:: Σαν Σήμερα
1939:
Ιδρύεται η Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής

1959:
Αναχωρεί από τον Πειραιά για την Κορέα το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα, προκειμένου να ενταχθεί στις δυνάμεις του ΟΗΕ, που προσπαθούν να αποτρέψουν την κατάληψη της Ν. Κορέας από τα βορειοκορεατικά και τα κινεζικά στρατεύματα

1993:
Ο Κληρίδης και ο Παπανδρέου αποφασίζουν στην Αθήνα για τη δημιουργία του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας και Κύπρου.










Pramnos.net: Forums

Pramnos.net :: Επισκόπηση Θ.Ενότητας - Γρηγόρης Βλασσάς: Ο φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας
 Συχνές ΕρωτήσειςΣυχνές Ερωτήσεις   ΑναζήτησηΑναζήτηση   Ομάδες ΜελώνΟμάδες Μελών    ΚατοικίδιοΚατοικίδιο     ΗμερολογιοΗμερολογιο    Bank  ΑγαπημεναΑγαπημενα
ΠροφίλΠροφίλ   Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σαςΣυνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας   Shop   ΣύνδεσηΣύνδεση 

Γρηγόρης Βλασσάς: Ο φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας

 
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    Printer-friendly version    Pramnos.net Αρχική σελίδα -> Φωτογραφία
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
kokkinos
Moderator
Moderator


Ηλικία:59
Φύλο:Φύλο:Ανδρας
Ένταξη: Sep 10, 2004
Δημοσιεύσεις: 8911
Κατοικίδιο
Τόπος: HΠΕΙΡΟΣ - ΑΤΤΙΚΗ
Euro: 33756
Items

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 19/10/2011 12:37
    Θέμα δημοσίευσης: Γρηγόρης Βλασσάς: Ο φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας
Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος



Ο Κώστας Μπαλάφας μπορεί να μιλά πολλές ώρες για τη δύναμη της φωτογραφίας και για το πώς «οι τέχνες περπατούν αγκαλιά». Με ιδιαίτερη έμφαση τονίζει ότι, «αν μια φωτογραφία μπορεί να δώσει έναυσμα σε έναν ποιητή να την τραγουδήσει, τότε έχει όλα τα στοιχεία να γίνει τέχνη». Για τον Μπαλάφα δεν έχει σημασία πόσο καλή είναι η φωτογραφία, αλλά η δυναμική που κρύβει μέσα της. «Ο Ρίτσος εμπνεύστηκε από την φωτογραφία του νεκρού παλικαριού στην απεργία της Θεσσαλονίκης για να γράψει τον «Επιτάφιο».
Ο Κώστας Μπαλάφας, (1920-2011) ήταν γιος φτωχών αγροτών από το χωριό Χόσεπτη Τζουμέρκων Άρτας. Σε πολύ μικρή ηλικία, μόλις δέκα χρόνων, ήρθε στην Αθήνα και αναγκάστηκε να δουλέψει σκληρά για να επιβιώσει. Ο ίδιος λέει «Πρώτα κατέβηκα από το χωριό μου στην Άρτα… Όπως όλα τα παιδιά που ήρθαν από εκεί, δεν είχα δει πολιτισμό. Έκπληκτος είδα για πρώτη φορά φώτα που δεν τα έσβηνε ο αέρας και η βροχή».
Ο πόλεμος του 1940 και η Κατοχή που τον συνόδευσε, βρήκαν το γνωστό φωτογράφο στα Γιάννινα και μόλις άρχισαν να δημιουργούνται και να αναπτύσσονται τα αντιστασιακά κινήματα ΕΑΜ και ΕΔΕΣ στην Ήπειρο και προσχώρησε στις τάξεις του ΕΑΜ. Ο ίδιος αποκαλύπτει, «Εκείνο τον καιρό είχα αρχίσει να ασχολούμαι ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να καταπιαστώ και με την απεικόνιση του Αγώνα. Στον καιρό της κατοχής σπάνιζε το φωτογραφικό υλικό ή ήταν σε τιμές απρόσιτες στη μαύρη αγορά. Είχα όμως την καλή τύχη να μου έρθει κυριολεκτικά από τον ουρανό. Τις πρώτες μέρες του πολέμου τα αντιαεροπορικά μας είχαν χτυπήσει ένα ιταλικό αεροπλάνο την ώρα που βομβάρδιζε την πόλη. Στα συντρίμμια του βρέθηκε και ένα κουτί με αεροπορικό φιλμ, τύπου FERRANIA CAPELLI. Ο άνθρωπος που το βρήκε μου το πούλησε για λίγες οκάδες καλαμποκάλευρο (ήταν τα μέσα της τότε συναλλαγής). Από το υλικό αυτό γέμιζα μπομπίνες και φωτογράφιζα τον Αγώνα»
Μελετώντας το φωτογραφικό υλικό του Μπαλάφα, που καλύπτει αυτήν την περίοδο, διαπιστώνουμε την πολυσήμαντη κατάθεση του δημιουργού στο κοινό ταμείο της Ιστορίας. Πρόκειται για φωτογραφίες – ντοκουμέντα, μια αψευδής μαρτυρία των γεγονότων που σημάδεψαν την χώρα κοινωνικοπολιτικά. Αναφέρονται στις εφιαλτικές αναμνήσεις από τη δικτατορία του Μεταξά, τον πόλεμο του ’40, τους βομβαρδισμούς, την κατοχή, τις εκτελέσεις, τις αγχόνες, τους εμπρησμούς, την πείνα, την αντίσταση, την απελευθέρωση, το αντάρτικο και σκηνές από συσσίτια, γιορτές, ομιλίες κ.α. Η παρουσία του στα βουνά μαζί με τους αντάρτες, ήταν γι’ αυτόν το ξεκίνημα μιας νέας ζωής. Μπροστά στα μάτια του φάνταζαν ως ημίθεοι, ήταν οι άνθρωποι που στερούνταν τα πάντα, ζούσαν στους λόγγους σαν τα αγρίμια, ξυπόλητοι, γεμάτοι ψείρες, έτοιμοι όμως πάντα να θυσιαστούν για τη λευτεριά της πατρίδας και την αξιοπρέπεια του λαού. Ήταν άνθρωποι απλοί, αλλά με βαθιά σκέψη, νέοι στην πλειοψηφία τους, αλλά και ηλικιωμένοι. Φυσικά δεν έλειπαν και οι παπάδες, που δεν κήρυτταν μόνο το λόγο του Θεού, αλλά βίωναν μαζί με τους υπόλοιπους συναγωνιστές τους κάθε μάχη για τη λευτεριά, έχοντας κρεμασμένα στο στήθος τους σταυρούς και φυσεκλίκια. Στις δύσκολες στιγμές του αγώνα συνοδοιπόροι και ακούραστοι αρωγοί υπήρξαν οι γυναίκες, οι μανάδες των ανταρτών που ζαλικωμένες με εφόδια και πυρομαχικά περνούσαν τις δύσβατες βουνοπλαγιές και τα διάσελα, σκηνές που ήδη έχουν καταγραφεί και από το φακό του Σπύρου Μελετζή.
Ο ίδιος ο Μπαλάφας αναφέρει: «Θαυμαστή υπήρξε η κοινωνική οργάνωση στις ανταρτοκρατούμενες περιοχές. Όλα τα εγκληματικά στοιχεία εξαφανίστηκαν. Άλλοι εξοντώθηκαν κι άλλοι αναγκάστηκαν να πειθαρχήσουν στην έννομη τάξη. Με τις εκτελέσεις των πρώτων προδοτών κάπως ανάσανε ο τόπος, γιατί οι άλλοι από φόβο μαζεύτηκαν στις πόλεις. Μια ιδανική ευνομία επικράτησε στις ελεύθερες περιοχές και παγιώθηκε ασφάλεια από κλοπή κι εγκληματικότητα, ιδιαίτερα τη ζωοκλοπή, που ήταν η μάστιγα για την ύπαιθρο χώρα… και το κυριότερο μέσα στις γραμμές του ΕΑΜ δημιουργήθηκαν συνειδητοί πολίτες με γνώση και υπευθυνότητα, που ξέρουν ν’ αγωνίζονται και να θυσιάζονται για την πατρίδα και τα πανανθρώπινα ιδανικά, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη, κι ακόμα να πρωτοστατούν σε κάθε ανώτερη εκδήλωση του δημόσιου βίου, πολιτική, κοινωνική, επιστημονική, και να μπαίνουν μπροστάρηδες στους αγώνες του λαού για μια ανθρωπινότερη ζωή» .
Είναι γεγονός, ότι το φωτογραφικό έργο του Κώστα Μπαλάφα, «Το Αντάρτικο στην Ήπειρο», που εξέδωσε ο ίδιος το 1991, αποτελεί μια μοναδική μαρτυρία που μας κληροδοτεί ο άξιος μαχητής και δημιουργός. Παρουσιάζει τις κινήσεις των Πρωτοκαπεταναίων , αλλά και τη ζωή του απλού αντάρτη, αποσπώντας φωτογραφικά στοιχεία για τη δράση του, την αγωνία, την αβεβαιότητα, ενώ ταυτόχρονα αφήνει να αποκαλυφθεί μια αδιόρατη και ασχημάτιστη αρκετές φορές ελπίδα, αισιοδοξία και ικανοποίηση, αλλά και κάποια δειλή αίσθηση νοσταλγίας για ότι έχουν απαρνηθεί για να βρεθούν στο επίκεντρο του αγώνα.
Η φωτογραφία του που απεικονίζει τους αγωνιστές Τόδουλο και Φαρίδη κρεμασμένους από τους Γερμανούς, αποτελεί μια από τα σημαντικά ντοκουμέντα της θηριωδίας του κατακτητή σε βάρος του αποφασισμένου να θυσιαστεί ελληνικού λαού. Αποτελεί μια ισχυρή χειροβομβίδα που ανατινάζει στον αέρα τα καθησυχασμένα αισθήματα του θεατή, φέρνοντας στο μυαλό του μνήμες που ματώνουν. Ταυτόχρονα όμως, μας αποκαλύπτει την μεγάλη ψυχική δύναμη, την καρτερία, την ψυχραιμία και την ακαταπόνητη αφοσίωση του δημιουργού στην εκτέλεση του έργου του. Ο ίδιος αναφέρει, «Η εικόνα αυτή καταγράφηκε με μια φωτογραφική μηχανή που είχα κρύψει μέσα σε μια χαρτοσακούλα που υπήρχαν κρεμμύδια. Είχα ανοίξει μια τρύπα. Περπατούσα λοιπόν, από την απέναντι πλευρά με ύφος αδιάφορο, για να μη γίνω αντιληπτός, και το κλικ της μηχανής το έκανα επίσης αδιάφορα χωρίς να σκοπεύσω» . Η φωτογραφία αυτή, που απεικονίζει τους αγωνιστές Τόδουλο και Φαρίδη κρεμασμένους από τους Γερμανούς, δίπλα στη λίμνη των Ιωαννίνων, το 1944, αποτελεί διδακτική μαρτυρία αλλά και αυθεντική ιστορική παρακαταθήκη, αφού διαθέτει κοινωνική διάσταση και εθνική προοπτική, όντας ζωντανό παράδειγμα για τους νεότερους. Είναι σαν να μας λέει απροκάλυπτα και χωρίς ενδοιασμούς και μισόλογα, ότι φιλοπατρία χωρίς αγώνες και θυσίες δεν υπάρχει.
Αντικρίζοντας το σημαντικό αυτό φωτογραφικό υλικό ξαναζούμε τα χρόνια εκείνα. Ξυπνούν μέσα μας εφιαλτικές αναμνήσεις ηρωικών μορφών του αγώνα, αλλά και δύσκολων στιγμών που πάντα τις συνόδευε ο θάνατος . Ο πόνος αυτών που έμεναν πίσω για να θρηνήσουν, ήταν βουβός και αβάσταχτος. Όμως, όπως ο ίδιος λέει: «ποτέ δε θα ξεχάσουμε αυτούς που θαρραλέα ύψωσαν το ανάστημά τους και θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Αυτοί που οδήγησαν το λαό στην ιστορική του πορεία, ήταν ηγέτες με ακτινοβολία. Μοιάζουν με τους σπινθήρες που ξεπηδούν μέσα απ’ την ηλεκτρισμένη μάζα του λαού και τον φωτίζουν στις κρίσιμες ώρες. Οι ηγέτες με συνέπεια δεν είναι απ’ τα παιδιά που γεννούν όλες οι μάνες, αλλά μοιάζουν με τα κορυφαία πρόσωπα της τραγωδίας. Παρ’ όλο που ξέρουν πως τον τίμιο αγώνα θα τον πληρώσουν με το αίμα της καρδιάς τους, μένουν ασάλευτοι εκεί που τους έταξαν η μοίρα και η ιστορία» .
Δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός του Κώστα Μπαλάφα, ως κορυφαίου φωτογράφου κοινωνικού προβληματισμού. Ο ίδιος τονίζει ότι τις εικόνες τις διαμορφώνει πρώτα στο μυαλό του. «Λέω πάντα στους νέους: διαβάστε λογοτεχνία, ποίηση, σχηματίστε στο μυαλό σας ιδεατές εικόνες και τότε σίγουρα θα βρείτε το δρόμο σας. Διαφορετικά ο θεατής δεν θα τις προσέξει. Πρέπει να κρύβουν κάτι μέσα τους, κάποιο συναίσθημα κάτι που σας άγγιξε βαθιά, μια διεργασία του νου και της καρδιάς. Μόνο έτσι θα προκύψει η ιδανική εικόνα»
Η δουλειά του Μπαλάφα είναι κυρίως βιωματική, παρουσιάζοντας εμπειρίες προσωπικές με βαθύ κοινωνικό προβληματισμό. Σημαντική είναι η συμβολή του στην καταγραφή σκηνών από την καθημερινή πάλη του λαού για την επιβίωσή του (εικ. 149), αφενός γιατί ο λαός είναι ο κύριος πρωταγωνιστής των φωτογραφιών του, αφετέρου γιατί σ’ αυτόν κυρίως απευθύνεται το έργο του. Εκτός λοιπόν, από την χρησιμοποίησή του ως ανεξάντλητη πρώτη ύλη, αποτελεί ταυτόχρονα τον τελικό αποδέκτη, δίνοντας έτσι την εικόνα της διαγραφής ενός πλήρη κύκλου. Η Ελλάδα μέσα από το φακό του Μπαλάφα δεν είναι γραφική, υπηρετώντας στείρα τουριστικές ανάγκες, ούτε επιδερμικά ιστορική. Η καταγωγή του από την Ήπειρο όξυνε την ευαισθησία του στην καταγραφή του καθημερινού αγώνα του Έλληνα για επιβίωση .
Είναι γνωστό ότι η Ήπειρος ζούσε πάντοτε το πρόβλημα του ξενιτεμού, αφού η κακοτράχαλη και άγονη γη δεν μπορούσε να προσφέρει στους κατοίκους της τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Ο φωτογράφος με την ευαίσθητη και έντονα προβληματισμένη ιδιοσυγκρασία, στρέφει το φακό του στην Ηπειρώτισσα γυναίκα, που ουσιαστικά ασκούσε τη διαχείριση των οικονομικών της οικογένειας και ήταν υπεύθυνη για την ανατροφή των παιδιών της. Κατά μεγάλο αριθμό οι άντρες ξενιτεύονταν και όταν γύριζαν, ήταν πάντοτε τσακισμένοι από τις κακουχίες, τις βαριές δουλειές και το καημό των ανθρώπων που αναγκάζονται να ξεριζωθούν. Έτσι, η ηπειρώτισσα μάνα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο και σ’ αυτήν έπεφτε ο κλήρος να φροντίσουν το σπίτι και να αναπτυχθούν οικογένειες με τις μητριαρχικές αρετές που είχαν κληροδοτηθεί. Ο ίδιος αναφέρει: «Η πάλη των ανθρώπων του Ηπειρωτικού χώρου για επιβίωση πάνω στην κακοτράχαλη γη που γεννήθηκαν και οι αδιάκοποι αγώνες τους για λευτεριά και αξιοπρέπεια στάθηκαν για μένα γεγονότα σημαδιακά στο χώρο των ενδιαφερόντων μου για τη φωτογραφία» . Η ανώνυμη Ηπειρώτισσα γυναίκα, η Ελληνίδα μάνα, αντιμετωπίζεται από το φωτογράφο, κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, ως ένα ζωτικό κύτταρο ενός αρρωστημένου κοινωνικού ιστού, έναν ακούραστο εργάτη, ντυμένο στα μαύρα, που η φλόγα της ελπίδας δεν σβήνει ποτέ από την ψυχή του. «Από τη δεκαετία του ’50 και μετά, ο φακός του την παρακολουθεί στην άνιση προσπάθεια της ανασυγκρότησης. Όταν μέσα από τα ερείπια, με λειψές οικογένειες και χαμηλό ηθικό, η Ελλάδα προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της, η Ελληνίδα μάνα δίνει πάλι το δυναμικό «παρών». Στη φορτισμένη εκείνη εποχή, ό,τι φωτογραφίζει γύρω της στοιχειώνεται σε σύμβολο. Το μνήμα υπογραμμίζει την οριστική και θανάσιμη απώλεια, ο λασπωμένος δρόμος τον δύσκολο αγώνα της, το μαύρο των ρούχων – εκτός από το προφανές του θανάτου – το λιτό και σοβαρό της ζωής της. Έτσι, ο Κώστας Μπαλάφας μας οδηγεί στο να δούμε την Ελληνίδα μάνα σαν το πρόσωπο – κλειδί στην ερμηνεία και κατανόηση του κατοχικού και μεταπολεμικού σκηνικού της Ελλάδας» .
Οι πρωταγωνιστές των εικόνων του Μπαλάφα είναι στωικοί, βουβοί στις εκφράσεις του προσώπου και στις χειρονομίες, σημαδεμένοι πάντοτε από τις κακουχίες που προκάλεσε ο πόλεμος. Οι εικόνες των τυφλών παιδιών που διαβάζουν με τη μέθοδο Μπράιγ , αλλά και της μάνας που ανεβαίνει στο βουνό μεταφέροντας στην πλάτη το παιδί της με μοναδική περιουσία ένα χοίρο, αναδεικνύουν το μεγαλείο και τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής. Είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν να πολεμούν, δεν θα λιποψυχήσουν, δεν θα καταθέσουν τα όπλα αμαχητί.
Ο φακός του Κώστα Μπαλάφα συλλαμβάνει τη διττή σημειολογία της Ελληνίδας γυναίκας. Πρόκειται για τη γυναίκα – αγωνίστρια , που ακούραστα οδεύει προς την αγορά με τη ζαλίγκα στην πλάτη για να καταφέρει να ζήσει τα παιδιά της πουλώντας τα ελάχιστα που διαθέτει. Από την άλλη όμως, διακρίνουμε τη σιωπηλή εικόνα της Ελληνίδας μάνας , που κοιτάζει με τρυφερότητα και περηφάνια το μικρό αγγελούδι της, που κοιμάται ήρεμα και γαλήνια. Η εικόνα αυτή της δίνει περισσότερη δύναμη και πείσμα μπροστά στις δυσκολίες της καθημερινής επιβίωσης.
Τραγική είναι η φιγούρα της μάνας , που με πρόσωπο θλιμμένο θρηνεί το θάνατο της αγελάδας της. Είπε στον φωτογράφο: «Έχω επτά παιδιά. Τα ζούσα με αυτήν την αγελάδα. Αν πέθανε ένα δεν θα στεναχωριόμουν τόσο».
Ο βαθύς αυτός βιωματικός προβληματισμός, που αποπνέεται από το φωτογραφικό έργο του Μπαλάφα, δεν αντιμετωπίζεται με τρόπο επιφανειακό ή επιδερμικό. Αντίθετα, η αμεσότητα των θεματικών του επιλογών και το έντεχνα απλό κάδρο του, αποκαλύπτουν τη δυναμική σημειολογία των σκηνών που καταγράφει. Έχει πλήρη επίγνωση της ιστορικής και κοινωνικοπολιτικής αξίας του έργου του, γι’ αυτό διακρίνουμε την πρωταγωνιστική και πάντοτε κυρίαρχη θέση του ανθρώπου μέσα σ’ αυτό. Ο ίδιος λέει χαρακτηριστικά: «… θα εξακολουθούμε εμείς οι φωτογράφοι να απαθανατίζουμε βαρκούλες και ηλιοβασιλέματα, ενώ βλέπουμε γύρω μας ένα λαό που υποφέρει; Διοχέτευσα λοιπόν, εκεί όλη τη φωτογραφική μου δράση. Πρόκειται για μια στάση ζωής»
Ένας επίσης, βασικός προβληματισμός του είναι η αποδυνάμωση της γνήσιας παράδοσης και η επακόλουθη αντικατάστασή της με εφήμερα και εισαγόμενα πρότυπα πολιτισμού. Την αγωνία του αυτή την εκφράζει διαρκώς σε συζητήσεις του με νεότερους φωτογράφους ή σπουδαστές του φωτογραφικού χώρου. Γι’ αυτόν η παράδοση «μοιάζει με το ένστικτο των ταξιδιάρικων πουλιών που βρίσκουν αλάνθαστα το δρόμο τους στον ουρανό και φθάνουν ημερολογιακά στον προορισμό τους. Είναι η βάση τους. Και σ’ αυτή τη βάση, την παράδοση, πρέπει να στηριχθούμε γιατί είναι δέντρο με βαθιές ρίζες. Κοίταξε τους καλλιτέχνες που ακούμπησαν σ’ αυτήν, τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη… Οι άλλοι χάθηκαν».
Για να κατανοήσει κάποιος σε βάθος το έργο του Μπαλάφα, οφείλει να το αντιμετωπίσει σε συνάρτηση με τη γενικότερη στάση του απέναντι στη ζωή και την τέχνη. Η δημιουργική του φαντασία και η ανήσυχη ιδιοσυγκρασία του, τον απομάκρυνε νωρίς από τους αισθητικούς πειραματισμούς με τα φωτογραφικά υλικά και τις τεχνικές και τον οδήγησε στην καθαρή φωτογραφία, αναζητώντας με τρόπο απλό και κατανοητό την ουσία του θέματος που απαθανατίζει, μέσα από τα όρια του κάδρου και της φωτογραφικής δημιουργίας. Η σύμπραξή του στα συμβαίνοντα, η ετοιμότητά του, η γνώση του χώρου και των ανθρώπων είναι εμφανής και οικεία στο θεατή. Βρίσκεται και πίσω και μπροστά από το φακό του. Η αμεσότητα που πηγάζει από τις φωτογραφίες του, εξασφαλίζεται από την αμεσότητα των φωτογραφικών του λήψεων. Η σημαντικότητα της μαρτυρίας που μας κληροδοτεί ο σπουδαίος αυτός δημιουργός και μαχητής, εντοπίζεται στη γνησιότητά της, στον παραγκωνισμό του μεγαλόστομου και στην εστίαση στις καθημερινές εκδηλώσεις του ανθρώπου, σε λεπτομέρειες που μας προσφέρουν πλούσιο υλικό για σημειολογική ανάλυση και ιστορική αξιολόγηση.
Η έντονη ποιητική και καλλιτεχνική ευαισθησία του Κώστα Μπαλαφα, εντοπίζεται και στην φωτογραφική καταγραφή των Μετεώρων, που κράτησε σχεδόν είκοσι χρόνια. Μέσα από το έργο αυτό κατάφερε να συνενώσει αρμονικά, σ’ ένα μοναδικό σύνολο, την πνευματική και κατανυκτική ατμόσφαιρα του ιερού αυτού τοπίου με την τέχνη και τις αισθητικές ιδιαιτερότητες της ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Ο ίδιος ευλαβικός προσκυνητής, υμνεί το ελληνικό στοιχείο απεικονίζοντας καθημερινά γεγονότα του μοναστηριακού χώρου και της ζωής των κατοίκων των γύρω περιοχών, έχοντας ως φόντο συνήθως το άνυδρο, επιβλητικό βραχώδες τοπίο.
Εκτός όμως από δεινός φωτογράφος, υπήρξε και κινηματογραφιστής. Στη ΔΕΗ (Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού), δούλεψε για αρκετά χρόνια, μεταπολεμικά, καταγράφοντας ορισμένα έργα της και ξεκινώντας ταυτόχρονα μια άλλη αγαπημένη του δραστηριότητα, την κινηματογράφηση. Στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης του 1960, η ΔΕΗ έκανε για πρώτη φορά πειραματικές εκπομπές τηλεόρασης, χρησιμοποιώντας ως κάμεραμαν τον Κώστα Μπαλάφα. Με τα ίδια μηχανήματα που χρησιμοποιήθηκαν τότε, έστησαν, πέντε χρόνια μετά, το πρώτο κανάλι της ΕΙΡΤ.
Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να τονίσω ιδιαίτερα την θέση του σημαντικού δημιουργού, ο οποίος θεωρεί ότι χρέος του καλλιτέχνη είναι να επιστρέφει στον κόσμο, ως αντίδωρο, το χάρισμα με το οποίο τον προίκισε η φύση. Μέσα από το έργο του καταδεικνύεται ότι αυτήν την αρχή υπηρέτησε με πείσμα και συνέπεια σε όλη την δημιουργική του διαδρομή.

Δρ. Γρηγόρης Βλασσάς
Καθηγητής πρώτης βαθμίδας ΤΕΙ Αθήνας
τμήματος Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών
μέλος ΣΕΠ του Ε.Α.Π.
e-mail: [email protected]

_________________
Γιάννης Βέλλης
https://www.facebook.com/john.vellis
https://twitter.com/JohnVellis
http://ipirotiki.wordpress.com
https://perithoriomag.wordpress.com
http://thesprotiapress.wordpress.com
http://www.carnetdevoyage.gr
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email Επίσκεψη στην ιστοσελίδα του Συγγραφέα
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα   Printer-friendly version
Σελίδα 1 από 1

Pramnos.net Αρχική σελίδα -> Φωτογραφία
Μετάβαση στη:  

Προσθηκη στα αγαπημενα

Αποστολη θεματος.
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης
You cannot attach files in this forum
You cannot download files in this forum

Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Forums ©
© 2002 - 2026, Pramnos Hosting LTD.
Dedicated to Pocahontas...
Top . W3C Valid CSS
Όροι χρήσης . Σχετικά με εμάς . Συντάκτες . RSS Feeds . Sitemap . XML Sitemap