kokkinos Moderator


Ηλικία:59 Φύλο:
Ένταξη: Sep 10, 2004 Δημοσιεύσεις: 8911 Κατοικίδιο Τόπος: HΠΕΙΡΟΣ - ΑΤΤΙΚΗ Euro: 33756 Items
|
Δημοσιεύθηκε: 15/10/2007 11:20 Θέμα δημοσίευσης: Διαδικτυακή...πνευματική ιδιοκτησία |
|
|
Διαδικτυακή... πνευματική ιδιοκτησία
Με τις έξι νέες άδειες ο κάτοχος πνευματικών δικαιωμάτων ορίζει ο ίδιος τον τρόπο με τον οποίο μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει το έργο του
Δευτέρα, 15.10.07
Ο συγγραφέας του «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος», Arthur C Clarke, έχει υποστηρίξει ότι κάθε είδος ανεπτυγμένης τεχνολογίας δεν διαφέρει και πολύ από τη μαγεία. Το θέμα είναι ότι η μαγεία στις μέρες μας έχει πνευματικά δικαιώματα. Και όποιος δεν τους δίνει τη δέουσα σημασία, θεωρείται εγκληματίας. Για να μην αποκαλούμε λοιπόν πια τα παιδιά μας «πειρατές» κάθε φορά που εκτελούν ένα απλό downloading και για να προχωρήσουμε στην ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση -κάτι που θεωρητικά είναι δικαίωμα του καθενός, σύμφωνα με τα περισσότερα Συντάγματα των δυτικών τουλάχιστον κρατών- δημιουργήθηκαν τα Creative Commons (Αδειες Προστασίας Πνευματικής Ιδιοκτησίας).
Το σύστημα Creative Commons λειτουργεί από το Σάββατο και στην Ελλάδα, που εισήλθε στην ομάδα των 38 χωρών που το διαθέτουν. Το Εθνικό Δίκτυο Ερευνας και Τεχνολογίας (ΕΔΕΤ) «έκοψε» την πανηγυρική κορδέλα με ημερίδα που διοργάνωσε στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών, παρουσία του θεμελιωτή των αδειών Lawrence Lessig, καθηγητή Νομικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Stanford των ΗΠΑ και ιδρυτή του Κέντρου για το Διαδίκτυο και την Κοινωνία (Center for Internet and Society).
Οι άδειες αφορούν σε οτιδήποτε προστατεύεται από νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων, όπως βιβλία, ιστοσελίδες, τραγούδια, ταινίες, και δίνουν το δικαίωμα στον κάτοχο των πνευματικών δικαιωμάτων (καλλιτέχνη, συγγραφέα κ.ο.κ.) να ορίσει ο ίδιος τον τρόπο με τον οποίο μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει το πνευματικό του έργο. Επιτρέπουν δηλαδή τη χρήση ενός έργου πέρα από τα όρια του λεγόμενου «fair use» (τη δυνατότητα δηλαδή περιορισμένης χρήσης της πνευματικής ιδιοκτησίας, σύμφωνα με το αμερικανικό πρότυπο του copyright law).
Το σύστημα προτείνεται ουσιαστικά για τη μη αποκλειστική εκμετάλλευση του έργου, την τήρηση διατυπώσεων για την απονομή σχετικών αδειών, καθώς και το μαρκάρισμα των έργων προκειμένου να είναι εύκολος ο εντοπισμός τους με τη χρήση μηχανών αναζήτησης στο Διαδίκτυο. Αλλωστε, σκοπός του συστήματος των Creative Commons δεν είναι η κατάργηση της πνευματικής ιδιοκτησίας, ούτε καν η ανατροπή της, αλλά ο επαναπροσδιορισμός της.
Οι άδειες στην Ελλάδα
Η ελληνική έκδοση των αδειών συντάχθηκε από τους κ. Μαρίνο Παπαδόπουλο και δρα Πρόδρομο Τσιαβό, με την επιστημονική εποπτεία της καθηγήτριας της Νομικής Σχολής Αθηνών κ. Καλλινίκου και το συντονισμό του κ. Θεόδωρου Καρούνου. Ομιλητές στην ημερίδα από ελληνικής πλευράς οι Παναγιώτης Τσανάκας (πρόεδρος ΕΔΕΤ, μέλος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων και καθηγητής στο ΕΜΠ), Διονυσία Καλλινίκου (αν. καθηγήτρια Νομικής Επιστήμης, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών), ο Θεόδωρος Καρούνος (επιστημονικός συνεργάτης στο ΕΜΠ) και ο Μαρίνος Παπαδόπουλος, δικηγόρος Αθηνών.
Οι «πειρατές» δεν είναι άλλοι από τα παιδιά μας
Oταν ο Lawrence Lessig επισκέφθηκε ως φοιτητής την πρώην Σοβιετική Eνωση, πληροφορήθηκε πως οι πολίτες του (πρώην) ανατολικού μπλοκ έχουν περισσότερη ελευθερία Tύπου από ό,τι οι Αμερικανοί. Στη δικαιολογημένη απορία του, ο Ρώσος φίλος τού είπε το εξής: «Εσείς στην Αμερική αγοράζετε την εφημερίδα σας και νομίζετε ότι αυτά που διαβάζετε είναι αληθή, ενώ εμείς γνωρίζουμε εξαρχής ότι αυτά που διαβάζουμε είναι ψευδή. Ετσι αγοράζουμε τρεις - τέσσερις εφημερίδες και προσπαθούμε να βγάλουμε συμπέρασμα συγκρίνοντάς τις». Αυτό το κομμάτι της αληθείας, που ο καθηγητής πιστεύει ότι κρύβεται στα λεγόμενα του φίλου του, μπορεί να βρεθεί -σύμφωνα πάντα με τον ίδιο τον Lessig- μέσα στην ελεύθερη διακίνηση της γνώσης.
Δεν είναι λίγο οξύμωρο να συζητάμε για ελευθερίες και πρόσβαση στη γνώση για όλους μέσω των αδειών προστασίας πνευματικής ιδιοκτησίας, ενώ υπάρχουν άνθρωποι που δεν διαθέτουν pc γιατί η τιμή του είναι αποτρεπτική; Μήπως θα έπρεπε αρχικά να εστιάσουμε στη μείωση των τιμών;
Δεν νομίζω ότι έχουμε την πολυτέλεια να αγνοήσουμε το ένα από τα προβλήματα και να ασχοληθούμε με το άλλο. Και ο λόγος είναι απλός. Μέχρι να φτιάξουμε τις πιο φτηνές τεχνολογίες, η γνώση θα έχει «κλειδωθεί», υπό την έννοια ότι δεν θα είναι πλέον προσβάσιμη σε όλους. Πρέπει όμως να κατανοήσουμε ότι η «οικονομία» της γνώσης είναι διαφορετική από αυτήν των αντικειμένων. Για παράδειγμα, εάν σας πάρω το κινητό, σας αποκλείω από αυτό. Δεν έχετε πια πρόσβαση, δεν μπορείτε να τηλεφωνήσετε. Εάν όμως γράψετε μια ιστορία και εγώ την πάρω και τη διαβάσω σε κάποιον άλλο, τότε δεν νομίζω ότι σας βλάπτω.
Το αυτό μπορεί να ειπωθεί φυσικά και για το downloading...
Ασφαλώς. Εάν κλέψει κάποιος ένα cd από ένα κατάστημα, θα το βλάψει, γιατί δεν θα μπορεί πλέον να πουλήσει το cd. Οταν όμως κάποιος κάνει download ένα mp3 κομμάτι, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Γιατί δεν αποκλείει την πώληση του cd. Δεν είναι «πειρατεία», αλλά ακόμη κι αν είναι, ας μην ξεχνάμε ότι οι «πειρατές» δεν είναι άλλοι από τα παιδιά μας. Το σύστημα πρέπει να είναι πιο ευαίσθητο γενικώς.
Στην ομιλία σας θέσατε θέμα τριών διαφορετικών πολιτισμών.
Ναι. Υπάρχει αρχικά ο Read Only (RO) πολιτισμός, που απλώς καλεί τους ανθρώπους να καταναλώσουν. Για παράδειγμα, όταν αγοράζεις ένα cd ή βλέπεις μια ταινία ή διαβάζεις ένα βιβλίο. Κατόπιν υπάρχει ένα δεύτερο είδος που καλεί όχι μόνο σε κατανάλωση αλλά και σε αναδημιουργία, ο λεγόμενος και Rewrite (RW). Για παράδειγμα, η Wikipedia, στην οποία θα ανατρέξει κάποιος για να πάρει πληροφορίες, αλλά και να συμβάλει προσθέτοντας, συμπληρώνοντας ή διορθώνοντας κάποιο λήμμα. Μέχρι τον 20ό αιώνα έχουμε πλήθος παραδειγμάτων του Rewrite αλλά στη συνέχεια -επειδή αναπτύχθηκαν τεχνολογίες όπως τα cd players, videos, tv- γίναμε πιο παθητικοί. Αντιθέτως, ο 21ος αιώνας έχει τεχνολογίες που μας προσκαλούν να γίνουμε και πάλι ενεργητικοί. Ετσι, λοιπόν, στο είδος πολιτισμού που αποκαλούμε Hybrid, ο χρήστης-πολίτης ενθαρρύνεται έτσι ώστε να μοιράζεται δεδομένα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται διάφορες κοινότητες ακριβώς για αυτόν το λόγο.
Πόσο ασφαλές είναι το υλικό στο οποίο έχουμε πρόσβαση; Η Wiki, για παράδειγμα, είναι γεμάτη λάθη, αφού συγγράφουν και άτομα τα οποία δεν έχουν τις απαιτούμενες γνώσεις.
Νομίζω ότι αυτό που απέδειξε η Wiki είναι το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή δεν χρειάζεται να υπάρχει ένα σταθερό ιεραρχικό σύστημα υπεράνω της παραγωγής γνώσης. Αν, για παράδειγμα, συγκρίνουμε τη Wikipedia με την Encyclopedia Britannica (η οποία έχει γραφτεί από ειδικούς), θα δούμε ότι και οι δύο είναι γεμάτες με πληθώρα παρόμοιων λαθών. Η διαφορά τους είναι η εξής: Οταν η Britannica δημοσιεύεται, τα λάθη της δεν μπορούν πια να διορθωθούν, σε αντίθεση με τα άρθρα της Wiki που μπορούν να διορθωθούν ανά πάσα στιγμή, αφού γύρω της υπάρχει μια κοινότητα -και ειδικών- που ελέγχει τα άρθρα συνεχώς. Φυσικά, σε όλα τα επίπεδα, τίποτε δεν πρέπει να δεχόμαστε ως αληθές και σωστό χωρίς να το ελέγξουμε πρώτα. Ετσι λοιπόν, αν διαβάσει κανείς κάτι στη Wiki που δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στην αλήθεια, καλό είναι να το τσεκάρει και από άλλες πηγές και ακόμη καλύτερο -αφού το ελέγξει- να το διορθώσει ο ίδιος.
Πιστεύετε ότι το μέλλον της ανθρωπότητας θα είναι online; Θα ζούμε κάτι σαν μια «Second Life» στην καθημερινότητά μας;
Φυσικά. Και όπως συμβαίνει και τώρα, κάποιοι άνθρωποι θα προτιμούν την εικονική από την πραγματική ζωή τους.
ΝΤΑΡΑΔΗΜΟΥ ΑΡΕΤΗ
"EΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ"
http://www.e-tipos.com/newsitem?id=12808 _________________ Γιάννης Βέλλης
https://www.facebook.com/john.vellis
https://twitter.com/JohnVellis
http://ipirotiki.wordpress.com
https://perithoriomag.wordpress.com
http://thesprotiapress.wordpress.com
http://www.carnetdevoyage.gr |
|