα να το γνωρίζει εκεινη
Με λένε Μαριο και αγαπω την κορη σας,ειπα με θράσος στους εμβρόντητους γονιους της,θελω να την κάνω ταιρι μου για πάντα.Εκεινη έλειπε.. ητανε διπλα σε μια θειά της.
Μαρίαααα.. ενας κυριος ειναι εδω και λέει ακαταληπτα πράγματα,ελα αμέσως..της ειπε ο πατερας της κλεινοντας με απογνωση το τηλέφωνο
Γνωρίζεστε πολυ καιρό?εθεσε το ερωτημα η μητέρα της.Μονο μια εβδομάδα αρχόντισσα .. ειπα ριχνωντας μια κλεφτη ματιά σε μια φωτογραφία της καλης μου που στολιζε τον τοίχο του σαλονιού.
Αυτες τις μποτες μετα γουνακια γυρω γυρω ειναι της μόδας νεαρέ μου?Οχι.. δεν ακολουθω μοδες εγω κυρία,αλλα οτι μ αρεσει απάντησα.Τις φορουσα στο μεταγωγικό οπως και το αλλο πληρωμα να μη παγωνουνε τα πόδια στους -40.Ωστε αεροπορος...!?Παληα ημουνα για λίγο..τωρα ειμαι τραπεζικος αλλα μετρανε και εκεινα τα χρονια στη συνταξη,δεν πηγανε χαμενα.
Ανοιξε η πορτα του παραδείσου στα ξαφνικά.Ητανε η Θεά μου με τα ματια έξω απο τις κογχες..εσύ εδώ?Ηλθα να σε ζητησω Μαράκι για γυναίκα μου!Και χωρις την δικη μου συγκαταθεση???,πρωτάκουστο!!!.Σε γνωριζω τόσο λίγο Μαριε,τόσο λίγο.Σ αγαπω Μαρία και σε θέλω ,ειπα με σιγουριά στη φωνή.Μαριε σε συμπάθησα πολύ δεν το αρνούμαι αλλα..δεν σ αγαπώ ακομα.Θα μ αγαπήσεις και εσυ καλη μου,αρκει να νοιωθεις μεσα στην ψυχή σου μια μικρη φλογίτσα..θα την κανω φωτιά που θα θεριέψει και θα φτάσει στα ουράνια ,νασαι σιγουρη!
Ειμαι ανθρωπος με συνέπεια και εντιμότητα ,δεν θα σε απογοητευσω.Αυτά βγαίνανε απ την ψυχή μου,αυτα έλεγα..
Αν δεν με θέλεις για αντρα σου,θα φυγω χωρις να σ ενοχλησω ξανά,χωρις να πεσω στα πόδια σου....θα πονέσω το ξέρω,θα υποφέρω....αλλά θα το αντέξω,θα επιβιώσω.
Σηκωθηκα , αποχαιρετησα τους γονείς της και κατευθυνθηκα με βήμα σίγουρο προς την έξοδο,αλλα με τη καρδιά κομμάτια.
Γυρισα και την κοιταξα για μια στιγμή στα μάτια ,ητανε δακρυσμένα,εκλαιγε γοερά η ψυχή της
Αντίο άπιαστο ονειρό μου ψέλλισα..αντίο.Τα ματια μου ειχανε βουρκώσει και ψυχή μου κουρέλι που ανεμιζε στους ανέμους της απαξίωσης.Κρατησου κερατά,δεν ήτανε τυχερό..κρατησου ειπα στο μέσα μου ,πες πως εχεις λοκατζηδες πισω και πρεπει να το προσγειώσεις με ασφάλεια στο πρωτο αεροδρόμιο το ρημάδι,κοψε στροφές,πέσε διαδρομο,φούλαρε,σηκω μύτη,αναστροφή κινητηρες, ..έλα κάθαρμα θα τα καταφέρεις οπως τότε...θα τα καταφέρεις (βλ η πτήση του νεοσσού)
Τοτε ενοιωσα ενα δυνατό τραβηγμα στο μπουφάν μου.Που πάς χωρίς εμένα Μαριε,που πας?Μουχες υποσχεθει πως ποτε δεν θα μ αφηνες μόνη το ξέχασες?
Ξεχασες το τραγουδάκι μας"μη φοβασαι,μη φοβασαι στο πλευρό μου πάντα θασαι"?
Γυρισε τοτε προς τους γονείς της..το θέλω αυτο το παιδί,εχει πολυ παλικαριά μεσα του,νοιωθω σγουρια διπλα του..τον θέλω για αντρα μου,τον θέλω για πάντα.

ΥΓ Σε τρεις μηνες αρραβωνιαστήκαμε,σε έξη παντρευτηκαμε και 23 ολοκληρα χρόνια ζησαμε την ευτυχία ο ένας δίπλα στον άλλο ΑΧΩΡΙΣΤΟΙ,μεχρι που ο χάρος με ζήλεψε.. και μου την πήρε 26-11-1999
Ητανε μόλις 45 χρονών

marakos