Χριστουγεννιάτικα δέντρα

Φέτος στις γιορτές δεν κόβουμε, αλλά δανειζόμαστε ένα έλατο από τη φύση! Κι αφού το χαρούμε, το επιστρέφουμε σε αυτή. Το μεταφυτεύουμε στην Πάρνηθα αντί να το πετάξουμε ως συνήθως. Εκτός κι αν προτιμήσουμε να το κρατήσουμε για το σαλόνι, το μπαλκόνι. τον κήπο μας ή το πάρκο της γειτονιάς μας...
Ένα σωστό μήνυμα, που διάβασα στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ". Μια ιδέα που βρίσκει όλο και περισσότερους υποστηρικτές. Μπορούμε να γιορτάσουμε, χωρίς απαραίτητα να καταστρέψουμε ένα δέντρο για αυτό. Έστω και αν προέρχεται από μαζική παραγωγή σε κάποιο αγρόκτημα. Και μετά να το χαρίσουμε στο δήμο ή κοινότητά μας, στη νομαρχία, στην περιφέρεια ή όπου αλλού. Για να καλύψει με πράσινο μια περιοχή ή να συμπληρώσει τα δέντρα ενός γειτονικού δάσους. Φέτος ας δώσουμε το παράδειγμα. Αρκετά κάηκαν, ας δώσουμε ελπίδα στη ζωή, στο πράσινο. Για όλους μας.

Γιάννης Βέλλης
Υ.Γ.: Εκτός από έλατο, μπορεί να είναι οποιοδήποτε ανθεκτικό κωνοφόρο σε γλάστρα (π.χ. τούγια) και να το έχουμε για χρόνια σπίτι μας.

Περισσότερα:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4549360&ct=1

Ναιαιαι! Επιτέλους ακούστηκε και αυτή η άποψη! Και είναι και τριςχαριτομένα τα ζωντανά ελατάκια στις γλαστρούλες τους. Φροντίστε μόνο να τα μεταφυτέψετε πριν το καλοκαίρι και να μην τα αφήσετε στο μπαλκόνι μέχρι το καλοκαίρι γιατί θα καούν από τη ζέστη όσο νερό και να τους ρίξετε.

Βέβαια σκεφτόμενη τις πυρκαγιές, αυτή η προσπάθεια μου θυμίζει την παροιμία: να σε κάψω Γιάννη να σε αλοίψω λάδι (δεν εννοώ φυσικά εσένα Κόκκινε

), ήτοι μάταιο να προσπαθείς να δημιουργήσεις πράσινο εκεί που οι επιτήδιοι θέλουν τσιμέντο (πρέπει πρώτα να πρασινίσουν τα μυαλά και οι συνειδήσεις ίσως), αλλά ίσως έστω και ένα δέντρο όταν μεταφυτέυεται και δεν πετιέται... είναι κάτι. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται που λένε και ο καμμένος...από μια ιδέα.
Εγώ θέλω να στολίσω καραβάκι φέτος αλλά δεν βρίσκω εδώ. Θα του έβαζα λαμπάκια και κορδέλες στα κατάρτια και θα το άφηνα να με ταξιδέψει σε έναν κόσμο χωρίς Χριστούγεννα αλλά με πολλή αγάπη.