crpdm Big Bang Co-ordinator


Ηλικία:49 Φύλο:
Ένταξη: Nov 10, 2009 Δημοσιεύσεις: 1619 Κατοικίδιο Τόπος: Μαρούσι,Τρίκερι Μαγνησίας, Γλυφάδα Μεσσηνίας Euro: 3910 Items
|
Δημοσιεύθηκε: 21/06/2010 08:19 Θέμα δημοσίευσης: Ιστορίες για μεγάλους |
|
|
Ο γεωργός και η πορτοκαλιά
Λοιπόν θα σας πω μια ιστορία που μου είπε μια γριούλα κάποτε ενώ τρώγαμε πορτοκάλια στην αυλή της. Ήτανε άνοιξη και κοιτάζαμε την θάλασσα που ξετυλίγονταν κάπου στο βάθος, πέρα από τον κάμπο, μακρυά. Το σπίτι της ήταν κάπως απομακρυσμένο από τα άλλα του χωριού, ψηλά στο βουνό. Καθάριζε τα πορτοκάλια έυκολα, τα ξέντυνε λες από την φορεσιά τους με τα χέρια της και άφηνε τα ντύματα να πέσουν στην ποδιά της. Και ήταν η ιστορία της στην ησυχία του δροσερού απογέυματος, ένα ευχάριστο ξάφνιασμα.
"Μιά φορά κόρη μου σ ' αυτό εδώ το χωριό, έλεγε η γριούλα και κοίταζε κατά τον κάμπο, όπου ήταν τα περισσότερα σπίτια, " ήταν ένας γεωργός που είχε πολλά χωράφια αλλά ήταν μακρυά απ το χωριό. Κάθε πρωί περπατούσε πολύ μακρυά για να τα ποτίσει και να τα φροντίσει. Την εποχή της συγκομιδής έπρεπε για μέρες να μένει σ' ένα μικρό σπιτάκι κοντά στα κτήματά του, για να μπορεί να επιβλέπει τους εργάτες που μάζευαν τον καρπό. Έτσι έλειπε τον περισσότερο καιρό από το σπίτι του. Έφευγε ξημερώματα και γύριζε αργά τη νύχτα.
Σε μια γωνιά στην αυλή του σπιτιού του αυτός ο γεωργός είχε μια πορτοκαλιά, ένα πολύ όμορφο δέντρο. Όταν άνθιζε, μοσχοβολούσε ο τόπος, κι όταν κάρπιζε, γέμιζε ολόγλυκα πορτοκάλια ." Όμως ο γεωργός είχε πολλά χρόνια να τη δει ανθισμένη. Κι όταν το δέντρο έκανε καρπούς δεν ήταν εκεί να τους μαζέψει. Η βροχή το πότιζε κι ο ήλιος το έτρεφε. Κι όταν ωρίμαζαν τα πορτοκάλια έπεφταν κάτω στο χώμα ανάμεσα στ' αγριόχορτα."
Η γιαγιά έιπε την υπόλοιπη ιστορία ώσπου να καθαρίσει μόλις ένα ακόμη πορτοκάλι αλλά εγώ έμαθα τις λεπτομέρειες ρωτώντας την την επόμενη μέρα. Από αυτό το σημείο συνεχίζω λοιπόν εγώ περιγράφοντας την ιστορία μαζί με τις απαραίτητες λεπτομέρειες.
Μια μέρα λοιπόν, κι ενώ ο γεωργός είχε ήδη φύγει, πέρασαν τσιγγάνοι απ το χωριό. Μαζί τους είχε έρθει κι ένας μουσικός που γύριζε τον κόσμο και τραγουδούσε στα πανηγύρια μαζί τους με την κιθάρα του, και, καθώς περπάταγε στο δρόμο και έλεγε τα τραγούια του ζητώντας λεφτά απ τους περαστικούς, βρέθηκε μπροστά από το σπίτι του γεωργού. Κάθησε να ξαποστάσει στην άκρη του δρόμου και κοίταξε προς την αφρόντιστη αυλή. Πρόσεξε τα πεσμένα πορτοκάλια και το στομάχι του άρχιζε να γουργουρίζε. Στο μέρος απ όπου κατάγονταν δεν είχε τέτοια φρούτα. "Αν έπαιρνα ένα, " σκέφτηκε "ποιος θα το πρόσέχε;" Έτσι πήδησε το φράχτη, χωρίς να τον προσέξει κανείς και άρπαξε ένα πορτοκάλι από κάτω αλλά ήταν χτυπημένο. Κοίταξε μια τα άλλα πορτοκάλια που κρέμονταν ακόμη στρογγυλά και λαμπερά απ τα κλαδιά και μια την πόρτα και τα παράθυρα του σπιτιού που ήταν όλα κλειστά και κλειδαμπαρωμένα. Με χέρια που έτρεμαν έκοψε ένα και γρήγορα γλίστρισε ξανά έξω απ την αυλή.
Πήγε κάπου παραμερα και άνοιξε με τα χέρια του το πορτοκάλι. Οι χυμοί του ξεχύθηκαν από μέσα σαν να ήταν έτοιμοι από καιρό. Ο μουσικός έφαγε και χόρτασε για λίγο την πείνα του. Δεν έιχε ξαναφάει τέτοιο ζουμερό φρούτο! Ο χυμός του τον αναζοωγώνησε...αλλά καθώς έπλενε τα χέρια του στη βρύση του χωριού, ένα παράξενο τραγούδι άρχισε να γεννιέται στο μυαλό του. Ήταν θλιμμένο και χαρούμενο μαζί.
Την επόμενη μέρα ξαναπήγε στην αυλή του γεωργού. Το δεντρο είχε ακόμα αρκετά πορτοκάλια στα κλαδιά του. Μπήκε και πήρε άλλο ένα και αυτό συνεχίστηκε για μέρες. Κάθε φορά που έτρωγε ένα πορτοκάλι το τραγούδι γίνονταν πιο ξεκάθαρο στο νου του. Και κάθε φορά ανυπομονούσε να ξαναπάει. Σχεδόν αγάπη ένοιωθε γι αυτό το δέντρο που στέκονταν εκεί και του έδινε τους καρπούς του μέσα από τα αγριόχορτα που το έζωναν. Κάποια στιγμή δεν άντεξε. Μπήκε μέσα και το καθάρισε γύρω-γύρω και το πότισε. Αφού κανείς δεν εμφάνίστηκε φαντάστηκε πως το σπίτι δεν κατοικείται πια. Κι έτσι έμεινε ως αργά, και τραγουδούσε στο δέντρο το τραγούδι που ήταν στο νου του όλες αυτές τις μέρες, μέχρι που έπεσε το σούρουπο και κίνησε να φύγει. Πριν προλάβει να κουνηθεί όμως, βλέπει τον γεωργό να επιστρέφει από τα χωράφια! Κρύφτηκε όπως-όπως πίσω από κάτι βαρέλια με νερό και περίμενε μέχρι να μπεί στο σπίτι. Ο γεωργός όμως δεν τον πρόσεξε.
Κοίταξε την πορτοκαλιά ... την επόμενη μέρα οι τσιγγάνοι θα έφευγαν απ το χωριό. Να μπορούσε να την πάρει μαζί του...μα πώς; Οι τσιγγάνοι του είχαν πει κάποτε πως οι καλιτέχνες και οι περιπλανώμενοι έχουν το δικό τους Θεό που τους ακούει και τους βοηθάει όταν ζητούν κάτι ακόμα κι αν είναι κάτι τρελό. Μην έχοντας τίποτα να χάσει λοιπόν, ζήτησε απ τον Θεό των τσιγγάνων, των καλιτεχνών και των περιπλανόμενων να γϊνει η πορτοκαλιά του.... γυναίκα, ωστε να μπορέσει να την πάρει μαζί του.
Δεν ξέρω αν υπάρχει στ αλήθεια τέτοιος Θεός αλλά την επόμενη μέρα η γριούλα με πήγε και μου έδειξε το σπίτι που έμενε ο γεωργός. Η αυλή του ήταν όπως μου την είχε περιγράψει μόνο που στη θέση που θα ήταν κανονικά το δέντρο, ήταν μια μεγάλη τρύπα. "Δεν τους ξανάδε κανείς από τότε," είπε η γιαγιά. "Ποιούς ;" ρώτησα εγώ. "Τον μουσικό και την Πορτοκαλιά του, λέω," συνέχισε "αφού ευχήθηκε ο μουσικός το δέντρο να γίνει γυναίκα, έγινε αυτό που ευχήθηκε. Οι ρίζες πόδια και τα κλαδιά χέρια, τα φύλλα πορτοκαλόχρυσα μαλλιά και ο κορμός...κορμί γυναικείο. Την πήρε αγκαλιά, την έβγαλε απ το χώμα και φύγανε προς τη θάλασσα εκεί κάτω, " είπε η γριούλα κι έδειξε προς τη θάλασσα πέρα απ τον κάμπο. Οι άνθρωποι εδώ λένε οτι ήτανε ξωθιά που της είχανε κάνει μάγια...ή οτι ο μουσικός ζήτησε απ την τσιγγάνα μάγισσα να την μεταμορφώσει , " "...κι εσύ τι πιστεύεις ; " ρωτάω εγώ.
"Γίνονται και θάυματα κόρη μου,ποιος ξέρει....πάντος ο γεωργός έχει ακόμα να λέει οτι είχε κάποτε στην αυλή του μια πορτοκαλια και του την κλεψανε αλλά δεν τον πίστεψε ποτέ κανείς μια που ποτέ πριν δεν είχε πει τίποτα, ούτε για πορτοκαλιά ούτε για πορτοκάλια."
(Αγγελική Ζανέτου, Ιστορίες για μεγάλους) _________________ carpe diem
https://www.facebook.com/profile.php?id=100000662983827
Δεν χρωστάω σε κανέναν κι ούτε θέλω πιο πολλά. |
|