περι-ποίηση

"Τι και αν κερδίσαμε/ την Τροία/ βαριά ήταν άρρωστη/ όσο κι αν πανηγύριζαν/ με χρυσά στεφάνια/ εκεί μέσα/ τίποτα δεν έλαμπε/ στα μάτια/ μια απογοήτευση, μια συμφορά/ η νίκη/ χαμένοι σέρναμε, την ίδια πορεία/ πρωταγωνιστές, οι αδυναμίες/ και ανάξιοι άρχοντες/ οι βασιλιάδες, μαζεύαν τη δόξα/ όσο άδοξα πέφταν/ οι μαχητές, στα κάστρα/ αυτά που για δέκα έτη/ ξαναχτίζονταν και περίμεναν/ η φυγή, ήταν ανάγκη/ ήταν θυσία στην αξιοπρέπεια/ όση χάναμε, δεχόμενοι εντολές/ και η πτώσις έφτανε/ ζητούσε ιερείς/ μάντεις, όσους μας παγίδεψαν/ σε ένα λάθος/ να δώσει κατάρες/ εμείς κρατούσαμε, τη σιωπή/ μοναχή, απροστάτευτη/ είναι η κρίσις/ ή η αδυναμία μας, για κάτι μεγάλο;/ ακόμα χτυπάνε, τα κύματα/ χωρίς απαντήσεις/ τι είναι η λύπη/ σαν φύγαν όλοι;" Γιάννης Βέλλης

"Δεν είναι να μετράει, κανείς/ το αύριο/ όσο απλώνεται και χάνεται/ ανησυχούσα/ είχαμε φύγει, τόσο/ από τους στόχους, τις ζωές μας/ ότι απέμεινε/ από μια φθορά και μια θυσία/ σανίδα σωτηρίας/ άχρωμα, κοιτούσα και έψαχνα/ να βρω,τη χασούρα/ όπως όλοι ψάχναμε/ εκείνη τη νύχτα/ μέχρι το ξημέρωμα/ πως να σωθεί, η κοινότητα/ όταν προϋπόθεση γίνεται/ κάθε φορά, μια θυσία;/ Πάντα θέλαμε, περισσότερα/ αλήθεια/ ήταν τόσο έγκλημα/ να αισθάνεσαι, άνθρωπος;/ και τι πράξαμε;/ ένα τίποτα, όμορφα στολισμένο/ με τίποτα/ δεν έμοιαζε, στην ομορφιά/ του κάμπου/ όση καταστρέφαμε/ με το νερό, της θάλασσας/ όταν λάσπη δίναμε/ με το απέραντο γαλάζιο/ του ουρανού/ γιατί εμείς, μέχρι τότε/ μόνο σύννεφα μετρούσαμε/ ή απλώναμε/ είναι τόσο απλή/ η ομορφιά/ να τη δικάζεις/ όμως η ζωή/ δεν κλείνονταν, στα όνειρα/ τόση οργή, μάζευε γροθιά/ μα πάλι άπλωνε/ για λίγη αγάπη, ανθρωπιά." Γιάννης Βέλλης

"Τώρα, που ηρεμήσαμε/ ένας καφές, ένα τσιγάρο/ μα περισσότερο, ζωή/ ας κρατήσουμε/ ότι αγαπάμε/ τις φωλιές, ακόμα πιο βαθιά/ τα μάτια, αγκαλιά/ μια ακτίνα του ήλιου/ συντροφιά κι ασφάλεια/ ας αφήσουμε/ το σκοτάδι, στα σκοτεινά/ κι ας αρχίσουμε δουλειά/ από το μηδέν/ να αλλάξουμε/ πριν μας χαλάσουν/ ο δικός μας δρόμος/ είναι δρόμος βοηθός/ ας ασπαστούμε/ ότι χρειαζόμαστε/ ας παλαίψουμε, ότι αξίζει/ το μαύρο, το γκρίζο/ δεν θα γίνουν/ Ελλήνων γενιά." Γιάννης Βέλλης

"Φοβήθηκα τη αγριότητα/ ανθρώπων που πεινάνε/ ενώ σταυρώνονται/ τι είναι η ζωή/ μια συνθήκη ψεύδη/ μια κατάσταση, σε επανάληψη/ κι όμως, οι πιο τρανοί/ γίνονται φτηνοί, κακοί, μηδενικά/ και μας σκοτώνουν/ κάθε μέρα, κάθε ώρα/ κάθε στιγμή/ μέχρι εδώ μυρίζει/ η σαπίλα/ μέχρι εδώ μοιράζεται/ η σήψη/ ακόμα και το φεγγάρι/ προτίμησε τα μαύρα σύννεφα/ από το να γνέφει σε σκουλήκια/ βαριά ντυμένα/ στην καταιγίδα/ ξόδεψαν και τα θάματα/ οι άγιοι αποσύρθηκαν/ σε κάποια εκκλησία/ ασπάζομαι μια κόλαση/ ή τη μοιράζομαι/ σαν κολασμένος/ αδικημένος, περίσσευμα/ σε μια κοινωνία, ολίγων/ ζητάμε/ νερό, ψωμί, συμπόνοια/ τελευταία απαίτηση/ δεν εισακούγεται, στο απόσπασμα/ στεκόμαστε απέναντι/ περιμένοντας/ το ταξίδι/ ένα ταξίδι, για ελεύθερους/ μηχανεύονται πατρίδες/ στήνουν εικόνες, ευημερίας/ και μας δικάζουν/ για την εσχάτη προδοσία/ γιατί δεν συμβιβαστήκαμε στην ήττα/ γιατί μείναμε με τις ιδέες μας/ όσο μας σταύρωναν/ όσο αφήνανε/ τα κτήνη, να τρέφονται/ από το αίμα μας και την καρδιά μας/ όσο έχτιζαν/ ακόμα ένα αδιέξοδο." Γιάννης Βέλλης

"Αφήνω, τις λέξεις/ σαν βγουν, να γράψουν/ στον ορίζοντα/ ορθώνονται έτοιμες/ για να πεθάνουν/ εκεί, απέναντι/ φωνάζοντας/ ότι γεννιέται, πεθαίνει/ στην ποίηση/ με την έξοδο/ στο φως/ κλέβοντας, πάντα/ ένα κομμάτι /από ψυχή, καρδιά/ ότι μοιράζεται/ αβέβαια, θολά/ σε κοινωνία/ όλο δεσμά/ όταν φεύγει/ όταν μπορεί να φεύγει/ έστω και λίγο/ απαλλασσόμενη/ από αλυσίδες, καθημερινότητας/ η νύχτα πλησιάζει/ άτονα ξυπνούν/ τα χρώματα/ φτάνουν το γκρίζο/ κρυφά ξεχωρίζουν/ οι πρώτες λέξεις/ λες και περίμεναν/ μια διέξοδο/ να αφήσουν κάτι/ και να χαθούν/ ίσως δεν βιάζονται/ το αύριο/ κι ας λένε, σιωπηρά/ και αύριο μέρα, έρχεται/ ζωή." Γιάννης Βέλλης

"Πηγές, ψυχές/ γη των θαυμάτων/ χώμα, δημιουργία/ ασύντακτες σκέψεις/ σε ένα παράθυρο/ παθιάστηκαν, εξεγείρονται/ περιμένοντας μια αφορμή/ να γίνουν θυσία/ όσο ερωτεύονται/ ένα τριαντάφυλλο/ βαθιά ριζωμένο/ σε μια ασβεστωμένη λαμαρίνα/ μια γερασμένη κληματαριά/ από εκείνες που χειμώνας/ παίζει ή βασανίζει/ σπάζοντας, ανοίγοντας/ μια αγάπη/ ανάσταση, στη νεκροφάνεια, των ημερών/ όπου όλα ισοπεδώνονται/ ή χάνονται/ μα κείνο το παράθυρο/ βλέπει πάντα, απέναντι/ τον κήπο, την κόρη, τα αγριολούλουδα/ εκείνα που ξυπνάνε, νωρίς/ αγναντεύοντας, μακριά/ μια άνοιξη/ μια ζωή,σαν όνειρο." Γιάννης Βέλλης

"Ένα χορό/ κρατούσαν τα σύννεφα/ συνέχιζε ο άνεμος/ να αναστατώνει, το κορμί σου/ ένας παράδεισος, σε γύρισμα/ ίδια η άνοιξη, η ζωή/ δροσιά/ οι σταγόνες, της βροχής/ αυτό το πάτημα τους/ στην ησυχία/ αναστάτωση/ ένα ψιθύρισμα, να σ' αγκαλιάζει/ και να δίνεσαι/ σαν κλάμα, η κραυγή/ χωρίζει τον ορίζοντα/ και πάλι κάθεται/ οι καρδιές/ εδώ και ώρα/ σταματούν στα μάτια/ σβήνουν τη φωτιά/ αντιστέκονται, το αύριο." Γιάννης Βέλλης

"Όσο η νύχτα/ τρέχει στη μέρα/ χάνομαι, ξανά/ ένας ύφαλος με περιμένει/ άγρια θάλασσα, απελπισμένη/ συννεφιά/ σαν με στέλνουν, βαθιά/ εκεί που κύματα, δεν έχουν θέση/ ούτε οι παράδεισοι, προσφυγιά/ μόνο ναυάγια/ πέτρες και μάρμαρα/ αρχαίων θεών/ τυλιγμένα, σε ναούς/ από εκείνους/ όσων δεν βλέπουν στεριά/ και τυλίγονται/ στα φύκια, τη μοναξιά/ στην ιστορία ενός κόσμου/ που αλλάζει/ μα ίδιος φαίνεται/ είναι κι η φθορά/ τι κρίμα/ σαν συγκυρία, στη λησμονιά." Γιάννης Βέλλης

"Κρατούσαν μάσκα/ σφικτά/ ένα, με το πρόσωπο/ όμως δεν γιόρταζαν/ χαμόγελο, δεν κρατούσαν/ δεν ήταν γιορτή, στην εποχή/ τα παλάτια τους κρύβανε/ μέσα στο πλήθος/ των τύψεων/ όσων αργά, μα βασανιστικά/ περνούσαν την πόρτα/ δεν είχαν διάθεση/ για μετάνοια/ φτηνοί, επιπόλαιοι/ δουλοπρεπείς σε μια εξουσία/ εξαναγκάζονταν, στο κρύψιμο/ ανάγκη προστασίας/ στα τόσα εγκλήματα/ της παρουσίας τους/ ανάγκη προστασίας/ που πια δεν έφτανε/ είχε ξυπνήσει, το αύριο/ και τους ζητούσε." Γιάννης Βέλλης

"Αναζήτηση/ η μόνη εικόνα/ που κρατούσες/ έδενες ένα σαββατόβραδο/ διψώντας για λίγη αγάπη/ να την μοιραστείς/ σε ένα χαμόγελο/ και μια σκοτεινιά/ θηλιά ο χρόνος/ σε παγιδεύει/ κλαις, γελάς/ ονειρεύσαι/ συγκρούεσαι/ εκεί καθηλωμένη/ δεμένη σε μια άγκυρα/ δική σου άγκυρα/ που μόνη έριξες/ σε ένα λιμάνι/ αγωνία τώρα/ σε κυνηγά/ τρελαίνεσαι/ σκάβεις, τις πληγές σου/ με φωνές/ και δάκρυα ενοχής/ πόθος κι εαυτός/ αγνώριστοι, σε θέλουν/ κι ένας έρωτας βοηθός/ σε πλακώνει/ σε τυφλώνει, πάλι/ σε σύγχυση/ ανοίγεις μια αγκαλιά/ να φύγουν τα όνειρα/ ξεδιπλώνεις/ μια νέα αγάπη/ ένα λουλούδι/ χαρίζεις, στον άδειο καθρέφτη/ από ενοχή/ ετοιμάζεσαι/ για μια έξοδο, στα βαθιά/ όσα γνώριζες/ αγαπούσες ή μισούσες/ κρατώντας τα κύματα." Γιάννης Βέλλης

"Και τι ήταν, ο ρόλος μας/ μια ιδέα/ ότι κάτι θα αλλάζαμε/ πόσο ψεύτες/ πόσο αλαζόνες/ στα χρόνια μας/ αποικίσαμε, τις σκέψεις/ συμβιβαστήκαμε/ γεράσαμε, σε μια αναβολή/ το πεπρωμένο/ έπρεπε να ήταν έτσι;/ και ποιος, θα μας δικάσει τώρα;/ τον εαυτό μας/ σκοτώσαμε, χίλιες φορές/ χωρίς πραγματική αιτία/ αυθάδεις, μίζεροι/ καταστροφικοί, από τη γέννα/ στο πρώτο ξεκίνημα/ την πρώτη αυγή/ κι ακόμα στο έγκλημα, ζούμε." Γιάννης Βέλλης

"Η ελπίδα/ έργο θαυμάσιο/ δώρο των θεών/ το μοιράζεις, αυθαίρετα/ σε όσους πονάνε/ διψάνε, χάνονται/ και να ένα νησί ευτυχίας/ γεννιέται/ απλώνεται, στο άπειρο/ αφήνεις χρόνο για όνειρα/ όμως τίποτα/ δεν γεννάει τίποτα/ ένα ψέμα/ δικό σου ψέμα/ γίνεται/ γη και ουρανός/ και χάνεται/ στην πρώτη καταιγίδα/ μαζί με τα απόνερα/ παίρνοντας σημάδια/απ' τις ζωές μας/ όσες αγωνίζονται/ ελπίζοντας, στο αύριο." Γιάννης Βέλλης

"Και ότι κράτησα/ σε εκείνο το ταξίδι/ το κολασμένο/ λίγα σημάδια/ πολύ ουρανό/ πολλές πληγές/ για να θυμάμαι/ βλέποντας τον παράδεισο/ σε μια τρικυμία/ και τη γαλήνη, αδυναμία/ τώρα ψυχές, χαμένες/ μ' ανασταίνουν/ με τρέχουν βαθιά/ εκεί που σκοτώνονταν/ για μια αγάπη, καρδιά/ και ένα έρωτα, τραγωδό/ να πληγώνει κάθε μαγικό/ να καταριέται/ σαν προσευχή/ το τελευταίο άγγιγμα/ και τη ζωή/ που δεν έζησα/ και ότι κράτησα/ σε εκείνο το ταξίδι." Γιάννης Βέλλης

"Από μικρός/ με τα πρώτα γράμματα/ με τις πρώτες αναγνώσεις/ άρχισα να λερώνω, το χαρτί/ απλές μελανιές/ παγιδευόμουν σε λίγες λέξεις/ δεσμεύοντας, ένα κόσμο/ δικό μου κόσμο/ όταν έφτανε, η στιγμή/ και έρχονταν/ μετρούσα τις άκρες του/ τις ζωές/ και με σχεδόν, αυθάδεια/ τον άπλωνα/ πότε με μέτρο/ μα περισσότερο άμετρα/ στο παράθυρο/ εκείνο που με ταξίδευε/ ή με μισούσε/ όταν παρέμενα κλεισμένος/ εκεί μέσα/ στα βάθη των ονείρων/ ή της αδυναμίας/ να αρνηθώ, να οργιστώ/ να μισήσω/ αφήνοντας, την εκδίκηση/ ξένο προσκέφαλο/ ή ανάμνηση/ ενός εγωισμού/ μιας καθίζησης, πνευματικής/ ότι άλλο με έδενε/ μα παρακαλούσε/ για ένα ποίημα/ μόλις γεννήθηκε και χάθηκε/ σε μια ασυλία/ αδειάζοντας/ περισσότερο συναίσθημα/ μέχρι το θάνατο." Γιάννης Βέλλης

"Γράφω πάλι, παγιδευμένος/ σε μια θάλασσα, ένα ουρανό/ και κάποιες αγάπες/ όσες ταξιδεύουν στη σκέψη μου/ πότε λάγνες, πότε επιπόλαιες/ μα πάντα λατρεμένες/ κάτω από ένα ναό, αρχαίων/ φεγγίζουν στα μάρμαρα/ οι αναμνήσεις μιας εποχής/ όταν τρέχαμε, για αγγίγματα ευτυχίας/ με ένα όνειρο, που ξεπερνούσε τη νύχτα/ και τη ζωή μας/ παγιδευμένο, σε μια αναζήτηση/ φωτιά στις κοινότητες/ όσες αναπαύονταν ή αγαλίαζαν/ χωρίς ανάγκες ή ενοχές/ παγιδευμένος κι εγώ/ γυρίζω, εκεί που άρχιζα να ζω/ να αισθάνομαι, να πονώ/ και να δικάζω τις πράξεις μου/ βαθιές ματιές, με ταξιδεύουν/ και με γυρεύουν/ στα απόνερα μιας ζωής/ όπου βλάσφημα έζησε/ κινούμενη από σκέψεις, όσες δόθηκαν στις Ερινύες/ και κάηκαν στις συνειδήσεις/ όπως μας χάρισαν, ελπίδα/ Ελλάδα, πόσο μας ανήκεις;/ και πόσο χάνεσαι/ μακριά από τα παιδιά σου/ στα πέλαγα/ και τα βουνά, τα ηλιοκαμένα/ ήλιος οιονός, μας καλεί πάλι/ κάτω από γαλάζιο ουρανό/ όπου άνθρωποι, φτωχοί και πλούσιοι/ επιμένουν/ να μοιράζουν τα λάθη τους/ όπως την πρώτη μέρα/ ή να δωρίζουν στη λήθη/ μια σιωπή, σαν άγια αμαρτία/ σαν συγχώρεση περιμένει/ πριν φύγει μακριά/ μοναστικά, σε μια πολιτεία/ σε μια ιστορία/ που δεν δίνει άφεση/ σε χρόνια και εποχές/ δακρύζω στην εικόνα της/ μοιράζομαι το πάθος/ κάτω από το λιώσιμο ενός κεριού/ όσο φρόντισαν άλλοι/ να καεί ευλαβικά/ για μια σωτηρία, για μια ανάσταση νεκρών/ σε μια κοινωνία/ που ειρήνη, ευλογία, ευτυχία/ την κάνουν μία/ και οι άνθρωποι φέρονται φιλόξενα/ όπως μεγάλωσαν/ με ένα Δία ή ένα Ναζωραίο/ σαν λάτρεψαν τις στιγμές τους." Γιάννης Βέλλης