Σε ποιο μέρος της Ικαρίας έχετε τις καλύτερες αναμνήσεις;

Σε ποιο μέρος της Ικαρίας έχετε τις καλύτερες αναμνήσεις; Και γιατί;

Εγώ στο δημοτικό σχολείο Αγιου-Παντελέμονα....

δεν μπορώ να πω γιατί...

Δημοσιεύθηκε: 16/02/2004 16:14 Θέμα δημοσίευσης:

Εγώ τις καλύτερες μου αναμνήσεις τις έχω στο Γλαρέδο, πέρσι την πρωτοχρονιά. Ήταν πολύ ωραία

Γενικά όμως έχω περάσει πάρα πολλές ωραίες φάσεις στο Χριστό (Αγίου Κηρύκου), αφού εκεί μεγάλωσα. Καλύτερη μέρα: 25 Αυγούστου 2000 που είχα κάνει ένα ωραίο πάρτυ. Η επόμενη μέρα όμως ήταν από τις χειρότερές μου

...

Δημοσιεύθηκε: 26/03/2004 03:06 Θέμα δημοσίευσης:

Τις καλήτερες αναμνήσεις τις έχω από το Καραβόσταμο στο ''Δολυχι''.Όσοι ήταν θαμώνες ξέρουν.

Δημοσιεύθηκε: 26/03/2004 16:23 Θέμα δημοσίευσης:

Πες και σε εμάς που δεν είμασταν εκεί και δεν ξέρουμε...

Δημοσιεύθηκε: 27/03/2004 18:09 Θέμα δημοσίευσης:

ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΕΣ ΠΑΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ''ΔΟΛΥΧΙ''.ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟ 2000.ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΜΠΑΡΑΚΙ ΜΕ ΩΡΑΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ,ΚΑΛΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΘΕΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ!!!ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΟΣΤΑΜΟΥ ΗΤΑΝ ΟΤΙ ΚΑΛΗΤΕΡΟ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ.ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΟΥ,ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ ΩΡΕΣ ΠΕΡΝΟΥΣΑΜΕ ΕΚΕΙ ΠΑΡΑ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ!!!ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΚΛΕΙΣΕ ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΝΑ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΠΑΡΑΧΩΡΙΟΥ.
ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΛΙΓΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ.ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΖΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΕ ΝΑ ΤΑ ΝΟΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ.ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΞΑΝΑ.

Δημοσιεύθηκε: 28/03/2004 19:56 Θέμα δημοσίευσης:

δεν πήγα ποτέ αλλά για να το λες εσύ κάτι θα ξέρεις...

None Κατοικίδιο Items

sto Xristo Agiou Kirikou

geia se olous kai kali xronia

Δημοσιεύθηκε: 09/01/2005 19:49 Θέμα δημοσίευσης:

Καλή χρονιά και σε σένα και καλωσήρθες στο forum!
Και μια και είσαι δική μας, πως και δε σε είδαμε φέτος;

Δημοσιεύθηκε: 10/01/2005 16:01 Θέμα δημοσίευσης:

Poia na prwto pw twra?ena swro anamnhseis apo ena swro merh kai oles omorfes oles xsexwristes!alla mallon h kalhteres einai apo to xwrio mou to fles!

Δημοσιεύθηκε: 16/01/2005 22:17 Θέμα δημοσίευσης:

Gianni, elpizw na katalabes poia eimai... gia skepsou posoi kukloforoun sti geitonia sou ekei sto Xristo kai kanoun parea me to Mario....

wraia i selida. kata la8os ti brika , alla to eyxaristi8ika polu.

ti ennoeis de me eides fetos? egw mia fora to kalokairi stin Ikaria imoun. dystyxws den katafera na er8w kai ta Xristougenna.

Δημοσιεύθηκε: 07/04/2005 22:27 Θέμα δημοσίευσης:

Οι καλύτερες αναμνήσεις μου είναι απ' το καλοκαίρι του 99 και του 2000 στο Φάρο. Μπάνιο καλή παρέα και το πιο ωραίο τσιζ κέικ στο "μπαράκι".

Δημοσιεύθηκε: 08/04/2005 10:26 Θέμα δημοσίευσης:

κυριως στο περδικι το καλοκαιρι του 2004 που παντρευτηκε ο αδερφος μου και βεβαια η συνεχεια στο φαρο και το μπαρ το οποιο δυστυχως δεν θα ανοιξει φετος..

Καλύτερες αναμνήσεις....η Ικαρία είναι γεμάτη με αναμνήσεις, για μένα Καραβόσταμο καμιά τριανταριά καλοκαίρια!Και για τους αρχαίους disco Θόλος!!!

Δημοσιεύθηκε: 12/04/2005 14:56 Θέμα δημοσίευσης:

Μια ιστορία που θα μου μείνει αξέχαστη...

Ικαρία , Αυγουστος 1997.
Μολις είχα τελειώσει μια σχολή ιστιοπλοίας και είμουν
συνεχώς στην "τσίτα" μηπως προκυψει κάποιο ευκαιριακό ταξίδι με σκάφος
οπου θα μπορούσα να συμμετάσχω.
Οντως ,λενε πως οταν κατι το θέλεις παρα πολύ ολο το συμπαν ειναι με το μέρος σου.

Καθομουν λοιπόν σε ενα καφενέ στην Ικαρια ,απόγευμα.
Στην διπλανή παρέα καθόταν ο Γιώργος Κ, γνωστος μου.
Χτυπάει το κινητό του και τι του λένε ??
Οτι θέλουν το σκάφος του για ναύλωση στο Πυθαγόρειο στη Σαμο...
Ο Γιώργος διέθετε ένα Jeanneau 30ποδο.
Αμέσως ο Γιώργος ψάχνει για πλήρωμα και γω καθομαι δίπλα του.
Δεν άργησε το κακό να γίνει.... Το αλλο πρωί ειμαστε στον Ευδηλο
ετοιμοι να ξεκινήσουμε. Εγω , ο Γιώργος και ενα τριτο μέλος ,o Κώστας Β.

Ξεκινώντας μετα απο δεκα λεπτά αντιλαμβάνομαι οτι ο ιδιοκτήτης και καπετάνιος
του σκαφους ,ο Γιώργος δηλαδη, ειναι ψιλοάσχετος απο πλοήγηση ,ζαλίζεται,
το σκάφος δεν διαθέτει χαρτες, δεν λειτουργούν κανονικα διαφορα χρήσιμα
μεσα οπως vhf,βυθόμετρο και ο Γιώργος προσπαθεί να τα επισκευασει ολα αυτά εν πλω.
Και ολο βλαστημάει. Κατα την διαρκεια των επισκευών κάηκαν και οι ασφάλειες
για τα φώτα νυχτος οπότε βρήκαμε ενα παλιό πακέτο τσιγάρα (κανεις μας δεν καπνιζε)
και με μία χαζοπατεντα επανασυνδέσαμε τα φώτα.
Αρχισαν να με ζώνουν υποψιες.......

Στην συνέχεια και ενώ είχαμε βγεί ανοικτα ,ο Γιώργος εριξε καμμιά δεκαριά πετονιές
για να πιάσει ψαρια (συρτή) .... (τρομάρα του, τα ψάρια μας λείπαν)
Μετά απο τρείς περίπου ώρες και ενω θα επρεπε να εχουμε διανύσει περι τα 10 μίλια
εμείς ειμασταν ακόμη έξω απο το Καραβόσταμο. (Λαθος τα πανιά)
Ενω διορθώνουμε τα πανια και αντιλαμβανόμαστε οτι το σκάφος αρχίζει να τσουλάει επιτέλους,
παίρνει ο αέρας το καπελάκι του Γιώργου και το ρίχνει στη θάλασσα.
Ο Γιώργος βάζει μπρος τη μηχανή και αρχιζει μεσοπέλαγα τους ελιγμους προσπαθώντας
να πιάσει απο το νερο το καπελάκι, πραγμα σχεδόν αδύνατο αν δεν εισαι γεννημένος
μες στην θάλασσα η αν δέν εισαι ξάδερφος του Κακλαμανάκι ή τέλος πάντων αν δεν
εχεις γκόμενα την Μπεκατώρου. Παρολα αυτα εμείς καναμε τουλαχιστον τεσσερις
προσπάθειες κυκλικους ελιγμούς. Ξαφνικά η μηχανή αρχισε να κάνει παράξενο θόρυβο
και την σβήσαμε ευσπεσμένα.
Εκει οι υποψίες αρχισαν να γινονται ανησυχίες.

Ενω το καπελακι το καταπιε η θαλασσα διαπιστωσαμε οτι οι συρτές
που είχαμε ρίξει νωρίτερα εμπλεξαν με την προπέλα και με το τιμόνι του σκάφους
(λόγω των κυκλικών ελιγμών και τα οχτάρια που κάναμε )
με αποτέλεσμα αν βάζαμε πάλι μπρός τη μηχανή να προκαλέσουμε ζημιά
αλλα ούτε και ειχαμε πλήρη ελεγχο του τομονιού αφου οι πετονιές δεν μας αφηναν
να στρίψουμε δεξια.

Μετά απο αρκετή ωρα , και ενω εγώ σκεφτόμουν αν αξίζει να βουτήξω και να κολυμπήσω
να βγω στα Νέγια για να σωθω, ο καιρός άρχισε να χαλάει.....

Φτάσαμε στο υψος του αεροδρομίου Ικαρίας.
Εκει βέβαια το μπουγαζι δημιουργει εντονοτερα καιρικά φαινόμενα δηλαδη τα τοπικά,
ενω ξεκινήσαμε με ενα τριάρι μποφωρ, στην συνέχεια μας εγινε περιπου 4-5
και στο πέρασμα αναμεσα Ικαριά Σάμο ειχε γινει 6-7 (και βάλε)
Χωρίς τιμόνι vhf και μηχανή τα είδα ολα....
Ο καπετάνιος ξάπλωσε μην αντέχοντας το κούνημα οποτε εγω και ο Κωστας προσπαθούσαμε
να κάνουμε οτι μας φωτίσει ο θεός.
Κάποια στιγμη κοιταω προς Σάμο μεριά και βλέπω τα σπίτια σε μέγεθος σπιρτόκουτου
Ειμασταν σχεδόν ακυβέρνητοι ωσπου αποφασίσαμε οτι ή εγω ή ο Κωστας Β επρεπε να
ριψοκινδηνέψουμε να κατέβουμε δεμένοι καντηλίτσα στα πρυμνιά του σκάφους
και να ξεμπλεξουμε τις καθετές απο το τιμόνι.
Καποια στιγμή ξανακοιτάω Σαμο και βλέπω τα σπίτια σε μέγεθος πακέτου τσιγαρα
και μετα σε μέγεθος σελίδας Α4, δηλαδή ολο και πλησιάζαμε προς Σάμο αλλα οχι
επειδή το επιδιωκαμε αλλα επειδη εκεί μας πήγαινε ο καιρός , υπολόγιζα οτι
σε κανα μισάωρο θα είχαμε πέσει στα βράχια της ακτής.....

Ο κλήρος έπεσε στον ΚΒ οπου χρησιμοποιώντας μια αυτοαναδιπλουμενη σκαλα
που διέθετε το σκάφος και δεμενος με καντηλίτσα (ενας ναυτικός κόμβος)
κατέβηκε και ξέμπλεξε τις συρτές απο προπέλα και τιμόνι βάλαμε μπρός τη μηχανή,
κατεβάσαμε τα πανιά και μπορέσαμε και προσπεράσαμε πρός νοτια ανάμεσα Φουρνους Σαμο
και στρίψαμε μετά ανατολικα . Ξανασβήσαμε τη μηχανή , γιατι ξέχασα να σας πω
δεν είχαμε και πολυ πετρελαιο,και πάλι με πανια συνεχίσαμε κάτω απο Μαραθόκαμπο
προς Πυθαγόρειο.

Βεβαια η ωρα περνουσε και ενω ειχαμε φύγει κατα τις 11 το πρωί απο Ευδηλο
η ώρα 5-6 το απόγευμα εμεις ειμασταν ακόμα στα μισα. Αρχίσαμε να πεινάμε.
Ο καπετάνιος ξεζαλίστηκε και βγήκε εξω λέγοντας οτι εχει φέρει μαζι του
σάντουιτς σταφύλι και μπύρες. Αμέσως μετα μου δίνει ενα κουτάκι μπύρα....
Το ειπια με την μία αλλα η μπύρα είχε μια δυσάρεστη γεύση. Αμέσως ο ΚΒ
μου είπε και αυτός οτι η μπύρα του ηταν καπως παράξενη....
Ξανακοιτάξαμε τα κουτάκια και διαπιστώσαμε οτι δεν ήταν μπύρα αλλα σόδα. anyway.
O καπετάνιος μας έφερε και τα σάντουιτς, (ενα τόστ κομένο στα δύο δηλαδη)
οπότε εφαγα εγώ το ένα κομμάτι και ο ΚΒ το αλλο. Ανεβαίνει ο καπετάνιος
και ψάχνει να βρεί το δικό του σάντουιτς του οπότε τότε καταλάβαμε
οτι έπρεπε να το μοιράσουμε στα τρια...

Το σούρουπο ειχε πιά πέσει και μείς ακόμα Μαραθόκαμπο, και χωρίς χάρτη.
Θυμίθηκα πως οταν υπηρετουσα στη Σαμο την θητεία μου εβλεπα ένα νησάκι που το λέγαν
Σαμιοπούλα ,νότια της Σαμου, και αυτό το νησάκι δεν το ειχαμε συναντήσει
ακόμη αλλα ηταν πρίν το πυθαγόρειο.
Ρωτάω τον καπετάνιο πού ειναι η Σαμιοπούλα , μη πάμε και στουκάρουμε νυχτιάτικα οπότε
μου λέει , "Ατειευγεσε ?? Η Σαμιοπούλα ειναι μετά το Πυθαγόρειο....."
Εγώ βέβαια είχα τις αμφιβολίες μου αλλα ..... ειπαν να μη μιλήσω.
Κοιτώντας πολύ προσεκτικά μέσα στη νύχτα διακρίνω ισα μπροστά μας ενα μαυρο πράγμα.
Αυτο ηταν η Σαμιοπούλα που μόλις πλησιάσαμε κι αλλο καναμε νυχτιάτικα τον ελιγμο
και την αποφύγαμε. Φτάσαμε κατα τις εντεκα το βράδυ εξω απο το Πυθαγόρειο έχοντας
σαν οδηγο τα φώτα της στεριάς και τις ανεμογεννήτριες της Σαμου.
Συμφωνήσαμε ομοφωνα να μην κάνουμε καμμία μαλακια να μπούμε Πυθαγόρειο νυχτιάτικα
γιατί υπήρχε κίνδυνος να στουκάρουμε οπότε πείγαμε και φουντάραμε εξω απο το Πυθαγόρειο
στο Ποτοκάκι.
Το πρωί ,με το φως του ήλιου, μπήκαμε μέσα Πυθαγόρειο και κει εξελιχθηκαν σκηνές άπειρου κάλους
γιατί ενω ο καπετάνιος προσπαθούσε να συνεφέρει το σκαφος , μας επισκευθηκε
αιφνιδιαστικα ο πρακτορας απο το τουριστικο γραφείο και ο υποψήφιος ναυλωτής
διαπίστωσαν οτι το σκάφος ΔΕΝ ειναι αξιόπλωο και η ναύλωση ακυρώθηκε οπότε
εμείς επρεπε να φύγουμε αρον αρον για να προλαβουμε να γυρίσουμε Ευδηλο πριν
ξανανυχτώσει.
Μολις προλάβαμε να πάρουμε 2 μπουκάλια νερό και κατι τυρόπιτες και ψωμί
απο ένα φούρνο ,ηταν ακόμα πρωι και τα μαγαζιά δεν ειχαν ανοιξει βλέπετε.
Εισπράξαμε και ένα σωρό ειρωνίες απο τους παρεβρισκόμενους Σαμιώτες οι οποιοι
μας έβλεπαν και γελούσαν αλλα .... στα τέτοια μας.
Εμείς ξέραμε τι ειμασταν..... δεν χρειαζόμασταν να μας το πουν και οι αλλοι
για να ενοχληθούμε περισσότερο.

Στην επιστροφή ειχαμε μία απ τα ίδια με ενα φρεσκάρισμα , περίπου 7-8 μποφώρ μελτέμι
αδύνατο να περάσουμε απο το μπουγάζι Φούρνοι Σαμου προς Ικαρία (ούτε με μηχανή)
οπότε πήγαμε απο νοτια των φούρνων. Τα κύματα ανεβαιναν στο σκάφος με το τουλούμι
ολα μας τα ρούχα μέσα έξω ήταν μούσκεμα τα πανιά δεν ακούγανε και το τιμόνι βαρύ. Απο το κούνημα
όλοι ζαλιστήκαμε , πονάγανε ολα τα κόκκαλα μας
Το ψωμι και τα υπόλοιπα τρόφιμα που δέν φαγαμε βράχηκαν απο θάλασσα (και απο εμμετους....)
Τελικά βαλαμε μπρός τη μηχανή πάλι , κατεβάσαμε τα πανιά , εκεί μας σχιστηκε και ο φλόκος.
και κάναμε αναγκαστικό ελιμενισμό στον Αγιο.
(μονο s.o.s που δε βαρέσαμε να πλακώσει λιμεναρχείο)
Εκεί διέκοψα τις διπλωματικές σχέσεις με τον Γιώργο , μάζεψα τα πραγματάκια μου και πήγα στον
κουμπάρο μου στον Αγιο για τις πρώτες βοήθειες και ειδοποίησα συγγενικό μου πρόσωπο να έρθει να
με περισυλλέξει.
Εκει κατάλαβα τι πάει να πεί θαλπωρή, κουμπάρος, συγγενείς ,αδελφός, αυτοκίνητο, δέντρα ,
πέτρες, νερό, δρόμος ,ασφαλτος , ζεστό ψωμί, τυράκι, βιβλίο, τηλεόραση ,δροσιά
στεγνα ρούχα και ανεμιστήρας.
Επίσης κατάλαβα και το πλήρη νόημα δύο παροιμίων που λέμε πολύ συχνά
" τριχα.... καράβι σέρνει" και "αμα δεις βαπόρι στο βουνό.... γυναίκα τοχει πάει"

Εκείνη λοιπόν τη μέρα στον Αγιο είχα την καλύτερη αναμνηση της ζωής μου
που θα μου μείνει αξέχαστη. Ηταν για μένα ένας σταθμός.
Για τις επόμενες τρείς μέρες ειμουνα σε φαση rainman (ο ανθρωπος της βροχής, d.Hoffman κι ετσι)
και μετά σιγά σιγά άρχισα να μιλάω.

Δημοσιεύθηκε: 12/04/2005 17:53 Θέμα δημοσίευσης:

τις αναμνήσεις τις κάνουν οι άνθρωποι !!
Όχι τα μέρη !!
΄