ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΤΩΝ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΛΙΠΟΣΑΡΚΩΝ

Επειδή βαριέμαι αποφάσισα να αρχίσω να γράφω το νέο μου βιβλίο. Η εισαγωγή του εδώ.

Ιωάννης Β. Βέλλης

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΤΩΝ
ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΛΙΠΟΣΑΡΚΩΝ

Φωτο: Γιάννης Βέλλης

Τι κάνει τον αφέντη να διαφέρει από τους σκλάβους; Δεν ξέρω. Απλός σκλάβος γεννήθηκα σε αυτή την πόλη, που την έκαναν κράτος μετά για να μας μοιράζουν περισσότεροι. Δικαιοσύνη το λένε εδώ, στη χώρα των λιπόσαρκων. Άρα, εμείς οι σκλάβοι το θεωρούμε δίκαιο, γιατί δεν αποφασίζουμε μόνοι μας.
Αυτή η μεγάλη χώρα είχε πολλούς από εμάς. Ονειρουπολίτες, στην καταγωγή. Με αποτέλεσμα, για να γίνει «φιλική», να φέρει και άλλους, να ονομαστεί η «Χώρα των λιπόσαρκων». Όπου λιπόσαρκος ίσον κοκαλιάρης, από το «λίπο», το ρήμα λείπω δηλαδή. Η άγνοια άφηνε στους φτωχούς και αγράμματους χωριάτες της «Ονειρούπολης» - που ζούσαν κοντά σε αυτή- ότι εδώ οι πολίτες άφηναν τη ζωή μέσα στα πλάτη και τα μήκη του λίπους… Αλλά δυστυχώς. Το διαπίστωσε ο πατέρας μου, η μάνα μου, όταν άφησαν το χωριό της «Ονειρούπολης» με ένα όνειρο για πλούσια ζωή στη μεγάλη «Χώρα των λιπόσαρκων»…Παράνομα, προσπάθησαν να περάσουν τους πασσάλους, που ήταν εκεί. Και σκάλωσαν, στη σκλαβιά. Όποιος μπαίνει στη χώρα αυτή πρέπει να σέβεται τους νόμους της, τους είπαν μόλις κατάφεραν να τους βγάλουν από τους πάσσαλους με κατεστραμμένα ρούχα. Η παράνομη είσοδος ξένων έχει ως αποτέλεσμα τη σκλαβιά, αυτών και των παιδιών τους. Ο νόμος είναι ίσος για όλους τους ξένους. «Ισονομία και δικαιοσύνη», οι δύο χρυσοί κανόνες για τους ξένους που προσπαθούσαν να περάσουν σε αυτή. Ο νομοθέτης δεν έδινε χάρη, ούτε απαλλαγή, για το γενικό καλό. Η «Χώρα των λιπόσαρκων», ζούσε από αυτό. Δεν εργάζονταν οι πολίτες, αλλά είχαν τους σκλάβους τους για αυτό. Κανένα δεν δεχόταν αυτή η χώρα, πλην των κατοίκων της. Έτσι η παράνομη είσοδος ήταν πάντα η «αναγκαία λύση» για όλους απ’ έξω. Το χωριό μας άδειαζε μέρα με τη μέρα από τους κατοίκους του, που γινόταν σκλάβοι μέσα σε αυτή. Έτσι έχαναν την «Ονειρούπολη», που ζήσανε παιδιά. Ποτέ δεν είδα το χωριό, αλλά μέσα από τις διηγήσεις της μάνας πρέπει να ήταν φτωχικό, πλην της νύχτας που απλώνονταν τα όνειρα και γινόταν η μεγάλη πόλη, η «Ονειρούπολη» όλων. Αλλά πώς να ζήσεις μόνο τη νύχτα; Έτσι έλεγαν και μέσα από τους πασσάλους προσπαθούσαν οι περισσότεροι να περάσουν στη μεγάλη χώρα της μέρας, που ο ήλιος την έκαιγε από άκρη σε άκρη. Εκεί όλοι θα χαίρονται το βάρος τους, τη ζωή τους, τη ζέστη, με καλοπέραση. Το μεγάλο όνειρο ήταν καλά κλεισμένο από πασσάλους που έκλειναν το δρόμο, αλλά δεν αποτελούσαν εμπόδιο για τους θαρραλέους χωριάτες. Ίσως και για αυτό να έγιναν… Για τα πουλιά είχαν τα δίχτυα και τις παγίδες, για τους ανθρώπους τους πασσάλους. Αυτά σκεφτόμουν κάτω από την πέτρινη βρύση που γέμιζα τον πέμπτο λάκκο με νερό για πότισμα των κήπων του αφέντη. Ένας πλούσιος γέρος, πολιτικός στην αυλή, αυλικός με χαρίσματα… τα πλούσια σεντούκια του στον Χωραρχηγό όλων, στη γιορτή για την άνοιξη. Κάθε μέρα πότιζα τον κήπο, μα πάντα στέγνωνε την επομένη. Ο καυτός ήλιος δεν άφηνε ούτε σταγόνα πάνω στο σκληρό χώμα. Μεγάλη χώρα ήταν, αλλά ζεστή και τη νύχτα. Καλό είναι πριν δούμε τη ζωή εδώ να γνωριστούμε. Με λένε Απίστρεφτο, γιατί οι γονείς μου μετά το σκάλωμα στον πάσαλο και τη σύλληψή τους πίστεψαν ότι, «Ονειρούπολη τέλος»… πολύ περισσότερο για εμένα που γεννήθηκα εκεί. Και έγινα σκλάβος από την αρχή. Από τη γέννησή μου, για την ακρίβεια. Απίστρεφτος σε ξένη πόλη και χώρα. Έτσι μεγάλωσα, έπρεπε να το δεχθώ. Και σκλάβος και Απίστρεφτος…

Πως τα προλαβαίνεις όλα;

σφάζει η πένα σου στ αλήθεια.ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ

Η Λαμπρούπολη

Σίγουρα θα αναρωτιέστε τι είναι η Λαμπρούπολη ή γιατί ονομάστηκε έτσι; Είναι μια μεγάλη πόλη, ποτέ δεν μπόρεσα να τη δω ολόκληρη- παρότι το σπίτι του αφέντη είναι αρκετά ψηλά, σε μια μικρή πλαγιά της. Όσες δουλειές και αν έκανα δεν μπόρεσα να τη γυρίσω, ούτε φυσικά να βγω έξω από αυτήν... Η πρωτεύουσα της «Χώρας των λιπόσαρκων», ήταν το καμάρι του Χωραρχηγού και όλων των αυλικών του στη διανομή του πλούτου της. Περιτριγυρίζονταν από μεγάλα τείχη, που μόνο τα δημόσια κτίρια και τα παλάτια άφηναν να φαίνονται από μακριά. Καθώς και το «Χωραρχηγείο» που ξεχώριζε, σαν πυραμίδα, με πολλά λάβαρα κρεμασμένα γύρω του. Το ίδιο και ο Ναός στον Συμπαντικό Ήλιο, που έσωζε την πόλη, με τη ζέστη και το φως που ζάλιζε τους ξένους και τους έστελνε εκεί, φωτίζοντας όλες τις στέγες τους. Σε σχήμα κύκλου με τέσσερις πύργους εσωτερικούς και ένα δίσκο πάνω να συγκεντρώνει την ηλιακή ενέργεια και να την κάνει φωτιά στο πύρινο σταθμό της Νίκης. Εκεί από την αρχαιότητα οι κάτοικοι προσεύχονταν για την τύχη των νεκρών τους στον άλλο κόσμο. Άλλωστε σε αυτή τη ζωή είχαν εξασφαλίσει το δικό τους παράδεισο. Στις στέγες από ασήμι χτυπούσαν οι ακτίνες του ήλιου, αφήνοντας από μακριά την εικόνα του πλούτου της. Και φέρνοντας ελπίδες στους κατοίκους για εργάτες –σκλάβους που θα ήθελαν να την δουν από κοντά, ζώντας τον πλούτο της. Τα ψηλά τείχη είχαν χιλιάδες πόρτες ανοικτές. Και παντού φύλακες-φρουρούς, πάνω τους. Σε είκοσι μέτρα από αυτά οι πάσσαλοι το μόνο εμπόδιο για τον «παράδεισο»… Όταν περνάς από τα γειτονικά βουνά και βλέπεις στον κάμπο τέτοια λάμψη -γιατί μέσα σε κάμπο ήταν χτισμένη η Λαμπρούπολη- τα τείχη με τις πόρτες ανοικτές όλο το 24ωρο και κάποιους πασσάλους εμπόδιο πώς να σταματήσεις; Αλήθεια πώς; Έτσι η Λαμπρούπολη, για όλο τον τότε κόσμο ήταν η μαγική πόλη, ο παράδεισος στη γη, ένας παράδεισος για λίγους. Την ίδια ώρα που απέναντι από τους μεγάλους λόφους ολόκληρα χωριά πεινούσαν- το ίδιο και η «Ονειρούπολη»- πόλεις αφανίζονταν σε χρόνιους πολέμους και μια ζούγκλα απλώνονταν παντού κρατώντας μέσα της φυλαγμένη τη φύση της και την οργή της. Στο «Στάδιο των Αυλικών» γίνονταν όλες οι γιορτές. Πολλοί σκλάβοι ζούσαν εκεί για να το κρατάνε καθαρό όλο το χρόνο και να σερβίρουν τα γεύματα και τα κρασιά από μέντα και άλλες γεύσεις στους χλιδάτους ιδιοκτήτες του. Εκεί έβγαζε και τους λόγους του στο λαό ο αρχηγός όλων, ο Χωραρχηγός. Μερικές φορές έστελναν σκλάβους και από αλλού, από τα αρχοντικά των αυλικών, για βοήθεια. Έψαχνα δικαιολογία να βρίσκομαι εκεί. Να βλέπω τον καλό κόσμο και τους φίλους σκλάβους από το χωριό και από αλλού. Η κούραση μεγάλη αλλά και η χαρά μεγάλη όταν είσαι ανάμεσα σε φίλους. Έσπαγε και η μοναξιά αλλά και η νοσταλγία για το χωριό έτσι. Ήμασταν σκλάβοι για πάντα, έπρεπε να αφήνουμε το μυαλό να κάνει και κάποια πράγματα που δεν δέχονταν εντολές. Για να μη μπλοκάρει και αυτό. Αυτά λοιπόν για τη μεγάλη Πρωτεύουσα και ναι μπορεί να είμαστε σκλάβοι, αλλά Πρωτευουσιάνοι…

Η διοίκηση στη χώρα.

Οι κάτοικοι της χώρας περνούσαν καλά. Άλλωστε ήταν παράδεισος στη γη- για αυτούς- το μέρος αυτό. Πολύ περισσότερο στην Πρωτεύουσά τους, τη «Λαμπρούπολη». Δεν εργάζονταν, είχαν έτοιμα σπίτια, κτήματα, αξιώματα, θέσεις στη διοίκηση. Όλα έτοιμα. Και σκλάβους, που με την εργασία τους τα έκαναν πλουσιότερα. Έτσι από τα έσοδα ένα μέρος πήγαινε στην προσωπική εκπαίδευση, ένδυση, διασκέδαση και προβολή, ένα στους αυλικούς και το μεγαλύτερο στον Χωραρχηγό, τον μεγάλο αρχηγό όλων. Τα έσοδα ήταν όλα σε λίρα Λαμπρούπολης, από ασήμι που υπήρχε άφθονο στα υπόγειά της, από την εποχή που τα ορυχεία ήταν χιλιάδες και στόλιζαν με αυτό το υλικό τις σκεπές των σπιτιών. Μεγάλες ποσότητες ήταν στα υπόγεια του Χωραρχηγού και των αυλικών για κάθε χρήση. Κόβονταν νομίσματα για χρήση μόνο εκεί, για την ευκολία των συναλλαγών, έτσι έλεγαν. Οι σκλάβοι δεν πληρώνονταν, δεν ασχολούνταν με αυτό που λέγεται χρήμα. Απλά μετέφεραν τις λίρες και τις άλλαζαν με πράγματα κατά τις προσταγές του κάθε αφέντη. Έφευγαν για την αγορά άδειοι με λίγες λίρες και γύριζαν γεμάτοι πράγματα, ιδρωμένοι από τη ζέστη και το περπάτημα. Η λίρα από τη μια είχε τον Συμπαντικό Ήλιο και από την άλλη τον Χωραρχηγό, στο θρόνο του. Οι δύο εξουσίες της χώρας μαζί ή καλύτερα οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Σκλάβος ήμουν, αξία δεν είχαν για εμένα αυτά, ακόμα και αν τα είχα εκεί. Δεν πεινούσα, έτρωγα αρκετά- όπως όλοι οι σκλάβοι -για να μπορώ να δουλεύω αρκετά, ώστε να είναι ευχαριστημένοι όλοι και πρώτα ο αφέντης. Ελπίζοντας να μη με ενοχλούν, όταν αποφάσιζα να κάνω κάτι στο δικό μου χρόνο, κρυφά δηλαδή γιατί για τους σκλάβους δεν προβλέπεται κανένας χρόνος, ίσως μόνο αυτός του ελάχιστου ύπνου… Ο Χωραρχηγός είχε τη διοίκηση όλων. Δεν έκανε τίποτα άλλο από το να καλεί τους αρχηγούς των περιοχών, τους αυλικούς σε γεύματα εργασίας για το πώς θα διασκεδάσουν την ανία του και τη δική τους παράλληλα. Η διασκέδαση είχε την πρώτη προτεραιότητα στη διοίκησή του. Πως θα την κάνουν ποιο καλή, ποιο πλούσια, ποιο διαρκή. Ακόμα και αυτό θέλει την τέχνη του. Και πολλοί κληρονόμησαν τη θέση μη μπορώντας να προσφέρουν ούτε το ελάχιστο, ακόμα και σε αυτό. Απλά απολάμβαναν τους κόπους των άλλων. Καθότι οι σκλάβοι έβγαζαν πάντα το φίδι από την τρύπα…σε ότι σκαρφίζονταν αυτά τα μυαλά, για να ενθουσιάσουν τον Χωραρχηγό και να μη κοιμηθεί στο βαθύ θρόνο του…Οι αυλικοί εκτός από το να κάνουν τακτικά παρέα στο μεγάλο αρχηγό τους, συντόνιζαν τη συγκέντρωση των εσόδων από τους πολίτες και παράλληλα έδιναν εντολές στους σκλάβους για τι θα κάνουν κατά περίπτωση. Έστω και αν γνωρίζαμε, ως σκλάβοι, τη δουλειά έπρεπε να μας την αναθέσει ο αυλικός ή ο πολίτης ως δείγμα της εξουσίας του πάνω μας και όχι ως αναγκαία κίνηση. Η ιδιοκτησία τους πάνω μας έπρεπε να φαίνεται καθημερινά τόσο σε εμάς όσο και στους γείτονες τους, ως δείγμα κοινωνικής θέσης. Οι στρατιώτες ήταν στην διοίκηση του Χωραρχηγού και είχαν στρατηγούς αυλικούς. Η δουλειά τους δεν ήταν ο πόλεμος αλλά η τάξη στην πόλη από τους σκλάβους και το καρτέρι νέων σκλάβων στους πασσάλους του κάστρου. Για αυτό αμείβονταν έξτρα με δικό τους ξενώνα κατά μήκος του κάστρου. Στο στρατό πήγαιναν πολίτες που έβλεπαν τη διασκέδαση με γυμναστική παράλληλα σε καθημερινή βάση. Άλλωστε οι ποιο γυμνασμένοι από αυτούς έδιναν το όνομα σε δρόμους και στενά της Πρωτεύουσας. Οι σκαλιστές, σκλάβοι, καθημερινά έκαναν αγάλματα «ηρώων» με τα πρόσωπά τους και το σώμα τους σε κάθε διασταύρωση. Και από κάτω το όνομα του στρατιώτη που έφερνε νέους σκλάβους στην πόλη. Την κάθε πόλη, μικρή ή μεγάλη, της «Χώρας των λιπόσαρκων».

* H συνέχεια στην έκδοση του βιβλίου. Πιστεύω ότι μέχρι το Πάσχα αν δεν έχω κάποια τυχαία καθυστέρηση θα το έχω τελειώσει και θα οδεύει σε κάποιο εκδοτικό οίκο για να περάσει σε χαρτί.

Γιάννης Βέλλης

To βιβλίο προχωράει. Ένα μικρό απόσπασμα.

Σκλάβος και της βιβλιοθήκης…

«Ένας σκλάβος να διαβάζει;» Θα αναρωτιέστε. Σας καταλαβαίνω. Οι σκλάβοι είναι εργάτες δεν είναι άνθρωποι, στην «Λαμπρούπολη» και παντού. «Τι τα θέλεις τα γράμματα, αφού τα ίδια βάρη θα κουβαλάς μέχρι να αφήσεις την τελευταία σου πνοή; Και πώς έμαθες γράμματα, αφού γεννήθηκες σκλάβος και μένεις σκλάβος;»…Λογικές απορίες. Όταν οι αφέντες βαριούνται, μαθαίνουν όλο και περισσότερα στους σκλάβους για να μη κουράζονται, ώστε να αφιερώνουν σε άλλα πράγματα την ανία τους. Έτσι και εγώ ήμουν από τους τυχερούς σκλάβους. Ο γέρος αυλικός, παρόλες τις βιβλιοθήκες, τα χιλιάδες βιβλία, τους πάπυρους, τις ασημένιες πένες με το ακριβό μελάνι είχε επιλέξει να αφήσει τη γνώση για τη γιορτή. Στα ξενυχτάδικα της «Λαμπρούπολης» δεν ήταν ποτέ κατάλληλος ο χώρος για την ανάγνωση κανενός βιβλίου. Τις απαντήσεις στα γράμματα φίλων και εχθρών, είχε βαρεθεί να τις κάνει μόνος. Έτσι ο μικρός σκλάβος, δηλαδή εγώ, επιλέχθηκε και για αυτές τις αγγαρείες. Να μάθει γράμματα γρήγορα για να διευκολύνει τον αφέντη του. Έπαιρνε ένα βιβλίο από ένα φίλο ή αυλικό ή τον Χωραρχηγό. Έπρεπε να απαντήσει ως γνώστης του περιεχομένου. Με έβαζε να το διαβάζω, να του λέω με δύο λέξεις τι γράφει. Παράλληλα, έπρεπε, να γράφω και να στέλνω την ευχαριστήρια επιστολή, στον δωρητή του. Με τον καιρό, όποτε έρχονταν βιβλίο και πριν καταλήξει στη Βιβλιοθήκη έπαιρνε μια γρήγορη ανάγνωση από τον σκλάβο, ακολουθώντας στη σειρά η συγγραφή και αποστολή της ευχαριστήριας επιστολής. Χωρίς πια ο Αλή Σεμάς να ενδιαφέρεται για τη διαδικασία. Πάντα υπάρχει ο καλός σκλάβος για αυτό. Όσο περνούσε ο καιρός ένιωθα αυτά τα βιβλία να με γεμίζουν ως άνθρωπο και όχι σκλάβο, να με βάζουν σε προβληματισμό για τα πράγματα, για το αφεντικό, για τη σκλαβιά, για όλα. Κάτι ήξερε το αφεντικό, που τα βιβλία του έπεφταν πάντα βαριά…Όταν τα βάζεις μέσα σου γεμίζουν περισσότερο χώρο από τη μεγαλύτερη Βιβλιοθήκη. Αυτά σκέφτομαι τώρα και κάθε φορά που ξεσκονίζω την ασημένια τους επικάλυψη. Ένα βιβλίο περνάει στο μυαλό, την καρδιά, τη σκέψη, την αγωνία, την δικαιοσύνη και την αδικία… Όταν γράφει: «πέρασε το ζώο στο αλώνι τόσες φορές που η γη και ο ουρανός του φαίνονταν ίδια, καθώς το έκαιγε ο ήλιος και το έπνιγε η σκόνη από τα στάρια», έβλεπα τον εαυτό μου, την εικόνα μου, όπως και όλων των σκλάβων εκεί. Όμως το βιβλίο έγραφε για ένα άλογο. Ίσως το άλογο μπορούσε να μπει ποιο εύκολα στο βιβλίο, να καταγραφούν τα συναισθήματά του, παρά εμείς. Είπαμε ο σκλάβος δεν είναι τίποτα, μα πρέπει να παράγει τα πάντα. Και αυτά που γίνονται και αυτά που δεν γίνονται. Ότι θέλει ο αφέντης είναι το εφικτό, αν δεν το κάνουμε είμαστε αδύνατοι ως σκλάβοι να καταλάβουμε την «αξία του εφικτού». Πάλι κουράστηκα με τη σκέψη μου. Αλλά πάλι θέλω να ψάξω με αφορμή το ξεσκόνισμα για ένα νέο βιβλίο, που μου ξέφυγε την προηγούμενη φορά που πέρασα από εδώ. Αυτή η μεγάλη Βιβλιοθήκη, κάθε μέρα που περνούσε, γίνονταν μέρος του δικού μου κόσμου. Και ας έμενε στην ίδια θέση. Και ας φόρτωνε χιλιάδες αδιάβαστα βιβλία από τον Αλή Σεμάς ή την παρέα του. Και ας μη γέμιζε ποτέ τα ράφια της. Και ας την έκλεινε κάθε τόσο η σκόνη με το λευκό της πάπλωμα. Ήταν εκεί αλλά και μέσα μου. Εκεί το ασήμι με το χαρτί, μέσα μου ο θησαυρός.

Τι γίνεται με την έκδοση;

Το έχω γράψει στο 50% δεν πρόλαβα να το τελειώσω μέσα στο Πάσχα. Αλλά από ότι δείχνει βγαίνει καλό.

Ο Άδικος Χαν και το κράτος του

Ο Άδικος Χαν, ως Χωραρχηγός διοικούσε , μάλλον ηγεμόνευε, μια μεγάλη χώρα, τη «Χώρα των Λιπόσαρκων». Η πρωτεύουσά της, η «Λαμπρούπολη» ήταν η βάση της εξουσίας του. Σπάνια την εγκατέλειπε να δει μικρότερες πόλεις. Ένα μεγάλο κάστρο, όπως αναφέραμε, έκλεινε όλη τη χώρα. Με μικρότερα κάστρα, μέσα σε αυτήν. Σαν εσωτερικά σύνορα διοίκησης. Όλοι είχαν μερίδιο στους σκλάβους. Αλλά ελεύθεροι και σκλάβοι άνηκαν στην ίδια διοίκηση, στον ίδιο αρχηγό. Οι εντολές του γίνονταν νόμος, αν δεν υπήρχε προηγούμενος. Και στην περίπτωση του Άδικου Χαν, οι περισσότεροι νόμοι είχαν ροπή στην αδικία, για το συμφέρον του και μόνο αυτό. Έτσι η ελαστικότητα της χώρας, που γίνονταν αναφορές σε Κράτος, παράμεναν στη λέξη Χωραρχηγός. Μια ηγεσία, ένας αρχηγός, μία διοίκηση για όλους, αυταρχική και μοναρχική. «Δίκαιο είναι το δίκαιο του ισχυρού». Αυτό ήταν το Κράτος που ακούγαμε πια στη θέση της χώρας. Νέος θεσμός εξουσίας. Ο ελεύθερος και ο σκλάβος υποχρεώνονται με κάθε τρόπο να ζουν σε αυτό, που για ευκολία το έλεγαν Κράτος τώρα. Το Κράτος είναι η υπέρτατη αρχή, που μέσα στα όριά του επιβάλλει την εξουσία του. «Το κράτος είναι υπεράνω όλων» ανέφερε πια, καθημερινά, ο Άδικος Χαν, εννοώντας ότι η δική του επινόηση εξίσωνε τον Χωραρχηγό με το Κράτος. «Είμαι το Κράτος, πρέπει να με σέβεστε απόλυτα», συνήθιζε να λέει στους λόγους του, αποσπώντας το χειροκρότημα όλων των Αυλικών, που τώρα βαπτίζονταν Κρατικοί Λειτουργοί. Η αναβάθμιση σε κάτι άλλο, έκανε την ανία τους ποιο υποφερτή. Όλες οι ομάδες θα παίρνουν την έγκριση του Κράτους και των Λειτουργών του, για να συνεχίσουν να υπάρχουν, να λειτουργούν. Όλοι μαθαίναμε το Κράτος, που δεν ξέρουμε τελικά ποιος σκλάβος το σκέφτηκε, για να κερδίσει την εύνοια του αφέντη του... Μετά εκείνος θα το έφερε στο τραπέζι του Χωραρχηγού, σε μια πρωινή συνάντηση. Και ο Άδικος Χαν το έκανε εξίσωση με τα καλά μαθηματικά που ήξερε, ώστε Χωραρχηγός ίσον Κράτος…Άβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου αυτού, άβυσσoς της εξουσίας!...Κάνοντας τον εξαναγκασμό βάση όλων των αρχών του. Θα κάνεις αυτό. Αν δεν το κάνεις θα βρεθείς εκεί. Κάνε εκείνο. Αν δεν το κάνεις θα βρεθείς εκεί. Κάνε το άλλο. Αν δεν το κάνεις θα βρεθείς εκεί. Εκεί που δεν ήθελε να πάει κανείς, είχε χώρο για όλους. Έτσι όλοι ζούσαν -στα πλαίσια του Κράτους πια- τη δική τους «σκλαβιά», σκλάβοι και ελεύθεροι. Νομικές προσταγές από μόνες τους δεν γίνονται. Όλοι το γνώριζαν, αλλά δεν μιλούσαν. Σε όλες υπήρχε ο ένας και κάποια ομάδα που τις επέβαλε. Έτσι οι διαθέσεις λίγων γίνονταν νομικές προσταγές και επιβάλλονταν στους πολλούς. Με βασική αρχή το δίκαιο είναι του ισχυρού. Έτσι είχαμε ισχυρή Κυβέρνηση από τον Άδικο Χαν και τους Κρατικούς Λειτουργούς με ανίσχυρους υπηκόους. «Λαμπρούπολη» στο μαύρο σκοτάδι ήταν…και ας έκαιγε ο ήλιος όλη την ημέρα κάθε γωνιά της. «Κράτος των αδυνάτων» ήταν στη «Χώρα των Λιπόσαρκων». Όπου οι σκλάβοι δεν είχαν φως σε κανένα ήλιο, οι αυλικοί ως Κρατικοί Λειτουργοί συνέχιζαν την δια βίου εξουσία τους και ο απόλυτος αρχηγός, ο Χωραρχηγός, ως Κυβερνήτης συνέχιζε την αδικία του και επέβαλλε την εξουσία του παντού. Ίσως η αδικία γεννήθηκε πριν τον άνθρωπο. Θέλοντας μετά την παρουσία του να κρατήσει τα σκήπτρα της. Και ορίζοντας αρχηγούς που ξέρουν να την επιβάλλουν σε κάθε χώρα, όπως συμβαίνει και στη δική μας «Χώρα των Λιπόσαρκων». Με αυτές τις σκέψεις με παίρνει ο ύπνος στην άκρη της Βιβλιοθήκης. Πρέπει, όμως, να διαβάζω περισσότερο. Είναι τόσα βιβλία, δεν θα προλάβω αλλιώς.

Link

Παραμελώντας τη Ζωή…

Όταν ξεκινάς μια τέτοια προσπάθεια, παραμελείς τους πάντες με πρώτο τον εαυτό σου. Έτσι το τελευταίο διάστημα άφηνα μόνη της τη Ζωή, για να μοιράζω μηνύματα, το ίδιο και τη Δέλφινα. Τους δύο ποιο αγαπημένους ανθρώπους και φίλους σε αυτό τον κόσμο. «Είναι δίκαιο;»…σκέφτηκα. Μάλλον όχι. Αλλά ένας μεγάλος σκοπός δικαιολογεί την μερική αδικία, που δεν γίνεται από διάθεση να ζημιώσει τον άλλον αλλά από ανάγκη προσφοράς σε ένα κοινωνικό σύνολο. Θα μου το συγχωρέσουν ή εγώ το βλέπω μόνο έτσι; Ήθελα να καθίσω μαζί τους, να μιλήσουμε. Αλλά όλο και κάτι έφερνε την αναβολή. Αναβολή για το ένα, αναβολή για το άλλο. Καθημερινά η κατάσταση γινόταν και χειρότερη. Δεν άντεχα να τους βλέπω τόσο λίγο, πιστεύω και αυτοί το ίδιο. Όταν αφήνεις αυτό που αγαπάς, κάποια στιγμή το χάνεις. Όχι γιατί πάει αλλού, απλά γιατί δεν το έχεις μαζί σου να σε δυναμώνει. Εκείνο το απόγευμα το αποφάσισα. Κάλεσα την Δέλφινα να αφήσει την κουζίνα και τη Ζωή να αφήσει τον Ποσειδώνα με την σκόνη του… «Θα πάμε στην πλαγιά, μια βόλτα, να γνωριστούμε καλύτερα, να δούμε τη νέα κατάσταση. Εσείς οι γυναίκες τα βλέπετε καλύτερα», είπα και στις δύο, αφήνοντας με το βλέμμα μου ότι η απάντηση δεν θα μπορούσε να είναι όχι, για κανένα λόγο ή δικαιολογία. Συμφώνησαν. Με την πρώτη δροσιά, το απόγευμα συναντηθήκαμε στην είσοδο του σπιτιού του Αλή Σεμάς και ξεκινήσαμε. Κανείς δεν μιλούσε όσο διασχίζαμε τα σπίτια. Περπατάγαμε, εγώ σφύριζα, η Δέλφινα μάζευε αγριολούλουδα και η Ζωή σκαρφάλωνε εμπόδια και πηδούσε. Δεν ξέρω αν ήθελε κανείς να μιλήσει ή όλοι θέλαμε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα που μας έπνιγε. Μόλις φτάσαμε στην πλαγιά, στο υψηλότερο σημείο της, που μόνο πέτρες φυλούσαν σκοπιά καθίσαμε σε μία από αυτές. Κάτω η πόλη πνιγμένη στις ομίχλες της, με τις γυάλινες στέγες να μπαινοβγαίνουν μέσα σε αυτή την άσπρη κρυψώνα. «Είναι τόσο μεγάλη, άραγε τα τείχη της φτάνουν σε κάθε της πλευρά;», ρώτησε η Δέλφινα. Κανείς δεν ήξερε να απαντήσει, ίσως και δεν ήθελε απάντηση. Είμαστε τόσα χρόνια μέσα σε αυτή, νομίζουμε ότι την γνωρίζουμε και όμως ξέρουμε κάποιες στιγμές, κάποια μέρη που γυρίσαμε. «Λαμπρουπολίτες», είμαστε όλοι. Αλλά διαφέρουμε σε τόσα πράγματα. Καλά και κακά. Αυτά τα σύνορα του κάστρου μας έκλεισαν εδώ, έστω και αν δεν τα βλέπουμε. Ξέρουμε ότι υπάρχουν, ότι έγιναν για εμάς, τους ελεύθερους και τους σκλάβους. Για να μας έχουν κάποιοι και να περνάνε καλά. Ο Άδικος Χαν από το μπαλκόνι του ίσως την ίδια στιγμή μας βάζει… στο «πλάτος» της εξουσίας του. Και νιώθει πολύ ψηλότερος από ότι είναι. Πίνοντας το ποτό του, δίνοντας εντολές στο στρατό του. Αρχηγός όλων και σε όλα. Ή άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Από την μια ο Συμπαντικός ήλιος να μας ζεσταίνει και να μας καίει από ψηλά. Από την άλλη ο Άδικος Χαν να μας εξουσιάζει, να μας βασανίζει με τον τρόπο του, από ψηλά και αυτός. Τελικά η λίρα «Λαμπρούπολης» μάλλον έγινε όχι για να διευκολύνει τις συναλλαγές μας αλλά για να μας θυμίζει τις εξουσίες μας, καθημερινά. Για να μη ξεχνιόμαστε… Η Ζωή με την Δέλφινα είδαν ένα αγριοκάτσικο να παίζει στις πέτρες και έβαλαν τα γέλια. Μας κοιτούσε και πήδαγε από πέτρα σε πέτρα. Σε λίγο, αφού βαρέθηκε, μας άφησε πάλι μόνους και χώθηκε σε ένα μικρό δασάκι που πήγαινε στην άλλη πλευρά. Τελικά η ελευθερία μας χρειάζεται που και που, την αλλαγή του προγράμματός μας. Η νύχτα πλησίαζε. Το φεγγάρι έρχονταν κομμένο, μισό, ψάχνοντας μια θέση πάνω της. Η γκρίζα πέτρα άφηνε από μέσα της την μυρωδιά του καμένου- από την ήλιο που της τσακίζει καθημερινά τα σωθικά-, αναπνέοντας τη δροσιά του νυχτερινού χρόνου. Τα χόρτα έπαιζαν με τον άνεμο, από την μια έγερναν από την άλλη στέκονταν κόντρα. Μικρά σκουλήκια και μυρμήγκια έψαχναν κάτω από τα λιωμένα, ξερά, χόρτα, τροφή και δροσιά. Όλοι απολαμβάναμε την ώρα αυτή. Ελεύθεροι, χαρούμενοι, ξεκούραστοι από την πεζή καθημερινότητα.

Είναι πολύ ενδαφέρουσες οι ιδέες και ο συλλογισμός σε αυτά που γράφεις. Γράφω κι εγώ...ή προσπαθώ να γράφω δηλαδή

. Κυρίως αρκούμαι σε μικρές ιστοριούλες αλλά έχω ξεκινήσει και ένα μυθιστόρημα πού έχει μείνει στη μέση. Δεν έχω ελπίδα να το εκδώσω γιατί το γράφω περισσότερο μάλλον για μένα. Δεν ξέρω αν και άλλοι άνθρωποι θα το έβρισκαν ενδιαφέρον. Όταν έδειξα σε κάποιον τις πρώτες σελίδες, μου έδωσε μια συμβουλή. Μου είπε πως για να γίνει η ιστορία ακόμα πιο ενδιαφέρουσα να αφήσω τους ήρωες να την διηγηθούν. Πώς να το έκανα αυτό όμως; Είχα τόσα πολλά να περιγράψω και τόσα πολλά να πώ, έγώ ο συγγραφέας του βιβλίου να σωπάσω; Κι όμως...έπρεπε να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να αφήσω την ιστορία να την διηγηθούν τα πρόσωπα κι έγώ να φαινόμουν πού και που για λίγο σαν κομπάρσος.
Κι όντως είναι πιο διασκεδαστικό έτσι ανάλογα με το είδος του βιβλίου βέβαια. Εγώ προς το παρόν γράφω ένα απλό μυθιστόρημα από αυτά που τα βλέπεις στα ράφια των βιβλιοπωλείων και τα προσπερνάς γιατί δεν έχει ακόμα κανένα φιλοσοφικό υπόβαθρο ή κάποια σπουδαία πολιτική χροιά όπως το δικό σου. Δεν έχει μεγάλα νοήματα να αφηγηθεί. Είναι καθημερινό οπότε μπορεί να είναι ίσως και λίγο κοινότυπο ή συνηθισμένο. Συνεχίζω να γράφω όμως κι ας κολλάω για μήνες χωρίς λέξη. Κάποτε ίσως εξελιχθεί σε κάτι καλό και το τελειώσω. Ίσως ακόμα και σήμερα το βράδυ. Ηδη νοιώθω, μιλώντας γι αυτό, την όρεξη να ξαναρχίσω.
Μην σταματάς να γράφεις. Έχεις πολλά να πεις. Πολύ θα χαρώ να μάθω τη συνέχεια.

Η προσπάθεια συνεχίζεται.

Link

Δεν μπορώ να το δω το βιντεακι δυστυχώς .... τα δικαιώματα.... Νομίζω το ξέρω όμως το κομμάτι. Αν είναι αυτό των Νιρβάνα μου αρέσει πολύ.